Op 21 april is de jaarlijkse Brabantse Filmmanifestatie gehouden in Oss. Dit is de regionale wedstrijd van de Brabantse videofilmclubs.
We hebben genoten van 18 prachtige films van de beste Brabantse Niet-Professionele filmers.De organisatie was in handen van Videofilmclub OASE.

De winnaars zijn:

1e prijs	Bernard H. Koolman	Jolanda van Grinsven
2e prijs	Verbeelding	Jan van Loon
3e prijs	Nevenverschijnsel	Tony Jacobs

De genomineerden voor het Nationale Festival voor de Niet-Professionele Film in november in Zeist zijn:

Bernard H. Koolman	Jolanda van Grinsven
Verbeelding	Jan van Loon
Nevenverschijnsel	Tony Jacobs
Dans op Percussie	Ton Lunenburg
Van Blijvende Waarde	Cees Nielen

 

 

Gevonden

Maker: Harry Zwanenberg

Juryrapport van Bianca van Gelderen

Inhoud:

De vondst van een bijzondere saxofoon tussen de bakken met oud ijzer.

Een goede restaurateur ziet kans om er weer een nieuw leven in te blazen.

Verhaalstructuur:

Het verhaal begint met de vondst van de oude saxofoon (1963) door de eigenaar van de oud ijzerhandel.

Als een van de bezoekers opmerkt dat het om een bijzondere sax gaat, volgen we de restauratie met de restaurateur en de kenner van deze saxofoon.
In hun dialoog volgen we de voortgang van de restauratie.
De gerestaureerde saxofoon wordt bespeeld om te tonen dat hij weer geheel in orde is.

Alles wordt ondersteund door saxofoonmuziek.

Er is geen aftiteling van b.v. de muzieknummers of muzikant.

Filmische vormgeving:

Mooi camerawerk. De camera registreert goed het schrootbedrijf van de eigenaar met bakken vol schroot. Dat hier soms pareltjes tussen zitten zien we bij het vinden van de oude saxofoon.

Tijdens een dialoog in het kantoor horen we dat het om een speciaal exemplaar gaat: een Franse Selmer saxofoon. De man waarmee de eigenaar communiceert zien we niet, dat is wel jammer. Aan de stem te horen is dat de man die we later zien bij de restaurateur. Daar is hij dan de interviewer.

Het restauratieproces volgen we zeer goed in gesproken tekst en mooie beelden.
Van het restauratiewerk zijn goede close-ups gemaakt zoals bij het uit elkaar halen van het instrument, het rond tikken van de toonrand en de kogel in de schacht van de sax.

Het restaureren volgen we op chronologische wijze. Met veel zorg worden alle delen gereinigd, bewerkt en later weer in elkaar gezet, waarbij we in beeld zien hoeveel zorg de restaurateur hieraan besteed. Het is mooi om op deze wijze een restauratie die met hart en ziel wordt uitgevoerd, te tonen in beelden. Daarin is de maker zeker geslaagd.

De saxofoon kan aan zijn nieuwe leven beginnen nadat hij even getest is door de brenger van deze sax.

De balans in de saxofoonmuziek bij de diverse momenten van restaureren is goed gedaan.

Goede montage.

Juryrapport van Jan Elseman

'Gevonden' sax uit 1963 krijgt een nieuw leven

Een reportage over restauratie van een oude sax

Chronologische opbouw van de film, beelden zijn leidend, hier en daar onder stoken met tekst

Duidelijk verhaal, compleet uitgewerkt, van afgedankt instrument tot bijna nieuw.

De film start direct, ik mis enkele seconden zwart, dat is prettiger om erin te komen.

Goede introductie van de personen, ijzerhandelaar en restaurateur... muzikant krijgt geen naam titel. Er is een duidelijke uitleg door de beelden wat er allemaal gedaan wordt. Precies werkje, vakkennis van de restaurateur.

Er is een goede beeldwissel, HT CU en VCU. Ook over-shoulder. Dit maakt het kijken prettig, helaas zijn niet alle beelden vast en af en toe iets onscherp. De achtergrond is wat rommelig, dat leidt af.

Montage zou iets strakker kunnen, iets kortere scènes, haal afleidend beeld weg bv aan het begin dat er nog net iemand het beeld in loopt.

De geluidsmix is prima, leuk, de toegepaste sax muziek, de uitleg is duidelijk verstaanbaar, live geluid ook goed. Wat mij wel opvalt is dat diverse keren de spreker wordt afgekapt. Ook zijn de stemmen soms moeilijk verstaanbaar.

Het eindresultaat klinkt als muziek in de oren

Juryrapport van Jan P. Essing

Strekking:

De restauratie van een Selmer baritonsaxofoon.

Verhaalstructuur: 

Na de introductie van de vindplaats tussen het oud ijzer en van de vinder (Gerard Brouwer, oud ijzerhandelaar), volgt de maker de restauratie van dit topinstrument door de gedreven reparateur/restaurateur Dick van Ingen. Duidelijk wordt ook dat hier sprake is van een extreem mooi instrument.

Filmische vormgeving:

De buitenbeeldse vraagstelling van de maker doet soms wat gemaakt aan. De antwoorden -zeker die van Dick- zijn natuurlijk en helder geformuleerd. Het commentaar is goed te volgen en van adequaat niveau. De maker heeft gekozen voor een solo-improvisatie op eenzelfde type instrument. Dat is zeer passend, maar in de aftiteling vinden we niet dat dit Cello Suite 6 van Bach is, in een arrangement van Joël Versavaud voor baritonsax. Hetzelfde geldt voor Rhapsody in Blue van George Gershwin door het orkest van Duke Ellington. Ook de identiteit van de muzikant (vermoedelijke koper?) blijft ongewis.

De maker heeft oog voor detail en zit dicht op het onderwerp met veel close-ups.

Bijzondere expressiemiddelen:

Goede close-ups en cameravoering.

Samenvatting:

Dicht bij het onderwerp gebleven documentaire, waarbij alles gericht is op de bariton sax.

Waardering: 217

---

Nevenverschijnsel

Maker: Tony Jacobs

Juryrapport van Bianca van Gelderen

Inhoud:

Voetbal is oorlog en niet alleen op het veld.

Verhaalstructuur:

Een korte film waarbij de voetbalwedstrijd op TV de centrale verbinding vormt.

De rol van de man en de vrouw zijn stereotypisch.
De man egoïstisch en kijkt niet verder dan de voetbalwedstrijd, de vrouw ontevreden en balend omtrent weer die voetbal.

Een verrassend slot.

Filmische vormgeving:

Goede beelden met goede afwisseling in de totaal, H totaal en Close up (bv de kom soep en de rode paddenstoelen in de mand. Bijzonder beeld is de CU van de stier op het blikje: Wie gaat er in de aanval? Hier is goed gewerkt met symbolen.

Het shot waarin de man haar gebruikt als prullenbak doet de deur dicht. (Letterlijk en figuurlijk) ze vertrekt.

Hoe en waarom ze op het idee komt van de paddenstoelen is de kijker niet duidelijk.

Het beeld van het de vrouw naar het bos is goed en het totaalbeeld van de vrouwen aan het plukken klopt ook mooi, ze verkneuteren zich op de gevolgen van het gebruik van de rode paddenstoelen.

Het beeld van de roddelpartij tussen de vrouwen is eigentijds via de zoom, wel wat vergezocht maar toch grappig gevonden.

Het is vlot gemonteerd en de geluidslaag pas goed bij de beelden.

De gevolgen van het gebruik van de rode paddenstoelen laat de maker over aan de fantasie van de kijker.

Juryrapport van Jan Elseman

Champignons om te verleiden

Een komische één minuut film. Korte speelfilm, steekt goed in elkaar, duidelijk verhaal met opening, opbouw en afsluiting. Een vrouw vraagt om de aandacht van haar man, maar die zit in de TV, zij bedenkt iets anders.

Zeer goede beeldkwaliteit en beeldwissel, HT CU en VCU, ook de drone opname en rasterbeeld zijn zeer toepasselijk.

De montage is keurig gedaan, lekker snel, geen beeld te lang, wellicht had aan eind van de film een scene zoekende vrouw minder gekund.

Heel goed is de tijd overbrugging in beeld gebracht, jas aan, auto, bos en plukken. Daarna is het maken/eten van de soep vlot gemonteerd. Het verhaal in de chat zonder woorden is door haar uitdrukking en door de reacties goed weergegeven.

De geluidsmix is prima, er wordt niet gesproken, maar Tv-beelden/live geluid en later de muziek passen goed bij elkaar. Het laatste shot met de champignon die in de mand valt op de laatste noot is leuk gedaan.

Vrouwen nemen het heft in eigen handen

Juryrapport van Jan P. Essing

Strekking:

Hoe een man weer te bewegen zijn vrouw te begeren.

Verhaalstructuur:

In een verhaal in twee bedrijven wordt eerst de aanleiding getoond (man kijkt enkel voetbal en heeft geen oog voor zijn overduidelijk hunkerende echtgenote) en vervolgens de oplossing, die met een simultane videoverbinding met 12 dames wordt gedeeld (soepje van bijzondere paddenstoelen), waarna de pay-off laat zien dat alle dames met hetzelfde probleem worstelen (geen seks meer, alleen voetbal en bier).

Filmische vormgeving:

Gedegen camerawerk met uitstekende belichting. Geen tekst, enkel visueel en live-geluid met passende muzikale ondersteuning. De casting is een beetje stereotiep en de kennelijk geverfde champignons een goede vondst. De titel ‘Nevenverschijnsel’ is mogelijk in het Vlaams toepasselijk, in het Nederlands lijkt het minder het geval.

Bijzondere expressiemiddelen:

Het gebruik van een Multi-videoverbinding om de omvang van het ‘probleem’ te duiden is een goede vondst. Het is bijzonder moeilijk om een grap serieus te verfilmen en deze maker weet exact hoe te werk te gaan.

Samenvatting:

Uitstekende verfilmde grap met een onverwachte pay-off.

Waardering: 235

---

Verbeelding

Maker: Jan van Loon.

Juryrapport van Bianca van Gelderen

Inhoud:

Een bezoekster van een bioscoopfilm heeft daarna als droom om zelf actrice te worden of om ook te leren filmen.
Dat hiervoor verschillende stappen voor genomen moeten worden beleeft zij in haar “filmopleiding”.

Verhaalstructuur:

Het is een speelfilm opgebouwd uit een intro: oorzaak van de wens van de vrouw die ontstaat tijdens een bezoek aan een bioscoop, haar beleving in het park en haar transformaties naar de “filmlessen” via het camerascherm.
De grootste les is “In film is alles mogelijk”.
Via animaties wordt de vrouw in de verschillende situaties neergezet en eindigt de vrouw weer in de bioscoop bij vertoning van haar eigen film.

Filmische vormgeving:

Het intro van de film is goed, de bioscoopprojector en de spanning door de handelingen van de kijkers en de muziek goed wordt opgebouwd naar het slot waarbij een vrouw close in beeld wordt gebracht, later blijkt zij de hoofdrolspeelster te zijn in de vervolgfilm.

Bijzonder en mooi camerawerk. Veel afwisselingen in camerastandpunten en in de Totalen, HT en CU Mooie over-shoulders b.v. bij het eerste papier interview, maar ook tijdens haar optreden voor de passant in het park. Daar is ook goed camera en montage werk zoals de afwisseling tussen de twee personen. Leuk zoals ze daar de passant meeneemt in haar droomwereld.

Leuk is ook het meelopen van de titel met de vrouw als ze op straat loopt en haar laarzen aangeven dat ze een ster wil worden.

Mooi totaal van de twee acteurs terwijl ze een scene opnemen in de studio.

