Op 13 april is de jaarlijkse Brabantse Filmmanifestatie gehouden in Berlicum. Dit is de regionale wedstrijd van de Brabantse videofilmclubs.
We hebben genoten van 19 prachtige films van de beste Brabantse Niet-Professionele filmers.De organisatie was in handen van Shot'71.
De winnaars en genomineerden voor het Nationale Festival voor de Niet-Professionele Film in november op het Mediapark in Hilversum in Zeist zijn:
| 1e prijs | Omi | Martijn van Summeren, Regie Henny Fransen (overleden in 2024) Camera Wouter van Summeren |
| 2e prijs | Nieuw Leven voor de Maas | Mila Demmers e.a. |
| 3e prijs | Waarom Santiago de Compostela | Ton Lunenburg |
De juryden voor de BFM 2025 zijn Annie Akerboom, Evert Hasselaar en Rik Kapoen.
Langs de Brabantse AA
Leo van de Veerdonk
Rapport van Annie Akerboom
Een film over de cultuur-historische waarde rondom het gebied de Brabantse AA.
De Stichting Brabantse AA wil de beleving versterken maar vooral behouden voor de toekomst.
Deze promofilm heeft als doel dit gebied als een openluchtmuseum te verwezenlijken naar het oorspronkelijke idee van Hendrik Verhees.
De opnames van dit gebied wordt goed weergegeven door droneopnames voor het totaaloverzicht en camerastandpunten van natuur en cultuur. Deze beelden worden afwisselend in beeld gebracht. De aandacht blijft voor de kijker. Mooi, rustig camerawerk en goede montage. Duidelijk verstaanbare voice-over en muziek is ondersteunend. Goede promotie voor de Brabantse AA. Een kort en bondige film die de promotie over dit gebied gunstig kunnen beïnvloeden.
Rapport van Evert Hassselaar
Een enthousiaste vertelster maakt reclame voor een 200 km lange voettocht langs de Brabantse AA, in de voetsporen van kaartenmaker Hendrik Verhees.
Stel je eens voor: een groepje filmers neemt het op zich om een promotiefilmpje te maken voor een prachtig stuk landschap. Daarin zijn ze heel goed geslaagd: lekker kort, prachtige beelden, goed gemonteerd, professionele titelpagina en aftiteling.
De inhoud van de tekst is prima, de vertelster houdt de kijker geboeid vast, het begeleidende muziekje geeft een wat luchtige tint aan de beelden, die baden in de zon, onder de heldere blauwe lucht.
De historische foto’s lichten als welkome inserts een tipje van de sluier op. Wie zou niet graag zo’n 15-daagse wandeltocht maken?
Dit is uiteraard ook promotie door een jurylid. Kom, werk samen, maak een filmteam en ga erop uit!
Uiteraard mag ik als jurylid nu ook nog een negatief puntje maken: als je deze reclame toont in het gemeentehuis, wat blijft er dan van de oproep “Stel je eens voor” over? Want dan mag er geen geluid bij.
En waarom niet meteen enkele doelen, een bedevaartsoord, een Lion d’Or, een oase opgenomen? Waar moet ik me melden?
Ik maak maar grapjes. De opzet is uitstekend geslaagd, ik ben nieuwsgierig geworden. Complimenten voor het team.
Rapport van Rik Kapoen
De goede enthousiasmerende tekst met goede opbouw maakt de film Langs de Brabantse AA bijzonder.
De puntige tekst legt verbanden tussen de historische ontwikkeling van de Aa en de wandeltocht erlangs.
De cameravoering is eenvoudig en filmt veelal in totalen. Zij heeft oog voor de mens en dier in het landschap.
De montage visualiseert met kaartjes de tekst en maakt daarmee de film tot een verzorgd geheel.
De beelden sluiten goed aan bij de leidende tekst en maakt goede keuzes om mens, dier en landschap tot zijn recht te laten komen.
De geluidslaag is goed in balans; de voice-over is hierdoor goed verstaanbaar.
De filmlengte is goed passend bij het doel: word enthousiast.
De balans tussen emotie en informatie is goed. De emotie is voelbaar door de goede kadrering en compositie van de totalen; de informatie is gedoseerd door de relevantie en research. Zij is hierdoor effectief.