De acteurs spelen goed, zeker de actrice. Haar mimiek is prima b.v. in het park en als de regisseur haar certificaat verscheurt. De boswachter, examinator en regisseur (zelfde persoon) komt wat overact over.

De animatie van de vlinder is leuk gevonden als overgang naar het cameragedeelte en zo ook de creativiteit om de verschillende locaties te tonen via het beeldscherm van de camera, die nodig zijn voor de transformatie van de vrouw.

De kreet “in film is alles mogelijk” wat je ook maar verbeelden wilt, komt steeds terug in woord en   beeld. Het certificaat komt weer terug.

Haar ommekeer in de studio is een leuke vondst en het verschil van opnames is duidelijk, ze heeft de les begrepen.

Een leuk script dat met de groep goed is uitgevoerd.
Geluidsband is prima.
Een goede montage waarbij bv in het park snel geschakeld wordt tussen de vrouw en de passant.

Het is zo te zien wel een oude productie, wat het trage gevoel van de afwikkeling misschien verklaard.

Juryrapport van Jan Elseman

In film is alles mogelijk

Een speelfilm, waarin het scenario goed te volgen is. Het duurt wel even voordat de film 'echt' begint. Een fictiefilm. In begin was voor mij afwachten waar de film heen zou gaan, we zien emoties bij toeschouwers van een oude film in CU, en we eindigen bij een jonge vrouw die toneel o.i.d. oefent, en wanneer de vlinder haar de camcorder wijst begint het verhaal. De camera is een soort tijdmachine.

De begintitel is leuk gedaan, langs de gevel. De eindtitel als aftiteling in de bioscoop is passend.

Er is een goede beeldwissel van T HT CU en VCU, kaders zijn zorgvuldig gekozen.

Mooi is de focus verlegging van de blaadjes naar vrouw in park.

In de montage is kundig de vlinder verwerkt. Ook het omruilen van het diploma wordt goed weergegeven.
In de montage klopt bij het begin de looprichting niet, rechts beeld uit en dan van links naar voren.

Helaas zijn de stemmen niet goed verstaanbaar.

De ontwikkeling van het verhaal loopt een beetje traag.

De geluidseffecten bij de tijdsprong zijn goed toegepast en versterken het effect. De muziekkeuze is goed toegepast. Er is een dubbelrol van reporter, boswachter en filmregisseur. Zij komen later leuk terug in beeld.

Bij het geven van het contract is een microfoon van de cameraploeg in beeld.

Een leuk verfilming van een leuk idee

Juryrapport van Jan P. Essing

Strekking:

Film is illusie; alles is mogelijk in film.

Verhaalstructuur: 

Een filmvoorstelling leidt tot de overtuiging van de hoofdpersoon dat ze zelf wil gaan filmen, maar ze mist de kennis en vaardigheden. Moment van inkeer komt wanneer de regisseur van een scène haar bewijs doorlopen ervaring verscheurt. Dat is ook het wendingspunt in de film. Ze besluit alles naar haar hand te zetten ‘omdat niets onmogelijk is in film’.

Filmische vormgeving:

Onder vertoning van het geluid van Romeo en Julia (Dans van de Ridders van Prokofiev), wat eigenlijk een symfonie of balletvoorstelling is en geen film, maar dat terzijde, wordt de spanning onder de toeschouwers mooi weergegeven door details van hun handen, waarna wordt ingezoomd op de gefascineerde blik van de hoofdpersoon. Daarna ontwikkelt zich een deels surrealistische opeenstapeling van scènes op verschillende locaties, die de hoofdpersoon eerst in verwarring brengen, maar later in de film neemt ze het heft in handen en zet de film en (het filmen op) de diverse locaties naar haar hand. Want: ‘In film is alles mogelijk’ (ook Prokovief onder ‘Gone with the Wind’ met muziek van Max Steiner, zoals aangekondigd op de gevel van de cinema).

Maar, even later zijn we weer bij Romeo en Julia: “Ik sterf van verdriet” als ze voor een toevallige voorbijganger een deel van het toneelstuk van Shakespeare uitbeeldt. Mooie beelden, goed geacteerd, goed belicht en fraaie overgangen. Soms laat de scherpte wat te wensen over, maar dat wordt door de rest van de seances ruimschoots vergoed.

Bijzondere expressiemiddelen:

Door letterlijk te nemen dat in film alles mogelijk is, verplaatst de hoofdpersoon zich in de filmscène van de ene locatie naar de andere.

Samenvatting:

Een fraaie clubproductie van TAS

Waardering: 238

---

Mens en Omgeving

Maker: Cor Claasens

Juryrapport van Bianca van Gelderen

Inhoud:

Een reportage van de drie verschillende locaties binnen één terrein in Wageningen.

Verhaalstructuur:

Een voice-over neemt ons mee tijdens haar wandeling langs deze locaties.
De botanische tuin, “De Dreyen”, met mooie natuuropnames.
De beeldengalerij “Het Depot” met diverse grote beelden in divers materiaal en de villa, Hinkeloord, met wisselende beeldenexposities van de verschillende kunstenaars.

Alles voorzien van muziek op de achtergrond maar op sommige gedeelten wat overheersend (begin van de film).

Filmische vormgeving:

Goed camerawerk met totalen, half-totalen en close-ups, zoals van het beeld “Caput” van Gert-Jan Evenhuis. Maar ook van de diverse bloemen in de tuin.

De diverse locaties worden afzonderlijk goed belicht maar de beeldentuin heeft toch de voorkeur van de maker.

De maker kiest ervoor om niet dieper op de geschiedenis van deze bijzondere tuin in te gaan, heel even noemt ze de naam van de Zweedse plantkundige “Linnaeus”.
Er loopt wel een vrouw mee langs de objecten en zij legt deze ook vast maar ze had misschien ook iets kunnen vertellen, wat de film boeiender had gemaakt.

Het blijft nu bij een keurige registratie van de diverse objecten.

Juryrapport van Jan Elseman

De schoonheid van de natuur in de combinatie met de beelden

Een reportage over het Arboretum (bomentuin) en de beeldentuin. De beelden hebben een plaatsje tussen de natuur gevonden en vormen een eenheid. De Voice-over neemt ons mee door de tuin en vertelt hier en daar wat over de beelden. Leuk de PIP van de makers. De villa wordt op een handige manier bij de beeldentuin getrokken.

Maar wie is de mevrouw in beeld?

Titels aan begin en eind zijn aanvullend, mooi gedaan.

De VO is okay, niet warm, vertelt wel duidelijk het verhaal. De muziek is niet mijn keuze, wordt een te aanwezig deuntje. De geluidsmix is prima. Leuk hoe de dierengeluiden, vogels bij wesp etc. in de film zijn verwerkt.

De filmbeelden zijn mooi helder en scherp (op beeld Kaput na), goede wissel T HT CU en VCU. Leuk zijn de rijders langs de bloemen. Kleurrijk. Goede kadrering.

Het depot ondersteunt beeldhouwers, het resultaat een prachtige beeldende film

Juryrapport van Jan P. Essing

Strekking:

Wageningse beeldentuin en arboretum in Beeld.

Verhaalstructuur: 

Na een summiere introductie worden beelden, tuin en gebouw Het Depot in rap tempo vertoond.

Filmische vormgeving:

De partner van de maker (?) fotografeert al wandelend hier en daar om het geheel wat minder statisch te maken. Maar het is helaas niet zo dat ze als leidraad in de film fungeert, terwijl ze -zoals de aftiteling meldt- vermoedelijk wel de commentaarstem levert. Bij de beelden vertoont de maker een korte PIP van de kunstenaar en diens naam, hetgeen verduidelijkend werkt. De muziek van o.a. Charlie Byrd komt soms wat naar de voorgrond. Omdat de film langer is dan één song, valt er na een fade-out een korte stilte, waarna de volgende titel van dezelfde cd start. Dat kan beter door hetzelfde nummer over de gehele lengte van de film te verlengen. Geluidsfragmenten van vogels en kikkers zijn op natuurlijke wijze toegevoegd maar worden wel herhaald. De cameravoering is stabiel en de belichting voortreffelijk.

We missen wat achtergrondinformatie om het een documentaire te laten zijn.

Bijzondere expressiemiddelen:

Geen

Samenvatting:

Een nette presentatie van een bezoek aan deze locatie.

Waardering: 213

---

De Regenwouden in Amerika

Maker: Frank Smulders

Juryrapport van Bianca van Gelderen

Inhoud:

Een vakantiefilm omtrent de natuur in de regenwouden van Zuid-Amerika.

Verhaalstructuur:

De maker heeft diverse landen bezocht tijdens deze vakantiereis en wil ze allemaal behandelen.
Allemaal in dezelfde volgorde van verhaal, kaartje waar we zijn. Totaal van het bosgedeelte en de bewoners (vooral vogels) die daar zijn.
De voice-over vertelt dan iets over de soorten vogels en sommige andere dieren die daar leven.

Filmische vormgeving:

De titel is leuk gedaan met de groene strepen als regen.

We zien zeker goed camerawerk maar niet overal, vermoedelijk omdat daar gewoon geen tijd voor is. Veel opnames zijn genomen vanuit een boot wat natuurlijke rijders geeft, maar daardoor soms ook onscherpe of overbelichte beelden. Ook veel inzoom. Maar ook mooi close up van bv de krabben met de mooie kleuren, de kop van de kameleon en de spin die zijn web weeft.

Op het land zijn het vooral de vogels die de aandacht trekken. Er is ook wel gewerkt met focus verlegging, maar ook hier merken we dat de groep invloed heeft en dat is ook vaak zo tijdens zo’n (mooie) rondreis. Het volgen van de reis via een landkaart is een goed idee en goed uitgevoerd.

De voice-over is wel wat zakelijk en vertelt dan ook meestal de namen, soms krijgen we iets meer informatie omtrent een van de dieren zoals de roodkeelanolis en de Capibara knaagdieren.
Maar we hadden graag meer persoonlijke ervaringen en enthousiasme willen horen.
Het is nu veelal een opsomming van alle dieren in hun habitat en missen we een verhaal.
De boot had hier misschien een rol kunnen krijgen.
Aan het slot wordt er nog iets verteld omtrent de ontbossing.

De geluidslaag heeft zowel life geluid als toegevoegd geluid en soms horen we ook de groep op de achtergrond. Het toegevoegde geluid is vaak wat overheersend zoals bij het begin van de film.

De film heeft zeker mooie beelden en het was ook duidelijk dat het een mooie reis is, en daarvoor is deze film een prima herinnering maar ik denk toch als je de film dan aan familie laat zien dat je er dan een ander verhaal bij verteld. Voor de wedstrijd had hij korter kunnen zijn en dat had zeker een hogere score opgeleverd.

Juryrapport van Jan Elseman

De prachtige regenwouden in midden en Zuid-Amerika.

Dit is een reportage over de regenwouden, die af en toe richting documentaire gaat. We volgen de wouden in verschillende landen. De rode draad is de kaart volgen naar beneden.
Mooi openingsshot, daarna kaartje die inzoomt op Amerika, mooi gedaan. We weten duidelijk waar we zijn, kaartjes komen op de juiste momenten weer even terug. De film bestaat uit veel fantastisch mooie beelden, maar helaas afgewisseld met opnames van mindere kwaliteit, bv onscherp. Veel beelden van dieren zonder verdere uitleg.

De titel komt mooi in beeld.

Veel erg mooie beelden geven aan hoe het is in de regenwouden. De sfeer wordt goed weergegeven. De beelden bij de mangroves, de regenwouden en de waterval geven mij het gevoel om hier ook naar toe te gaan. Jammer dat er veel onscherpe of overbelichte beelden inzitten. Mooie VCU van de vlinders. Ook het beeld van web met spin is erg mooi.

In de montage zou kunnen worden gekozen om de onscherpe beelden, of beelden van mindere kwaliteit eruit te laten, dit zal de film ten goede komen. De montage zou ook wat strakker kunnen, inzoom eruit bv.

De muziekkeuze is niet optimaal, spannende muziek past niet altijd bij de beelden. Maar de spannende muziek bij de gele slang was weer wel goed gekozen.

De stem ligt voor mij minder prettig in het gehoor. Soms stopte het geluid zomaar.

Een film over een mooi gebied, maar die door de wisselende beelden een wisselend gevoel bij mij achterlaat.

Juryrapport van Jan P. Essing

Strekking:

De regenwouden en hun flora en fauna in Midden- en Zuid-Amerika.

Verhaalstructuur: 

Van het noorden van Nicaragua tot het zuiden van Brazilië op de grens met Paraguay heeft deze maker diverse (inter)nationale regenwoudparken bezocht en laat zien waar zijn camera daar aan voorbij trok. De introductie geeft aan waar deze regenwouden op de wereld en in Amerika liggen en de verschillende parken worden met satellietopnamen van GOOGLE Earth geïntroduceerd. Ieder park (7!) wordt met een fade-in gestart en met fade-out geëindigd. Tegen het einde komt nog een kritisch geluid aan bod over de enorme afname van deze CO²-assimilerende oerbossen.

Filmische vormgeving:

De beelden van de meestal verscholen dieren zijn redelijk scherp en belicht. Toch lijkt het soms of de beelden digitaal ingezoomd zijn, waarbij de scherpte afneemt. De geluidsmix is niet erg evenwichtig: de commentaarstem komt soms (zeker in het begin en het einde van de film) niet goed uit de verf en ook bij rustige momenten is er achtergrondruis hoorbaar in de commentaarband. Een enkele montagefout moet vermeden worden (bijv. op 2 min. voor het einde).

Bijzondere expressiemiddelen:

Geen

Samenvatting:

Een uitermate omvangrijke productie, waarbij veel CO² aan de atmosfeer zal zijn toegevoegd.

Waardering: 211

---

Gedachteloze verbeeldingen

Maker: Blake Jongenelen

Juryrapport van Bianca van Gelderen

Inhoud:

Een meisje heeft een droom, danseres worden net als haar oma.

Verhaalstructuur.

In een monoloog interieur vertelt zij uit het dagboekje van haar oma de herinneringen van het dansen van haar oma. Maar we zien die niet in de vorm van oude beelden als haar oma danst, maar als vergelijkingen met jonge dansers uit haar hedendaagse dansteam.

De jonge danseressen beelden diverse emoties uit en de bedoeling van de dans wordt daarvoor uitgelegd door het meisje.
Zij wordt eigenlijk gebruikt als voice-over.

Diverse geografieën worden goed uitgebeeld en de muziek past daar goed bij.

Filmische vormgeving:

De titel vind ik niet zo goed passend want de danseressen brengen juist hun gedachten en emoties over via hun dans.

Het idee om het jonge meisje de dansen te laten uitleggen is goed, maar haar handelingen zijn onnatuurlijk, manier van spelen past niet bij haar droom en de beelden van de dansers of verhalen van oma. De opnames in de kinderkamer zijn verder wel goed.
De opnames en kadrering van de danseressen zijn mooi gedaan, veel camerastandpunten en bewegingen zijn mooi meegenomen, maar veel totalen.

De montage van de danseres die haar gevecht uitbeeldt wordt versterkt door de vuisten er doorheen, maar zonder hadden we dat ook begrepen, maar filmisch gezien goed gedaan.

De dans van het verdriet van een van de meisjes wordt qua dans wel goed weergegeven maar niet in de mimiek van haar gezicht en ogen. Dit had de regisseur kunnen aangeven.

De dans die eindigt in zwart/wit geeft goed aan dat ze haar angst en eenzaamheid niet meer aankan.

Goede danseressen, goede geografieën en goede passende muziek, maar dat maakt nog niet een goed verhaal bij elkaar. En daardoor komt de film toch als wat lang over.

Goede montage.

Hier was misschien meer uit te halen, de rol van de vertelster had meer uitgewerkt kunnen worden.

Maar voor de danseressen en de vertelster een mooi en bijzonder document

Juryrapport van Jan Elseman

De gedachten van een meisje krijgen een beeld

De lijn in het verhaal is duidelijk: een meisje komt beu uit school, speelt met haar knuffels en leest daarbij een boekje van haar oma, een boekje over danseressen. Het meisje verbeeldt gebeurtenissen van die dag aan de omschrijvingen in het boekje. Uitgevoerd in moderne dans, Een afgerond verhaal.

De spelregie is prima, meisje doet haar eigen ding, wel vind ik de stem te ouwelijk t.o.v. de leeftijd van het meisje. De dansen zijn deels via choreografie en deels improvisatie.

Helaas komen dezelfde danseressen meerdere keren voor. De dansen zijn afgestemd op onderwerp, bang, verdrietig, wisselende emotie etc.

De beelden zijn mooi scherp, een goede wissel tussen de T HT CU (gezicht, voeten en handen).
De camera zit boven op de danseressen.

In de montage is dubbelbeeld goed toegepast, zeker bij de wisselden emoties. Het slaan bij boos etc. Ook zijn de accenten mooi op maat van de muziek. De zwart-witte beelden versterken emotie.

Qua geluid, alleen de stem van het meisje en de dansmuziek, de mix is zorgvuldig gedaan.

Moderne dans, modern gefilmd.

Juryrapport van Jan P. Essing

Strekking:

Dansfilm verpakt in de fantasiewereld van een meisje, dat aangeeft danseres te willen worden.

Verhaalstructuur: 

Thuiskomend van een nare schooldag trekt de jonge hoofdpersoon zich terug op haar kamer tussen de speelgoeddieren en mijmert over danseres zijn, waarna er verschillende jonge danseressen een dans uitvoeren. Haar gemoed fleurt op en de schooltas voor de volgende dag kan weer ingepakt.

Filmische vormgeving:

Omdat de geluidskwaliteit van de uitgesproken gedachten van de hoofdpersoon slecht verstaanbaar is, blijft haar gedachtewereld een beetje verborgen. De filmische beelden zijn van betere kwaliteit en de uitgevoerde dansen zijn van redelijk niveau. De locaties zijn goed gekozen en de muziek passend. Het doel van enkel opnamen in zw/w wordt niet duidelijk.

Bijzondere expressiemiddelen:

Dans is een mooie vorm van expressie en kan gevoel goed overbrengen zonder ‘verhaal’.

Samenvatting:

Een film, waarvan de goede opzet helaas tekort wordt gedaan door het slecht verstaanbare commentaar.

Waardering: 216

---

Galibier 2022

Maker: Adri Timmerman

Juryrapport van Bianca van Gelderen

Inhoud:

Een vakantiefilm waarbij de liefhebberij en enthousiasme voor de wielersport de basis is.

Verhaalstructuur:

Het verslag van de vakantie wordt verteld door de vader en opa van het gezelschap.
De vakantieperiode wordt opgebouwd naar het kijken van een etappe van de tour de France, het zelf rijden over de berg door de zoon en de recreatieve momenten van de familie.

Er zijn beelden toegevoegd van externe bronnen.
Life geluid en toegevoegde muziek.

Filmische vormgeving:

Goed camerawerk met veel afwisseling in totaal, half totaal en camerastandspunten.
CU hebben we gezien daar waar het mogelijk was, bv. bij de broodjes.

Het voorstellen van de familie is leuk gedaan. De 5 W werden snel ingevuld.

Het is een actieve camera, goed registrerend waardoor we goede beelden krijgen van de fietsers van de Tour de France etappe, maar ook van de voorbereiding in het dorp, de caravaan met reclames die voor de fietsers uitreed en van de recreatieve activiteiten van het gezin.
Door de toegevoegde beelden van JUMBO krijgen we een inkijkje omtrent de begeleiding onderweg,
De opnames van de fietsers is knap gedaan want ze rijden echt wel snel.
De beklimming op de fiets, van de schoonzoon, komt goed in beeld. Ook zijn harde werken en de moeheid bij aankomst. Zo ook het respect van zijn vrouw.

Goede beelden onderweg, veelal vanuit de auto genomen.

Het stukje recreatie van de familie is leuk met een mooi uitzicht over de omgeving en leuke beelden van de skeltertocht (wel jammer dat we het verhaal van de kleinzoon niet horen). Het is inderdaad zoals de verteller heeft verteld wat ondergeschikt in de film wordt weergegeven.

Er is veel life geluid, zeker bij de voorbereiding in het dorp en de etappe. De toegevoegde muziek blijft goed op de achtergrond. Het gesprek bij de garagedeur is niet te verstaan en dat is jammer.

De film is vlot gemonteerd. De verteller is enthousiast en vertelt het verhaal natuurlijk.

Mooi slot van de schoonzoon bij het locatiebord van de Galibier.

Juryrapport van Jan Elseman

Vakantie in het teken van wielrennen

De film start direct, geen zwart, jammer.

De familie, de vakantiegangers worden goed voorgesteld. De 5W's komen goed over.

Vakantie in het teken van wielrennen. Eerst zien we de Tour de France, enkele uitstapjes, en dan de poging van Jaap om de Galibier zelf te beklimmen. Knappe prestatie om dat in je eentje te doen. Het wandelen, de kabelbaan, ijsgrotten en skelterrace krijgen relatief weinig aandacht

De muziekmix is wisselend, bij de voorbereiding, tour en de karavaan is geluid hard op hard.

De beelden van de tour (veel HT) worden mooi aan elkaar verbonden door de muziek van de Tour de France. De geleende beelden van Jumbo-Visma zijn een aanvulling en worden verantwoord.

Beelden zijn mooi scherp, enkele foto’s zijn toegepast.

De beeldkwaliteit is uitstekend, kader ook goed, is vaak lastig bij volgen van fietsers.

Conquest of Paradise is prima keuze voor de tocht van Jaap.

Wat een mooie natuur en vergezichten.

Montage is keurig gedaan en verzorgd.

Een vakantie met inspanning

Juryrapport van Jan P. Essing

Strekking:

Verslag van een vakantie (juli 2022) in het dorp Valloire nabij de bergpas Col du Galibier, bekend van vele wielerwedstrijden.

Verhaalstructuur: 

De lineaire structuur volgt de opeenvolgende vakantiedagen, die in het teken staan van wielrennen en bijbehorende renners. Daarna rijgen de diverse wielerevenementen zich aaneen.

Filmische vormgeving:

In het buitenbeeldse commentaar wordt meteen duidelijk wie de reisgenoten zijn. Ze worden één voor één in beeld geïntroduceerd. Het commentaar is niet erg duidelijk gesproken en soms moeilijk verstaanbaar. Afgezien van het exterieur van het appartement boven de bakker gaat de maker ervan uit dat iedere toeschouwer meteen weet waar we ons in Frankrijk bevinden. Iets meer uitleg (een lokale kaart of zo) is gewenst.

De maker heeft oog voor details want niet alleen voorbij fietsende wielrenners, maar ook publiek en de toeschouwers en omgeving worden getoond. De montage oogt daarmee rustig en verzorgd. Maar als de ‘kermiskaravaan’ voorbij trekt komt de film tussenliggende beelden tekort om dat vol te houden. Als de wedstrijdrijders voorbijtrekken heeft de maker een goed hoog standpunt ingenomen, waardoor hij alles goed in beeld kan brengen. Leenbeelden worden -zoals het hoort- goed aangeduid. De diverse stills kunnen beter vermeden worden of korter in beeld staan.