De promo boeit door de goede tekst, bijpassende beelden en verzorgde montage. Filmmakers op het festival zien hier een voorbeeld hoe de structuur van een goede promo kan zijn. Een breder filmpubliek op de BFM zal de informatie over de mooie omgeving dichtbij waarderen. Voor het brede publiek op een groot festival is dit genre minder geschikt, deze mist de eigen visie van de maker en het eigen verhaal.
Langs de Brabantse AA is een bijzonder goed verzorgde en geslaagde promo.
Op zoek naar…...
Ton Lunenburg
Rapport van Annie Akerboom
Een familie bezoekt het Natuurmuseum Brabant in Tilburg.
We worden rondgeleid door de 10-jarige Joris die uitleg geeft over de bezienswaardigheden in het kindvriendelijk museum. Vooral de interactieve- en educatieve opdrachten worden door de kinderen met volle aandacht en interesse uitgevoerd. Verslaggever Joris doet tot het einde zijn uiterste best om de aandacht van de kijker vast te houden. De cameravoering is eenvoudig maar afwisselend. De opdrachtuitvoeringen worden goed in beeld gebracht. Er is zoveel te zien dat de aandacht voor de kijker op de duur wat afzwakt. En dat geldt ook voor Joris die na een geweldige museum dag over de mens en natuur wel even wat anders wil doen, namelijk gamen.
Rapport van Evert Hassselaar
Joris van 10 jaar bezoekt het natuurmuseum en vertelt.
Een film, gemaakt door een volwassene, vanuit de beleving van een kind.
De tekst en de voorleesstem verraden dat het kind-perspectief opgelegd werd en niet geheel geslaagd is, onder meer door de voorleesstem. Maar de inhoud is prima en biedt goede informatie over het museum en de belevenissen van de kinderen.
Tegelijk zien we boeiende interacties tussen kinderen onderling en met volwassenen, met mooi camerawerk en geslaagde beeldwisselingen. De geluidslaag bij die interacties is niet overal geslaagd, maar het is prachtig dat die regelmatig verweven zijn met de voice-over. Levendig gebracht. Veel variatie, die de kwaliteit van het museum goed in beeld brengt.
Het enthousiasme van de kinderen is leuk om te zien en dat komt het naturel karakter ten goede. Het kind dat commentaar geeft is niet de hoofdpersoon in de film, of wel?
De opmerking tot slot brengt het dubbele karakter van het uitje met opa in beeld: “Opa, mag ik nu weer gaan gamen?”
Rapport van Rik Kapoen
Joris van 10 jaar bezoekt het natuurmuseum en vertelt.
Een film, gemaakt door een volwassene, vanuit de beleving van een kind.
De voice-over ingesproken door Joris is hartverwarmend en maakt het persoonlijke document van het museumbezoek van opa en oma met de kleinkinderen bijzonder.
De camera registreert met het goed gekozen camerastandpunt Over the shoulder.
De keuze om de geïnteresseerde blikken van de kinderen bij de vitrines te filmen pakt goed uit. Zij zorgen voor een mooie afwisseling.
De montage is verzorgd.
De balans in de geluidslaag is goed waardoor de voice-over goed verstaanbaar is.
Het onderwerp is interessant.
Scherpere keuzes had de film boeiender kunnen maken. Zoals nu is, is de film minder geschikt een breed publiek. Deze doelgroep mist het verrassingseffect of de spanningsbogen. Het verhaal is hiervoor te feitelijk en registrerend.
OP ZOEK NAAR….. is een mooi persoonlijk document waarbij het plezier van de maker om deze bijzondere gebeurtenis vast te leggen, voelbaar is.
Kerken en kloosters in Georgië
Gé de Neef
Rapport van Annie Akerboom
Georgië heeft vele kerken en kloosters die nog steeds in gebruik zijn en is een zeer gelovig land. Het grootste deel van de bevolking is aanhanger van het Georgisch-orthodoxe kerk maar er zijn ook andere religieuze groepen actief. De filmaker neemt ons mee langs talloze (11) kerken en kloosters. Dat moet ongelooflijk veel beeldmateriaal opgeleverd hebben.
De film is in regio’s en plaatsen ingedeeld en de ligging wordt door kaarten aangegeven.