De tussenbeelden over andere activiteiten geven wel aan dat de vakantie méér was dan een wielerwedstrijd, maar het heeft voor de film geen toegevoegde waarde. Tot slot beklimt een van de reisgenoten de Col met zijn eigen racefiets en gaat de maker er als een volleerde tourcommentator achteraan. De cameramicrofoon mist op de col node een windkap.

Bijzondere expressiemiddelen:

Geen

Samenvatting:

Een vakantiefilm in het licht van de fietsende mens.

Waardering: 215

---

Ontgroening

Maker: D Houthuijsen-Verheul

Juryrapport van Bianca van Gelderen

Korte Inhoud:

Zijn nieuwe energiebronnen wel goed voor onze natuur?
Ontgroening met een dubbele bodem.

Verhaalstructuur:

Staat tussen een reportage en documentaire in.

Via een gedicht dat voorgedragen wordt horen we wat de mensen denken over de nieuwe vorm van energieopwekking.
Het moet dan wel “groene” energie zijn maar moeten we daar onze “groene natuur ” mee belasten.
De ode aan de boer geeft ons eerst andere informatie.
De uitleg van de ontmanteling van de granaten wordt life verteld door de sergeant.
Het slot, ook in dichtvorm, geeft ons de mening van de maker aan.

Filmische vormgeving:

Goede afwisselende beelden met mooie camerastandpunten, zoals het beeld waarbij de sergeant geknield zit bij het apparatuur en de tractor op de achtergrond. De ontploffing van de granaten.
We zien de boer en sergeant tijdens hun verhaal ook goed in het kader staan. Goede en functionele dronebeelden.

Veel life geluid en dat is prima.

De kijker moet wel veel zelf invullen, zoals de auto met tekst: “opruiming” later blijkt wel dat het hier om een opruiming van oorlogsmateriaal gaat.
En de kijker kan later het verhaal voor zichzelf ook wel invullen.  Hier moet straks diep geboord worden om de zonnepanelen te kunnen plaatsen, dus moet de grond eerst “veilig” gemaakt worden.

De mening van de maker wordt verwoord in het slotgedicht, zijn we wel goed bezig met onze natuur?
Het brengt de discussie wel op gang.

Juryrapport van Jan Elseman

De belangrijke rol van de boer of toch de opruiming van granaten

De film bestaat uit drie delen.

1. De film begint en eindigt met een gedicht, daarbij dacht ik direct aan een documentaire over het belang van de boer. De hedendaagse CO2-problematiek begint (gedicht) - de boer de bron van ons eten. De introductie van de boer en het boerenwerk is prima gedaan, prima beelden.

2. Het stukje reportage van de EOD over de opruiming van de granaten.

3. De aanleg van het zonnepark - eind(gedicht) - telen van energie, natuur verdwijnt.

Deze drie onderwerpen passen niet echt bij elkaar, behalve dan dat de boer erin voorkomt. Wat heeft het zonnepark te maken met de opruiming van de granaten?

Doordat de 3 onderdelen niet met elkaar matchen is mijns inziens de kracht van de film verloren gegaan.

De titel ontgroening dekt niet de lading van de film.

Mooi openingsshot met inkomende titel (waarom schuin?)

De boer Frans Bogers krijgt wel een titel in beeld, waarom sergeant Wim van de EOD niet?

Bij de opruiming een prima beeldwissel, de ontploffing is goed in beeld, 2de keer mooi vertraagd. De drone beelden zijn een mooie aanvulling, hoewel niet allemaal even scherp. Het kader van sgt Wim is prima, mooi gekozen. Ook bij zonnepark helaas een onscherp beeld (inzoom).

De montage is keurig gedaan, rustig, passend bij beeld en onderwerp

De muziekmix is prima, de livegeluiden, de stemmen en toegepaste muziek zijn mooi in balans. Ook het geluid van de ontploffing staat er goed op.

Juryrapport van Jan P. Essing

Strekking:

Reportage over het werk van de Mijnopruimingsdienst.

Verhaalstructuur: 

Deze film bestaat uit enkele delen: het begin is een (op rijm gestelde) ode aan de boerenstand met verwijzingen naar de recente protesten van akkerbouwers en veehouders, dan start het rompdeel met enkele ‘talking heads’ waarbij het woord ‘mijnopruiming‘ zoveel mogelijk vermeden wordt om het geheel een mysterieuze tint te geven, en aan het einde wordt duidelijk dat deze boer ervoor heeft gekozen om zijn land om te bouwen tot zonnepark, waarvoor 42 projectielen moeten worden opgespoord en opgeruimd. Niks voedselproducent maar groene energieleverancier (met bijbehorend gedicht).

Filmische vormgeving:

Goed camerawerk, met hier-en-daar een vertraging voor het effect, goed verstaanbare commentaren en een goede mix van livegeluid en commentaren. De afwezigheid van muziek maakt duidelijk dat een filmisch verslag best zonder kan. De commentaren worden allemaal in beeld gesproken en dat kan zonder afbreuk aan de film onder de andere beelden worden gemonteerd.

Bijzondere expressiemiddelen:

Door het lang verborgen houden van de aard van het werk, wordt een zekere mate van spanningsopbouw gecreëerd, die het goed doet.

Samenvatting:

Een goede reportage, die net iets meer biedt.

Waardering: 217

---

Bernard H. Koolman

Jolanda van Grinsven.

Juryrapport van Bianca van Gelderen

Inhoud:

Een nichtje gaat op zoek naar het verleden van haar oom, een priester.
Ze wil haar herinneringen verdiepen en wil hem zo beter leren kennen.
Tijdens haar zoektocht leert ze de diverse kanten van het leven van haar oom begrijpen.

Verhaalstructuur:

Via een persoonlijk verhaal van het nichtje gaan we chronologisch door het leven van de priester.
De geschiedenis wordt ondersteund door historisch plaatmateriaal, foto’s brieven en filmbeelden.
Diverse kerken, parochies en gebouwen worden bezocht om het goede materiaal voor deze documentaire te kunnen vinden.
De oorlogsperiode wordt goed weergegeven door tekeningen en foto’s

Het interview met de Franse dame voegen weer andere eigenschappen en waarheden omtrent de priester toe.

Via de inhoud van de brieven en dagboeken is ook veel bekend geworden omtrent zijn leven, dit is allemaal goed verwerkt in het totale verhaal.

Goede toegevoegde muziek.

Filmische vormgeving:

Een mooi intro met gregoriaanse muziek en de spreuk van Yam Olivet bij de naam van het belangrijke séminaire in Versaille.

Het Séminaire heeft in zijn leven een belangrijke rol gespeeld, dat wel begon in Nederland.

Door de natuurlijke manier van vertellen van de nicht blijft het verhaal boeien.

Het is overal goed ondersteunt met research materiaal. Want er is veel goed researchwerk verricht voor deze film.

Er is zeer knap gemonteerd met eigen materiaal, hedendaagse locaties en archiefmateriaal van diverse instanties.

Niet alleen met archieven van de diverse instanties, de brieven en het dagboek, maar ook door de bezoeken aan de parochies, gebouwen en het interview met de Franse dame is het een totaal geworden.

Het interview is goed opgenomen en de nicht van de familie waar Bernard veel kwam, vertelt eerlijk en geestdriftig haar verhaal waardoor we de priester steeds beter leren kennen.

Het camerawerk is goed gedaan maar ondergeschikt aan het verhaal en het verwerken van het archiefmateriaal in deze film. De muziekkeuze is passend bij de diverse hoofdstukken.

De close up van de kerkbanken is mooi en symbolisch; hij stond vast en stevig in alle tijden.

De verplaatsing naar Frankrijk was goed: een keer geen kaartje maar gewoon een auto en plaatsnaambord.

We hebben de priester zeker ook beter leren kennen, zijn moed als verzetsstrijder, zijn oorlogstrauma maar ook zijn liefde voor zijn familie en de medemens, zijn humor en zijn eenzaamheid als de dementie toeslaat.

Een indrukwekkend en goed uitgewerkt familieverhaal van een bijzondere man.

Juryrapport van Jan Elseman

Een zeer indrukwekkende persoonlijke zoektocht naar wie was oom Bernard Koolman.

Een zeer complete documentaire over wie is Bernard Koolman. De eerste beelden geven met kruis en muziek al aan dat het om een geestelijke gaat, (sterk begin) dit wordt bevestigd door het beeld en uitleg in de kapel. Helaas wordt de vrouw niet voorgesteld = Jolanda zelf.

De zoektocht naar wie is Bernard Koolman echt en wat heeft hij meegemaakt, dat is de rode draad door de film. Uitstekend te volgen. De vrouw neemt ons met haar verhaal mee door de film. Een bijzondere man, actief in verzet. Zijn leven wordt chronologisch opgebouwd. De brieven en documenten maken de film nog persoonlijker.

Later als priester actief in modernisering van de kerk, helaas heeft trauma van de oorlog en dementie zijn laatste jaren vertroebeld.

De titels in de film zijn mooi gekozen en over algemeen goed geplaatst (een enkele keer boven in beeld).
Mooie beelden, goed gekozen. Ook de geleende beelden zijn een goede aanvulling.
Mooi hoe in Veghel de VCU met plus van wandelende op achtergrondbeeld 2 andere richting.

De kaders zijn zorgvuldig gekozen.
Ook de historische oude beelden en het interview geven de film dat stukje extra dat het nog ingrijpender wordt.

Fijn dat in de montage is gekozen voor een fade-out/in naar zwart.
Montage is sowieso zeer goed gedaan.

De geluidsmix is uitstekend, prima hoe de prachtige muziek is toegevoegd, live geluid is beperkt. VO is prima te verstaan. Goede keuze om de Franse tekst te gebruiken met NL-ondertiteling.

Minpuntjes, jawel. Springer in kapel bij aansteken kaars, soms had er iets meer kaderwisseling mogen zijn, sommige beelden staan iets te lang... maar het gevoel dat overblijft na deze film doet dit vervagen.

Een zeer persoonlijk en aangrijpend verhaal over een bijzonder man die stond voor vrijheid.

Juryrapport van Jan P. Essing

Strekking:

Op zoek naar haar (overleden) oom en verzetsstrijder.

Verhaalstructuur:   

In een soort ‘Verborgen Verleden’, waarin de maakster zich ter introductie afvraagt wie haar oom Bernard was en waarom hij met staatseer in Frankrijk is begraven, neemt de maakster ons mee in zijn levensverhaal. Aan de hand van interviews en commentaren op de plaats van handeling komt ze geleidelijk dichter bij de persoon Bernard en zijn overtuigingen. Ze volgt daarbij zijn leven vanaf zijn vroegste jeugd tot aan zijn overlijden op 93-jarige leeftijd.

Filmische vormgeving:

De gehele film wordt gedragen door veel binnenbeelds commentaar (zg. ‘talking heads’). Dit jurylid acht die aanpak minder ‘filmisch’. Dat kan voorkomen worden door voldoende materiaal op te nemen op de locatie, waar dat commentaar wordt gesproken en dat over het commentaar te monteren. Dan is er ‘meer te zien’ en dat vormt een aantrekkelijker schouwspel dan het zien van een spreker. Die beelden (foto’s) zijn er wel, want ze worden als ‘insert’ (bijvoorbeeld in het begin in de kapel) getoond. Soms wordt de ‘beeldarmoede’ wat hinderlijk als die ene foto van Bernard wel 20 seconden lang in beeld staat en het gehele commentaar moet vullen.

Hoewel consequent met een externe microfoon met windkap wordt gewerkt, valt de geluidskwaliteit toch soms wat tegen. Een enkele keer is in beeld te zien dat de microfoon omgekeerd (achterstevoren) gedragen wordt, waardoor deze niet geheel ‘vrij’ hangt (in en voor de kapel).

Denk bij de opnames aan de beeldcontinuïteit en lijn van actie (bijv. op weg naar het station Veghel: van links naar rechts, vervolgens andersom en daarna weer van links naar rechts).

De vele ‘leenbeelden’ worden keurig door een korte tekst in beeld verantwoord. Daarbij is het niet nodig om de eigen beelden van een zodanige aanduiding te voorzien. In de aftiteling zijn de vele personen en instanties, die hebben meegewerkt om deze grote productie tot stand te brengen, netjes opgesomd. Het geeft aan hoe omvangrijk deze productie is geweest.

Muziek is passend gebruikt en de geluidsmix is evenwichtig.

Bijzondere expressiemiddelen:

Geen

Samenvatting:

Een uitermate omvangrijke productie, die de maakster dichter bij haar geschiedenis brengt.

Waardering: 239

---

Van Blijvende Waarde

Maker: Cees Nielen

Juryrapport van Bianca van Gelderen

Inhoud:

Een reportage van het mooie grenspark Kalmthoutse Heide. Een natuurgebied tussen België en Nederland.

Verhaalstructuur:

Een voice-over vertelt het verhaal omtrent de heide, het onderhoud, de waterhuishouding en de dieren die er leven.

Er is toegevoegd beeldmateriaal gebruikt van andere bronnen.

Op de achtergrond begeleidende muziek.

Filmische vormgeving:

Prachtige afwisselende natuurbeelden van de heide, de vennen en de stuifzandgebieden.

Mooie opnames van de verschillende dieren in hun natuurlijke habitat. Er zijn ook goede close-ups gemaakt van diverse soorten heide, mossen en insecten. Mooi shot van nachtzwaluw, maar niet alle beelden zijn helemaal scherp zoals het klokje. Er zijn goede drone beelden gemaakt. 

Het werk van de tractoren brengt enkele bewegingen in de film, ook zien we wat passanten, maar de meeste beweging komt vanuit de camera.

Het werk omtrent het plaggen en tjobberen wordt goed uitgelegd hierbij, dat is een mooi stukje.

We horen uitvoerig hoe dit gebied door vrijwilligers en particuliere eigenaren worden onderhouden. 

De maker heeft zich goed ingelezen, veel research gedaan en een goed verhaal geschreven omtrent dit mooie reservaat.

Het is rustig gemonteerd en de muziek is goed gedoseerd.

Een degelijke film.

Maar voor mijn gevoel geen documentaire, dan had ik meer willen weten over de mening van de maker en misschien ook van anderen, b.v. de vrijwilligers.

Een goed verhaal en de daarbij behorende beelden omtrent de brandpreventie.

De akoestiek bij de opname van de voice-over komt niet goed over, klinkt wat hol en galmend en het komt zo opgezegd over, geen enthousiasme omtrent dit mooie gebied. Wel een goede stem en goed verstaanbaar.

De film mist het gevoel bij dit gebied, hoe ervaren de vrijwilligers het om hier te werken, de recreant en wat voelt de maker als hij hier aan de wandel is?

Dan blijft de film mij ook langer boeien.

Juryrapport van Jan Elseman

Het belang van het heidelandschap bij Kalmthout

Een mooi verzorgde documentaire over de Kalmthoutse heide.

Een duidelijk en compleet verhaal, op een prettige manier gebracht.

De voice-over is de rode draad van de film en neemt ons mee door een compleet verhaal. Veel ter zake doende info. Wel is het zo dat we geregeld zien wat we ook horen, maar als uitleg van plant en dier is dat prima gekozen i.p.v. ondertiteling. Duidelijk wordt het behoud en beheer van het heidelandschap verteld en in beeld gebracht

Mooi openingsshot, prima introductie met kaart.

Scherpe beelden met een goede afwisseling van T HT CU en VCU.
Mooie fotografische doorkijkjes en lage standpunten.

De montage is rustig en verzorgd.

Leuk hoe de logo's mooi onder in beeld worden geplaatst.     

De stem is duidelijk verstaanbaar, maar mist warmte. Tekst leest op.
Er is geen live geluid, de muziekkeuze is persoonlijk, voor mij niet passend, muziek is meer achtergrondmuziek

Educatieve film over bijzonder heidegebied.

Juryrapport van Jan P. Essing

Strekking:

Een interessante documentaire over het Grenspark de Zoom – Kalmthoutse heide

Verhaalstructuur: 

De introductie geschiedt door een lange, steeds hoger stijgende drone-opname, waarmee de grootte van het gebied meteen duidelijk wordt. 60km² is fors. Alle onderdelen van het gebied komen vervolgens aan bod met hun aantrekkelijke waarden, de bedreigingen en in gang gezette verbeteringen, opdat de natuur- en recreatiewaarde gewaarborgd blijft.

Filmische vormgeving:

Stabiele cameravoering, goede scherpte en belichting kenmerken de voorzichtige stijl van filmen van de makers. Jammer dat de klokjesgentiaan, de wespendief en de adder niet gestoken scherp zijn. Zodra de close-ups extremer worden, wordt het interessant(er) dan wanneer de beelden in groot-totaal zijn vastgelegd. Een bijzondere ‘vangst’ is de nachtzwaluw.

Dat we op afstand blijven van de Galloway runderen is terecht, maar de schaapskudde had best wel wat interessanter in beeld gebracht kunnen worden. Het gaat tenslotte niet alleen om een aantrekkelijk verhaal, maar ook om aantrekkelijke beelden.

Het machinaal plaggen wordt mooi in beeld gebracht, maar een iets gewijzigde montage kan daar een ‘springer’ voorkomen.

De geleende beelden worden netjes verantwoord in de aftiteling. De gebruikte muziek van Rogier van Otterloo met Jean ‘Toots’ Thielemans en Wim Overgaauw is -net als het grenspark- een Vlaams-Nederlandse samenwerking en blijft mooi op de achtergrond.

Bijzondere expressiemiddelen:

Het voortdurende (langzame, korte) inzoomen is een keuze, maar moet niet gaan overheersen.

Samenvatting:

Een interessante documentaire over een bijzonder gebied.

Waardering: 226

---

Lefkas

Maker: Henny van der Burgt.

Juryrapport van Bianca van Gelderen

Inhoud:

Het verslag van een vakantiereis naar het Eiland Lefkas in Griekenland.

Verhaalstructuur:

De voice-over dient als gids bij de reis over het eiland waarbij de oostzijde de hoofdrol speelt.

Voor het verhaal omtrent de aardbeving in 1948 is gebruik gemaakt van historisch materiaal.

Van de westkant zien we wel het bekende “Faneromeni klooster”.

Een kaartje met animatie toont ons waar we zijn, de 5 W’s zijn goed ingevuld. De V van Verrassend missen we wel een beetje.

Filmische vormgeving:

Leuke opening met de patrijspoort en de vlaggen in het water.

De voice-over vertelt het verhaal goed en verstaanbaar, maar voor het inspreken van zijn film zou de maker misschien toch eens een andere stem kunnen proberen, een met meer intonatie en enthousiasme. De maker heeft zeker researchwerk verricht omtrent het bijzondere bruggetje, de iconen en de aardbeving. Het gebruik van de inzetmontage is daar wel goed toegepast.

Het camerawerk is wisselend, De pan over de luierende vakantiegangers is wel goed gedaan.

En zo ook de totalen van de haven en de zeilboten op het water, maar we zien hier wel veel totalen op ooghoogte (soms een wat scheve horizon).

Later krijgen we geregeld mooie natuuropnames, vooral tijdens de tocht naar waterval, maar daar aangekomen zijn de beelden toch overbelicht en trekt het oranje shirt meer aandacht van de kijker dan de waterval. Misschien door de knieën en dan alleen de waterval als beloning voor de klim. De wandeling is goed in beeld gebracht met daar wel wisselende camera standpunten, maar bij het achterblijven van de vrouw had de maker het kader iets moeten aanpassen (gulden snede) dat is dan mooier.

De beelden van het gezellige stadje Nydri stralen de sfeer goed uit.

De opnames is het bekende klooster zijn goed en mooie beelden van enkele iconen.

De muziek past bij de Griekse sfeer.

Een leuk vakantieverslag en vast en zekere een goede herinnering.

Juryrapport van Jan Elseman

Lefkas een prachtig Grieks eiland

Op chronologische wijze maken we de vakantie mee van Henny, 5W's zijn okay, we zien wat zij meemaken, maar blijft wel een beetje afstandelijk. De film start leuk met watereffect. De toegepaste kaartjes geven veel duidelijkheid waar we zijn. De voice-over neemt ons mee over het eiland, we krijgen leuke informatie, zoals de aardbeving en de toren. Onassis en de wandeling.

Leuk de overzichtsopnamen langs het strand of van terras.

Vooral veel T en HT, weinig CU. Wel gevarieerde beelden, zoals de opnames van het gezamenlijk lopen als er een camera op grond is neergezet, of samen aan terras. Opnamen zijn mooi scherp.

De stem klinkt scherp, met ruis, wel goed verstaanbaar

Het live-geluid is niet altijd aanwezig, wel cd-muziek. Passende muziek. Geluidsmix is prima. Geluid is handig onderstoken onder eerdere scènes. Dit maakt eenheid.

Montage is passend.

Mooie vakantie op Lefkas, er is zichtbaar genoten. Door de aanvullende info, meer dan een standaard vakantiefilm.

Juryrapport van Jan P. Essing

Strekking:

Impressie van het Griekse vakantie-eiland Lefkas in de Adriatische zee, gezien door de ogen van de maker in 2022.

Verhaalstructuur: 

Een reisverslag/documentaire over een vakantie-eiland in enkele hoofdstukken: de hoofdstad Lefkada, de vakantieplek Nydri, een wandeling naar een waterval, een trip naar de groene westkant van het eiland met een groot en belangwekkend klooster, etc.

Filmische vormgeving:

Bij de korte introductie worden we verrast op een ‘scheve horizon’ en met het gekozen lage standpunt valt dat extra op. Elektronische nabewerking is in zo’n geval gewenst. Mooie grafiek om aan te geven waar we ons bevinden (en waar niet). De commentaarstem is duidelijk en het commentaar adequaat. We krijgen veel informatie voorgeschoteld en het is de vraag of alles beklijft.

De camerabeelden zijn verder stabiel, gestoken scherp en mooi belicht. Jammer dat soms ‘springerachtige’ montages zijn gebruikt (beelden die veel op elkaar lijken direct achter elkaar gemonteerd), die eenvoudig voorkomen hadden kunnen worden door een tussenbeeld in te lassen. Datzelfde geldt voor de orgelman, die twee keer in hetzelfde perspectief voorbij komt.

De weinige zw/w leenbeelden zijn niet van een bronvermelding voorzien, hoewel duidelijk niet van de maker afkomstig.

De muziek is die van Griekenland en dus zeer passend.

Bijzondere expressiemiddelen:

Wat met “triologie” bedoeld wordt (als het over de werkelijke betekenis gaat van iconen voor de Grieken) is onduidelijk. Dit noch het woord “priologie” heeft betekenis.

Samenvatting:

Een ‘propere’ (zoals de Vlamingen het noemen) vakantie-introductie.

Waardering: 211

---

Drie Hobby’s …..één Passie

Maker :Joop Neefs

Juryrapport van Bianca van Gelderen

Inhoud:

De making of van de film Dans op Percussie.

Drie verschillende verenigingen (Dansschool, Percussiegroep en Videovereniging) werken samen in een bijzonder project.