De informatie van deze kerken en kloosters wordt door een AI voice-over ingesproken. Het is duidelijk verstaanbaar maar wordt als een opsomming van feiten en gegevens ervaren. Tegelijkertijd wordt soms de klemtoon verkeerd uitgesproken of regelmatig met dezelfde zin begonnen bv. In het klooster… Gelukkig is er ook livegeluid gebruikt. De beelden zijn mooi en afwisselend. Er is een objectieve cameravoering gehanteerd. De film voelt daardoor afstandelijk aan. Muziek is ondersteunend en passend gebruikt. De grote hoeveelheid informatie die wij als kijker krijgen, is te veel. Hoe mooi de kerken en kloosters ook zijn, de aandacht zwakt af door te veel informatie. De film laat veel zien over het geloof en gebouwen in Georgië.
Rapport van Evert Hassselaar
Een bezoekreeks aan kerken en kloosters, chronologisch via beeld geregistreerd. De vertelling is leidend, de beelden illustreren de gebouwen en schilderingen. Iedere uitleg bevat veel detaillistische informatie. De indeling is via “luiken” per gebouw.
De computerstem roept nog een indruk op: de tekst lijkt door AI te zijn gemaakt en ook te zijn ingesproken. Dat verklaart de aandacht voor details die voor de kijker er niet toe doen. Daardoor wordt ook gemist wie de reis maakt, wat deze persoon zo boeit en waarom de film een reportage in plaats van een reisfilm is geworden.
Als kijker zou je je zelfs kunnen voorstellen dat de film geheel op afstand is gemaakt, zonder er zelf te zijn geweest.
Dat is niet het geval, zo kan ervaren worden uit de mooie doopscene (zonder spraak, een verademing) en andere meer intieme beelden. Maar een belangrijke constatering is dat de keuze voor zoveel tekst, zo monotoon uitgesproken, een positieve beleving onderuithaalt.
Tekst en beeld hebben ook geen enkele relatie.
Jammer dat het niet mogelijk was om de stem eruit te filteren en alleen de muziek onder de beelden te horen. Dat zou prachtig zijn. De beelden zijn gevarieerd, mooi en interessant. Beelden van gebouwen en interieurs worden prima afgewisseld met totalen waarin bezoekers bewegen. De kaartjes zijn duidelijk.
Niet alleen door de uitleg en de indeling in “luiken” maar ook doordat er geen verbindende beelden zijn of commentaar over de reis, is de vraag of het aantal “luiken” niet te veel zijn.
Wat gemist wordt is een overstijgend verhaal, een samenhang tussen de gebouwen en vooral ook de persoon van de reiziger, de maker.
Rapport van Rik Kapoen
De thematische aanpak maakt de film Kerken en kloosters in Georgië interessant. Het is een afgebakend onderdeel van een reis.
De camera filmt veelal in totalen en midden totalen. De kijker ervaart hierdoor afstand tot het onderwerp. Meer betrokkenheid bij de film ervaart deze bij de goede close beelden van de geestelijken en kerkbezoekers in het Monsametaklooster.
De vorm, veel stilstaande beelden, past bij het onderwerp. De keerzijde is helaas dat deze vorm de film vertraagt. Voor de zeer geïnteresseerden is dat waarschijnlijk geen punt, maar een breed publiek verlangt meer. Deze wenst meer emotie. Voor deze doelgroep is de film te veel gericht op de informatie. Dit gaat ten koste van de betrokkenheid van deze kijkers bij het onderwerp.
De montage is verzorgd. De keuze van de beelden past binnen de structuur, maar door de vorm is de film zoals nu voor een breed publiek minder goed toegankelijk.
De balans in de geluidslaag is goed.
De voice-over is goed verstaanbaar.
De inhoud getuigt van een gedegen research. Door de grote hoeveelheid informatie in combinatie met de nadrukkelijk aanwezige muziek ontstaat er jammer genoeg een gejaagde indruk. Iets wat bij dit onderwerp niet past.
Een mooi document voor geïnteresseerden in het onderwerp geregistreerd tijdens een indrukwekkende reis.