Verhaalstructuur:

Een chronologische reportage van een bijzondere samenwerking.
De groepen worden eerst ieder op zich voorgesteld en ze demonstreren daarbij hun hobby.

Het verslag komt van een voice-over en soms even van de leiders van de vereniging.
De dansers en de andere verengingsleden komen zelf niet aan het woord.

Er wordt vermoedelijk gewerkt met een green screen.

De voice-over legt uit wat het doel is van deze samenwerking.

Het maken van de film is een clubproductie.

Filmische vormgeving:

De camerabeelden zijn erg goed. Veel afwisseling in camerastandpunten maar dat is niet zo vreemd als je met 10 camera’s filmt.  Toch zien we dat niet helemaal terug in de beelden: veel totaal op ooghoogte en dat is jammer.

De samenwerking tussen de groepen is goed vastgelegd en ook het plezier dat de groepen hebben in dit project.

De regie en organisatie is in goede handen en je kan merken dat het goed is voorbereid.

De drummers maar ook de diverse cameramensen staan goed in beeld, maar registrerend geen bijzondere beelden van hen, b.v. hun scherm, close-up van de voeten, drummers of handen missen we hier wel.

De dansers genieten van het geheel wat goed te zien is bij de opnames van het schminken, verkleden en dansen.

De geluidslaag is prima, teksten zijn goed verstaanbaar. Tijdens het gesprek tussen de dirigent en de regie loopt percussiemuziek door en bij het verkleden en de catering is voor andere muziek gekozen.

Bij het voorstellen van de videogroep horen we de voice-over en de andere groepen stellen zichzelf voor op zich een goede afwisseling.

Leuk shot is ook als het meisje dat binnenkomt en de muziek hoort gelijk begint te dansen.

De opnames van de percussiegroep en van de dansers zijn ook actief en goed.

We zien geregeld een screendoek op de achtergrond maar hadden ook graag gezien hoe dit gebruikt is.

Het geheel is bijzonder gemonteerd, met zoveel materiaal, bijzonder geluid en beweging en een green screen is dit een knappe prestatie.

Een leuk en origineel idee en een mooie productie.

Juryrapport van Jan Elseman

Gedeelde passie.

Registratie van het vastleggen van een slagwerkgroep en dansgroep.

De drie groepen worden afzonderlijk voorgesteld, op een leuke ontspannen manier gedaan. Shot'71, TOG en Souplesse. Een unieke samenwerking. Leuk idee. We zien de introductie c.q. uitleg en daarna de opbouw in de cultuurfabriek. Chronologische volgorde.

Het samen de passie uitoefenen is goed in beeld gebracht. De Afrikaanse sfeer is in beeld dans en geluid goed verwekt, maar wat is de rol van het greenscreen?

Er waren 10 camera's, toch mis ik wat variatie in standpunten, kaders soms iets te laag (hoofden eraf). Beelden zijn af en toe onscherp, alsof op de automaat is gefilmd.

Leuk het interview van de danslerares via de spiegel. Ook goed gekozen om de filmers in beeld te houden. Prima wissel HT CU.

Montage is passend, maar men had iets meer variatie kunnen toepassen.

Geluid staat er goed op, goed mix van VO live en muziek. De VO is prima verstaanbaar.

Een film vol passie waar het samenspel vooral leuk is

Juryrapport van Jan P. Essing

Strekking:

‘Making of’-registratie van de film ‘Dans op Percussie’.

Verhaalstructuur: 

Vanaf de vele voorbereidingen tot aan de dag van uitvoering is alles netjes vastgelegd en in beeld gebracht, zowel bij de filmclub Shot 71, alsook bij de slagwerkgroep TOG uit Berlicum en de dansgroep Souplesse uit Erp. Vandaar: drie passies in één project samenkomend.

Filmische vormgeving:

De camera is registratief en heeft niet al te veel pretenties. Er wordt ter introductie enkele korte fragmenten interview getoond en verklarende uitleg gegeven bij de locaties. Er is niet veel beeldwisseling en beelduitsnede. Dat past bij het registratieve karakter. Het commentaar is duidelijk en goed verstaanbaar. Aanvullende muziek is er alleen (zeer licht) bij de introductie van de filmgroep.

Duidelijk wordt dat het initiatief afkomstig is van de filmers: een prachtig idee waar over disciplines heen wordt samengewerkt. Regisseur en initiatiefnemer Ton Lunenburg verdient daarvoor extra waardering. Zijn wijze van werken bij de daadwerkelijke opnamen wordt goed vastgelegd en voor het nageslacht vereeuwigd. Dat dansgroep en percussiegroep nimmer in één ruimte (zullen) samenwerken, is een bijzonderheid die mooi naar voren wordt gebracht. Het geeft ook aan dat er van interactie tussen beide geen sprake is, noch kan zijn. Maar voor de toekomst is dat een mogelijke toevoeging….

Bijzondere expressiemiddelen:

Geen

Samenvatting:

Goed en volledige registratie van de voorbereidingen en uitvoering van één gezamenlijk project door drie amateurvereniging in drie verschillende disciplines.

Waardering: 216

---

Beeldig Etten- Leur

Leo Dekkers

Juryrapport van Bianca van Gelderen

Inhoud:

Vele beelden in het dorp Etten-Leur

Verhaalstructuur:

Eer reportage.
Een voice-over neemt ons mee op een route langs vele beelden die verspreid staan in Etten-Leur.
Bij ieder beeld weet hij de kunstenaar te noemen en de titel van het Beeld.

Grafische titel bij de beelden.

Filmische vormgeving:

De prachtige beelden worden goed in beeld gebracht, maar allemaal op dezelfde wijze getoond, een inzoom, een totaal en meestal ook een of twee close-ups van het beeld. De camera zorgt voor de beweging in de film. Er zijn wel diverse goede close-ups, zoals de handen van de fietser.

Er is voldoende gewerkt aan de research omtrent de verklaring van het beeld en soms ook iets meer over de beeldhouwer zoals bij het beeld van de technische school Don Bosco of de jacht in het Bos. Ook het verhaal van de schilderijen van Vincent van Gogh, in het mozaïek is goed gedaan.

Toch blijft de film, zelfs voor mij als kunstliefhebber, niet boeien.

De voice-over heeft een goede stem en is goed verstaanbaar maar hij vertelt plichtmatig de gegevens, er is weinig enthousiasme. Het is meer een VVV-verslag, een plaatje en een praatje.

Hier waren vast creatievere mogelijkheden voor.

De grafische teksten bij de beelden zijn wel mooi maar erg nadrukkelijk aanwezig terwijl het ook al duidelijk wordt verteld. De muziek was erg op de achtergrond.

De montage is keurig maar niet verrassend, dat soort zaken maken een film wat statisch.

Voor mij is het meer een reportage want ik hoor de voice-over alleen verslaan en niet een eigen mening geven omtrent de sculpturen.

Maar ze hebben in Etten Leur wel aandacht voor de beeldhouwkunst en dat mag gezien worden.

Juryrapport van Jan Elseman

De veelheid van kunst in Etten Leur.

We worden door de VO meegenomen door Etten-Leur... zonder echt een verbinding krijgen we circa 35-tal kunstwerken voorgeschoteld. De VO vertelt over elk kunstwerk kort iets interessants. Het allereerste beeld is een rasterbeeld, de beelden die we bezoeken staan op volgorde van het raster weergegeven, daar wordt verder iets mee gedaan. Het is lastig om hier een verhaal van te maken, nu is het helaas meer een opsomming.

De voice-over is heel duidelijk en prettig om naar te luisteren. De VO geeft korte ter zake doende info, legt kort het kunstwerk uit, is fijn. De toegepaste pianomuziek is rustig, bijna niet hoorbaar, aanvullend, smeed de film iets aan elkaar.

Er is een leuke beeldwissel van T HT CCU. Er is veelvuldig gebruikgemaakt van foto's, waar al dan niet met beweging is bewerkt. Helaas zijn sommige beelden onscherp.

De montage is rustig, passend bij de rustige beelden.

Een kunstzinnige rondgang langs de kunst in Etten-Leur, niet zo heel veel spanning, maar wel goed om dit vast te leggen voor later.

Juryrapport van Jan P. Essing

Strekking:

Een caleidoscoop van kunstbeelden in de openbare ruimte van Etten-Leur.

Verhaalstructuur: 

Het geheel bestaat uit een opsomming van een drieëndertigtal beelden, beginnend met een sculptuur over de meest bekende inwoner van het dorp – Vincent van Gogh- met uitleg over de makers, die uitvoering en de plek, waar het is opgesteld.

Filmische vormgeving:

De makers hebben met enkele verschillende standpunten het verhaal getracht te verlevendigen, maar het gemis van close-ups doet zich gelden. De kijker blijft een beetje op afstand en de fraaie structuur van de beelden wordt niet van dichtbij getoond. Dat is een gemis. Verder is het camerawerk stabiel en goed belicht. Een enkel dronebeeld verlevendigt het geheel. Een enkel shot (Mens in de ruimte) is onscherp en had eenvoudig vermeden kunnen worden. Bij de ‘Zonnevanger’ mist de jury een nachtelijk beeld, dat de kwintessens van deze sculptuur moet vormen.

Bij ieder beeld wordt een fraai uitgevoerde en uniforme grafische tekst getoond. De teksten zijn goed verstaanbaar en keurig ingesproken. Een non-descript muziekje overheerst niet, dus is sprake van een evenwichtige geluidsband.

Bijzondere expressiemiddelen:

Mooie grafiek bij ieder beeld.

Samenvatting:

Een uitnodiging om ieder van de beelden in Etten-Leur te komen bekijken.

Waardering: 211

---

Online Bericht

Maker: Annegien Heij

Juryrapport van Bianca van Gelderen

Inhoud:

Een moeder kijkt terug op het leven van haar zoon en de reden van het afscheid van haar kind. Haar gevoel van intens verdriet en schuldgevoel maar ook de mooie momenten die ze met elkaar beleefd hebben.

Verhaalstructuur:

Het verhaal van het leven van haar zoon (Damian) wordt verteld door foto’s en videobeelden van vroeger en tot de dood van Damian.

De oorzaak van de ommekeer in zijn leven wordt weergegeven door een uitleg te geven omtrent de oorzaak van de ziekte van Lyme via beelden en verslagen van ervaringsdeskundigen waardoor het als documentaire wordt weergegeven.

De herdenking bij het graf zijn life-beelden van de familie en vrienden.

Het gevecht van Damian tegen de pijn ten gevolge van de ziekte en zijn besluit om uit het leven te stappen wordt verteld via een video die hij maakt voor zijn moeder.

Het gezongen lied omtrent Urk is een mooi onderdeel van de film.

Filmische vormgeving:

De technische aspecten zijn ondergeschikt aan de inhoud het verhaal. De muziekkeuze is ook goed verwerkt in deze film en versterkt de geschiedenis.

De intromuziek en de foto van Damian door de beelden van de treurwilg geeft aan dat we iets droevigs kunnen verwachten.
Dan is de overgang naar de vrolijke muziek en de gezellige foto’s van Damian (de zoon) op school en tijdens zijn studie ineens een heel ander beeld.

Via de foto’s zien we dat Damian zich ontwikkelt tot een geslaagde zakenman, die veel plezier heeft in het leven. De moeder vertelt op deze manier haar herinneringen aan Damian.
In het vervolg van zijn geschiedenis komen we bij de ommekeer en dat wordt goed in beeld gebracht door de vinger met het kleine beestje wat zijn leven veranderd, de teek.

Er wordt kort maar goed ingegaan op de problemen van een tekenbeet door anderen ook hun verhaal te laten doen. De oproep naar meer hulp is duidelijk in beeld gebracht door de diverse mails.

Vele flashbacks van de liefde voor de moeder laat zien dat ze een goede relatie hadden en een gezellig gezin.

Het aansteken van de levenskaars in de kerk is symbolisch voor de gedachten van de moeder.

De titel van de film komt terug bij de herdenking van Damian 2 jaar na zijn dood, waarin ze vertelt dat de Damian zelf zijn dood had aangekondigd via een email.

De close-up van de hand over de rug geeft aan dat iedereen troost en steun vindt bij elkaar.

Een moedig, indrukwekkend en emotioneel verslag van de dood van een kind en de verwerking van de moeder, maar ook van de andere gezinsleden.

Ook een goede documentatie voor de gezondheidszorg (bv opleidingen).

Juryrapport van Jan Elseman

Hoe verwerkt een moeder het verlies van een zoon

Annegien neemt ons mee door het leven van haar zoon Damien. Beelden uit zijn jeugd, beelden in zwart wit, studie en werkzame periode. De beet van een teek veroorzaakt de ziekte van Lyme. Lyme is een zeer nare ziekte met veel pijn en niet behandelbaar. Uiteindelijk maakt Damien zelf de keuze over zijn leven. Annegien heeft gekozen voor de vorm om dat als een terugblik te doen, flashbacks ondersteunen haar verhaal. Ze haalt het stukje euthanasie en politiek erbij, dat zet mij op het verkeerde been. Wordt gemeld, maar geen verdere opvolging. Helderziend. Opeens melding. Het stukje wetenschappelijk beeld over de teek is mijns inziens een stijlbreuk. Het bezoek na 40 jaar aan de kerk en het aansteken van de Paaskaars 2022 is een manier van verwerken van Annegien. Ook de bijeenkomst na 2 jaar op de begraafplaats is verwerking.

Het is een zeer persoonlijk document, beelden zijn wisselend van kwaliteit, maar het gevoel en de liefde zijn voelbaar. Kader en cameravoering niet altijd optimaal.

In de montage wordt aan het begin een bewegend beeld als freeze vervangen, waarom?

De geluidsmix is niet optimaal, muziek bij eerste muziekstuk te hard t.o.v. VO, daardoor moeilijk verstaanbaar. Bij muziek op de begraafplaats, plotseling geen geluid, half zang. Strakker in montage! Kies bij de afkondiging van muziek voor één lijn, band-titel en dan niet daarna titel -band.

Mooi is de eenheid van de film aan begin en einde.

Een zeer persoonlijk document, waardevol voor de familie, maar ik denk in deze vorm minder geschikt voor een festival

Juryrapport van Jan P. Essing

Strekking:

Een indringend en persoonlijk relaas van de maakster over het leven en de (zelfgekozen) dood van haar zoon Damien.

Verhaalstructuur:    

De film bestaat voor een groot deel uit foto’s en ander oud beeldmateriaal over het uiteindelijk geslaagde leven van Damien (hij doet het goed in de wereld van de haut-finance) en de film breekt in tweeën na de constatering dat de hoofdpersoon via een tekenbeet de ziekte van Lyme heeft opgelopen, waardoor het leven geteisterd raakte door ondraaglijke pijnen. In zijn afscheidsvideo aan zijn moeder, de maakster van de film, geeft hij aan haar enorm te waarderen. Het einde van de film wordt gevormd door het -na vele jaren- herdenken van zijn overlijden door de leden van het gezin bij zijn graf.

Filmische vormgeving:

Na een korte intro van het dorp-eiland Urk, is -noodzakelijkerwijs- het begin van het leven van Damien uitgebeeld middels foto’s van zijn jeugd, hoewel een enkel filmisch zw/w-shot van zijn jeugd op 9-jarige leeftijd wordt getoond. Het commentaar wordt tamelijk monotoon door de maakster zelf, in de ik-vorm, gesproken. Er zijn enkele shots van de maakster uit zijn latere leven als ‘dierbare herinneringen’, maar de meeste indruk maakt zijn eigen gefilmde boodschap op bed, dat hij zelf uit het leven gaat stappen. Annegien gaat terug naar Urk, naar de kerk die zoveel getekend heeft voor haar en haar gezin. Annegien draagt de film op aan alle moeders die hun kind op deze wijze moesten verliezen.

Bijzondere expressiemiddelen:

Het is een zeer persoonlijk en indringend verhaal.

Waardering: 224

---

Dans op Percussie

Maker: Ton Lunenburg

Juryrapport van Bianca van Gelderen

Inhoud:

Dansuitvoering op de muziek van percussie-instrumenten.

Verhaalstructuur:

Een reportage waarin is gekozen voor het vastleggen van een dans op percussie-instrumenten.
Geen uitleg omtrent de dans of iets van dien aard. Het verhaal moet komen van de dansers in hun uitvoering.

Filmische vormgeving:

Mooi openingsshort van de dirigent en de bladmuziek op de achtergrond.
Het maakt ons ook duidelijk om welk muziekstuk het gaat.
Het wordt door de dansers geïnterpreteerd als een soort indianendans.
Enige uitleg had hier wel van tevoren over gegeven mogen worden in de vorm van een voice-over.
De geograaf had dit ook kunnen vertellen.
Dat had de film iets meer inhoud gegeven.

De opnames van de dansers zijn goed en ook van de drummers, waar we ook diverse CU bij zien.
Zoals even het shot van de voeten die meetikken op de maat.
Verder wel voldoende afwisseling van camerastandpunten waarbij ook de opnames van bovenaf goed zijn.
Of vanuit een goede hoge positie of toch d.m.v. dronebeelden?

Het is knap gemonteerd maar doordat je geen informatie krijgt verder doet de film toch lang aan, terwijl dat niet zo is.

Er wordt ook goed gedanst.

Life muziek van de drummer is natuurlijk geweldig als geluidslaag.

Het door dirigeren tijden de aftiteling is leuk gedaan.

Een bijzondere film met een bijzondere uitvoering.

Juryrapport van Jan Elseman

Muziekclip Afrikaanse drums met dito danseressen.
Op een muziekstuk van slagwerkgroep TOG danst de groep Souplesse. Veel plezier te zien bij zowel de muzikanten als danseressen.

Een muziekclip

Direct mooi begin, bladmuziek, de PIP e dirigent (Green screen) ... goede start, lekker gemonteerd op de maat van de muziek.

Goede wissel in HT CU, maar ook van standpunten, leuk de vertraagde beelden.

Wat heerlijk snel en kort gemonteerd, snelheid in beelden, muziek en dans.
Het lijkt alsof de danseressen live op de muziek dansen.

Muziek staat er goed op, klinkt okay.

Beelden zijn mooi scherp en afwisselend.

Sterke clip, heerlijk om naar te kijken en te luisteren.

Juryrapport van Jan P. Essing

Strekking:

Een performance van twee groepen voor de camera(s) en één erachter. De titel verraadt het meteen.

Verhaalstructuur: 

Er is eigenlijk geen structuur: de film begint na de titels met de dirigent van TOG (percussiegroep) en eindigt als de slagwerkers rusten. Ter aftiteling zien we de dirigent nog de laatste maten afslaan.

Filmische vormgeving:

De film berust geheel op de (vele) camerastandpunten, die de leden van deze filmclub bijeen hebben gebracht. In de ‘making of’-film wordt een tip van de sluier opgelicht hoeveel inspanning dat gekost heeft. Die verschillende standpunten zijn ’spat-synchroon’ gemonteerd en dit jurylid weet daar alles van: een eigen montage met 1 geluidsspoor van een big band met daarover 8 beeldsporen. Dit waren nog veel meer beeldsporen! Een extra punt voor de montage en de regie!

De geluidskwaliteit is uitstekend en ook de beelden zijn gestoken scherp. De filmgroep heeft een geoefend oog voor detail en diversiteit van standpunten. Bij de ‘making of’ was er veel publiek te zien, maar in de eigenlijke film is dat gelukkig buiten beeld gebleven. Ee prima staaltje clubsamenwerking!

Bijzondere expressiemiddelen:

De regisseur en de montage van de film verdienen een pluim.

Samenvatting:

Spat-synchrone verfilming van een performance van TOG en Souplesse Sport & Dance

Waardering: 228

---

Vakantie Hondenleven

Maker: Jolanda van Grinsven

Juryrapport van Bianca van Gelderen

Inhoud:

Een vakantie verslag beleefd vanuit het perspectief van de honden Blossom en Pebbles.

Verhaalstructuur:

Het verhaal wordt verteld vanuit de honden d.m.v. tekstballonnetjes.
Op deze wijze gaan we langs verschillende vakantieadressen.
De honden spelen de hoofdrol.

Bij Zoutelande en Texel hebben we passende liederen en de momenten met life geluid zijn goed geplaatst.

Filmische vormgeving:

Een origineel script wat vlot gemonteerd is. De tekstballonnetjes zijn leuk gevonden met originele en soms humoristische teksten, de baas kent zijn honden goed.

Bv: ik kom echt niet en wegwezen als Blossom erbij komt en wedstrijdje wie het eerste boven is en het balen als ze vastzitten bij het laatste boottochtje. Ook goed dat we daar op de achtergrond het saaie verhaal horen van de Franse gids.

Het camera werk is goed en de camera zit dicht op de hoofrolspelers, zoals bij het ravotten op de camping, het zwemmen in het water met 1 plastic bot en de close up van Pebbles als hij vastzit aan de boot. Probeer de volgende keer tekst en beeld op de hoogte te nemen van de hoofdrolspelers.

Het geluid is leuk gevonden het nummer over Zoute landen en Texel. De ballonnetjes worden goed volgehouden toch aan het eind even de stem van de baas, dat is jammer.

Bij het fietsen was het gebruik van een windkap wel beter geweest, bij de zee is het prima als we de wind en de golven horen. Het shot van de honden in de “sneeuwzee” staat wel wat lang.

Een gezellige vrolijke film.

Juryrapport van Jan Elseman

Ook de honden mogen mee en genieten op vakantie.

Een vakantiefilm.

We gaan met Jolanda en haar twee honden, Blossom en Pebbles, mee op vakantie. We beginnen dicht bij huis, Zeeland en via Texel gaan we naar Frankrijk. De honden genieten enorm, ze zijn vrolijk en dat straalt de film uit. De gedachten van de honden worden door spraakballonnen weergegeven.  Dit is leuk bedacht, maar daardoor een beetje afstandelijk.

De beelden zijn gezellig, wel onrustig, maar laten wel zien wat de maker wil. Veelal vanuit stahoogte. Af en toe een paar frames onscherpte, die hadden er evt. in de montage uitgehaald kunnen worden. Leuk is de vertraging van de rennende hond

Het lettertype is prima gekozen, speels.

Jammer dat er foto's zijn gebruikt op enkele plekken.

Goede wissel T HT en CU.

Toegepaste cd-muziek past bij de locatie, leuk af en toe live blaffen. Jammer van de wind op microfoon in Texel.

Een leuke speelse film, met een hoofdrol voor de honden

Juryrapport van Jan P. Essing

Strekking:

Vakantietijd voor twee honden en hun baasje.

Verhaalstructuur: 

Na de korte introductie van Blossom en Pebbles, komen we op de muziek van Bløfs ‘Zoutelande’ aan op het strand van Zeeland, daarna op muziek van Tessel ‘Gone to the beach’ gaat het naar Texel. En tot slot op muziek van Five (‘Summer Time’) komen de honden aan in Frankrijk. Overal worden belevenissen van de honden vastgelegd en middel tekstballonnen van (soms tegendraads) commentaar van de honden voorzien.

Filmische vormgeving:

Niet alleen zijn de honden het onderwerp van de film, maar ze geven ook het perspectief van film weer. Omdat de honden veelal op ’ooghoogte’ (van de cameravrouw) gefilmd zijn, blijft dat perspectief een beetje ‘hangen’. Het kan veel beter vanuit het perspectief van de honden (dus op hun ooghoogte) worden verfilmd. Dan is er congruentie in perspectief en onderwerp. Dat geeft grotere betrokkenheid bij de kijker en een ander perspectief is veel interessanter voor de toeschouwer omdat men dat niet zo vaak ziet. Hetzelfde geldt voor peuters, kleuters en kinderen. De gekozen teksten zijn leuk en verrassend.

Het (nagenoeg letterlijk) verfilmen wat er muzikaal gehoord wordt is niet een vorm, waar dit jurylid erg van houdt.

De beelden van de omgeving zijn afwisselend en interessant, de honden (als ze op ooghoogte zijn op de rondvaart) ook. Maar daar missen we tussenshots als Pebbles langdurig (en verspringend) in beeld is. Dat geldt ook voor half afgemaakte zoom en pan- en tiltbewegingen achter elkaar. Daar moet iets zorgvuldiger worden gemonteerd.

Bijzondere expressiemiddelen:

Het is leuk en redelijk nieuw om honden als onderwerp voor je film te kiezen. Dat verdient het om vaker toegepast te worden.

Samenvatting:

Een nieuwe aanpak van een hondenfilm, die echter op twee benen hinkt vanwege het ‘grote mensen-perspectief’.

Waardering: 211

---

Koffie- en Theemuseum “De Klokgevel”

Maker: Cor Claassens

Juryrapport van Bianca van Gelderen

Inhoud:

De eigenaar “Jan Borst” vertelt aan de bezoeker wat hij allemaal verzameld heeft tijdens een uit de hand gelopen hobby.

Zijn museum staat vol met historisch koffie- en theeapparatuur en servies. Daarnaast bevindt zich in het museum nog andere objecten zoals theemutsen, warmwaterborden en dergelijke.

Verhaalstructuur:

Voor deze reportage is gekozen voor een two-shot. We zien steeds de interviewer en de eigenaar.

Tijdens het beantwoorden van de gestelde vragen toont de eigenaar zijn mooie verzameling, sommige dingen demonstreert hij nog even zoals de kalebaspotjes met de rietjes.

Er wordt ook film en beeldmateriaal gebruikt van buitenaf maar de bron wordt niet vermeld.

Filmische vormgeving:

Het camerawerk is wel goed maar eenvoudig en weinig afwisseling van standpunt tussen eigenaar en interviewer, tijdens het verhaal van de eigenaar. Daardoor komt het statisch en traag over.

Steeds de eigenaar vol in beeld maar op ooghoogte zittend of staand en pas aan het eind loopt hij op een onderwerp af (de kalebassen) dan wordt het gelijk ook levendiger.

Tijdens het interview zien we de interviewer alleen maar op zijn rug of even en-face, ook daar had meer variatie in kunnen zitten (als je hem mee wilt laten doen in beeld).

Als ze aan de tafel zitten zien we ineens een stoel op de kopse kant en dan weer weg: let op de continuïteit.

De eigenaar wil wel enthousiast vertellen en weet ook veel van de diverse potten zoals de percolator maar ook omtrent de oorsprong van de producten, zoals het plukken van de thee en de verwerking van de koffiebonen.

Hiervoor zijn andere beelden gebruikt, vermoedelijk van een archief of youtube site, maar dan wel graag vermelden. Ze zijn op zich goed verwerkt en functioneel.

Leuk is de close-up van het koffiemerk van DE en de herkenning van het hedendaagse merk op de koffie. Het verhaal van de theemutsen met de poppen er bovenop is ook leuk.

Misschien was het leuk geweest om te vertellen waarom het de “Klokgevel” wordt genoemd.  Die naam verwacht je niet bij een koffie en theemuseum. Even een totaal shot van het pand of een historische foto had het duidelijk gemaakt.

De intro was vlot gemonteerd met goede muziek, daarna wordt de montage veel trager.

Een leuk museum dat hebben we er wel aan overgehouden.

Het beloofde kopje koffie hebben we niet gezien.

Juryrapport van Jan Elseman

De wereld van koffie en thee

Een reportage in het koffie en thee museum in Steenbergen. De museumeigenaar kan lekker vertellen, weet veel, vertelt op een prettige manier. De interviewer is minder sterk, iets te ingestudeerd, ook door opmerking hmmmm, ja, oka, jajaja.

5W’s zijn duidelijk. De man neemt ons met zijn verhaal mee door zijn museum, leuke info. Het begin is leuk gedaan, ... eindbeelden zijn goed daarbij passend.

Geleende beelden (koffieplantage) worden niet verantwoord.

Mooi begin van de film, lekker snel kort en vlot gemonteerd.

Goede wissel HT en CU, kade is over algemeen goed/mooi. Bij interview aan tafel/stoel wel/niet in beeld. Man kijkt helaas af en toe in de camera.

Leuke animatie bij percolator.

Aan- en aftiteling mooi gedaan, handig om adres van museum te vernoemen.

Prima stem goed verstaanbaar, bijna geen toegevoegd geluid, behalve aan het begin en aan het einde bij kijken in museum, kort zelfde muziekje.

Leuke film, ik krijg er dorst van, museum is uitnodigend voor een bezoek.

Juryrapport van Jan P. Essing

Strekking:

Alles dat er te zien is in dit pittoreske museum.

Verhaalstructuur: 

Een korte introductie (o.a. het plaatsnaambord ‘Steenbergen’) leidt naar een in scène gezette ontmoeting op straat, waarna interviewer en museumeigenaar het museum betreden en er vervolgens een vraag- en antwoordspel over (de aanleiding tot) het museum ontstaat.

Filmische vormgeving:

Basale regels als de bewegingscontinuïteit worden in acht genomen. De interviewer komt een beetje weinig natuurlijk over in zijn vragen en ook het ‘toneelstukje’ aan begin en einde is wat onnatuurlijk. Hier had de spelregie moeten ingrijpen. Zowel de vraag alsook het antwoord worden in beeld gesteld, waarna inserts voorkomen dat de toeschouwer voortdurend tegen ‘talking heads’ aankijkt. De camera blijft een beetje op afstand. Echt veel close-ups komen we niet tegen. Verder is het camerawerk stabiel en goed belicht. Het geluid is prima te verstaan en afgezien van intro en outro ontbreekt muziek. Dat komt de verstaanbaarheid ten goede. Er zijn leenbeelden gebruikt over de oogst van koffiebonen en theebladeren, maar de verantwoording daarvan in de aftiteling ontbreekt. We krijgen niet de zien waarom de naam “De Klokgevel” luidt, terwijl er wel een establishing shot is, waarin de interviewer komt aanlopen en naar de gevel omhoog kijkt.

Bijzondere expressiemiddelen:

Een documentaire/interview in een speelfilmsetting.

Samenvatting:

Nette documentaire/verslag van een bezoek aan een bijzonder museum.

Waardering: 215

---

Dwars door de Harz

Maker: Ruud Scheidel

Juryrapport van Bianca van Gelderen

Inhoud:

Een reportage van reis met de stoomtrein door de Harz tijdens de vakantie die tevens als doel heeft om de Brockenberg te beklimmen.

Verhaalstructuur:

De vakantieganger vertelt zijn belevingen vanuit zijn eigen positie.
We volgen de route van de stoomtrein via een kaartje en een houten bordje.
De werking van de stoomtrein wordt niet meegenomen in het verhaal.

Het beklimmen van de Brockenberg en het museum is een onderdeel van de reis.

Voor het traditionele “Walspurfest” wordt plaatmateriaal gebruikt.

Filmische vormgeving:

Goed camerawerk met afwisselende beelden en goede close-up, zoals het bijvullen van het water bij de locomotief. Het aanrijden van de trein en de koppeling worden mooi in beeld gebracht.

De volgorde van de reis wordt op diverse manieren aangegeven, via een route kaart, een houten paneeltje en door de gevelstenen bij het station. Deze worden allemaal getoond.

De beelden vanuit de trein zijn goed maar kunnen korter gemonteerd worden, dat houdt de vaart er een beetje in. Bv als de man op het balkon van de trein staat. Ook de beelden van het aangetaste bos door de schorskever is wel lang in beeld.

De uitleg omtrent de trein is kort gehouden, maar geeft voldoende informatie, want de trein was niet bedoeld als documentaire. Toch hinkt de film tussen deze twee categorieën in.

Zoals bij de informatie omtrent het museum en het traditionele feest waarbij de rockopera van Faust een belangrijke rol speelt en we dus daar wel even op gewezen worden.

De geluidslaag is goed, ook life muziek, maar dan mag de toegevoegde muziek wel wat lager gesteld worden.
Een goed reisverslag maar ook hier mis ik het enthousiasme van de reizigers.

Juryrapport van Jan Elseman

Een stukje van de treinrit door de Harz.
Een vakantiefilm. Maar als reportage, leuke info en prima verstaanbaar.

Handig om aan het begin een kaartje te maken, leuk de uitleg van de HSB, 140 km spoor.

Jammer dat het aankoppelen aan het begin op de rug was gefilmd, daardoor mis ik een stukje. Ik mis ook het instappen en wegrijden van de trein

Leuk verhaal, toevoeging van de heksen is niet nodig.

Muziek is over algemeen okay, behalve bij dode bomen, toen stoorde de muziek mij.

Mooie opnamen van de trein tijdens het rijden, overzicht van een trein is altijd mooi, wel veel T en HT

In de montage zou mijns inziens veel gedaan kunnen worden, maak scènes korter, een shot van 30 seconden is wel erg lang, dit haalt de snelheid uit de film. Shots kunnen korter.

Beelden bij de pauze van de trein zijn mooi, jammer net een hoofd in beeld.

De PIP van de kever is goed in beeld gebracht, wel precies op de rand.

Geluidsmix is prima, live geluid met muziek is prima in balans. VO is prima verstaanbaar.

Mooie vastlegging van smalspoor in DE.

Juryrapport van Jan P. Essing

Strekking:

Een reisverslag/documentaire over en door de Harz met een smalspoorbaan.

Verhaalstructuur: 

De maker introduceert de film met “Ik sta in Nordhausen op het stationsplein” en daarna ontrolt het verhaal zich lineair, langs de lijn van de spoorbaan. Aan het einde gaat de maker met de trein terug “…., waarmee ik nu weer afreis” (of ‘Abreis’?). Wie de maker is, wordt alleen voor ingewijden (die de stem herkennen) duidelijk. Nergens in de film wordt “Ik” aan een identiteit of naam verbonden, terwijl er mogelijk nog een reisgenote is, die in het livegeluid naar voren komt.

Filmische vormgeving:

De beelden zijn netjes en zorgvuldig gemaakt. Er wordt van verduidelijkende grafische hulpmiddelen gebruik gemaakt. Een enkel beeld is duidelijk eens still, terwijl film meer is dan dat.

Het commentaar is relevant en zorgvuldig ingesproken. De geluidsmix is redelijk evenwichtig (hoewel livegeluid in het begin wat ver naar de achtergrond is verschoven) en muziek blijft goed op de achtergrond. De aftiteling is door het exotische lettertype nauwelijks leesbaar (staat daar nu “Harz2verbahn?) en daarmee irrelevant. Er wordt geen gebruikte muzieklijst aangeduid.

Bijzondere expressiemiddelen:

Geen

Samenvatting:

Net reisverslag/docu over Duitslands langste stoomsmalspoorbaan.

Waardering: 214

---