Parijs 2023
Jolanda van Grinsven
Rapport van Annie Akerboom
Een bezoek aan Parijs laat ons de bekendste bezienswaardigheden zien. De Franse muziek geeft direct het Parijse gevoel. De voice-over geeft de nodige informatie van de bezochte plaatsen zoals o.a. de Eiffeltoren, Louvre en Jardin du Luxembourg enz. Ondanks dat het weer niet gunstig was, geeft het wel de sfeer aan. Soms is het wel (te) druk om mooie beelden te filmen zoals bv. in het Louvre. De cameravoering is vaak onstabiel. Dat geeft een onrustig beeld. Er worden veelal totalen en HT gebruikt. CU ‘s zijn vaak door de onstabiele cameravoering stills geworden. De panbewegingen zijn schokkerig. De voice-over is duidelijk en informatief. Een mooie herinnering aan de geliefde wereldstad Parijs.
Rapport van Evert Hassselaar
In een luikenstructuur met vijf locaties wordt de sfeer van een bezoek aan Parijs succesvol overgebracht. We zien het echte leven in deze stad dus inclusief de vele toeristen. De makers zijn ook toerist en proberen dat niet te verbergen, hoewel de kijker ze niet leert kennen.
De beginbeelden zijn meteen dermate boeiend, dat hoge verwachtingen worden gewekt. Die worden vervolgens op goede wijze waargemaakt.
De menging van beelden na het eerste deel Eiffeltoren komt goed over.
De drukte in de metro, de regen, het Louvre met de lange rij mensen, met een informele cameravoering komt alles tot leven. Soms is die camera wel erg beweeglijk met hier en daar wat onscherpe beelden, vermoedelijk niet zo bedoeld.
Op de begraafplaats valt nogmaals op dat de verschillende soorten muziek per luik goed gekozen zijn. De Franse chansons zijn plezierig om naar te luisteren en voegen sfeer toe.
De voice-over is duidelijk en naturel en niet te overheersend. De Seine als rustpunt tussen de luiken is prima gekozen. De montage verdient complimenten; per locatie niet te lang, behalve in de fietstaxi.
De conclusie: een creatieve aanpak van een reisverslag: heerlijk meegenieten.
Rapport van Rik Kapoen
In de film Parijs 2023 worden de bezienswaardigheden van de stad bezocht tijdens een stedentrip
Met gevoel voor compositie wordt gefilmd en de camera heeft een goed oog voor de toeristen en Parijzenaren.
De registratie is veelal met een dynamische camera in totalen vastgelegd. De beweeglijke beelden maakt de film onrustig en de vele totalen afstandelijk.
De opnames van de Eiffeltoren zijn vanuit wisselende standpunten. Dit geeft een aangename variatie.
De montage en de voice-over zijn verzorgd. De informatie is effectief en de versnellende en vertragende effecten werken goed uit.
De keuze van Franse chansons gerelateerd aan de bezienswaardigheden geven een extra laag. De wendingen in de tekst zoals tijdens de reis per metro zijn verrassend.
Een rode draad anders dan de vele bezichtigingen wordt gemist. De kijker heeft te weinig houvast, het is jammer dat de film hierin niet beter structureert.
Tegenstellingen maken een film boeiend. De film maakt hier gebruik van, maar werkt dit onvoldoende uit. De tegenstelling tussen de daklozen en het modebewuste publiek is een goede analyse maar wordt slechts genoemd en verder niet uitgewerkt waardoor te weinig verdieping is. De film blijft daardoor te veel aan de oppervlakte. Een breed publiek verlangt meer dan een goede registratie van de werkelijkheid.
Parijs 2023 is voor betrokkenen een mooie herinnering aan een fijne stedentrip.
Nieuw Leven voor de Maas
Mila Demmers
Rapport van Annie Akerboom
Natuurmonumenten is zuinig op de Maas en de omgeving eromheen. Coördinator Natuurbeheer Lisanne Schröder leidt ons door “haar” gebied aan de Maas van ongeveer 60 km tussen het grensgebied van Gelderland en Brabant. Bij de intro lezen we de uitleg dat De Maas is in de loop der jaren veel is veranderd en het water en de natuur zijn natuurlijke verloop is kwijtgeraakt.
Om De Maas weer te herstellen worden veel instanties ingeschakeld zodat in de loop der jaren het water verbetert en de natuur weer kan opbloeien. Mooie dynamische cameravoering met zeer afwisselende shots van totalen voor overzichten, close-ups van bloemen en insecten en een kijkje onder het water. Muziek is nauwelijks hoorbaar aanwezig maar goed toegepast. Montage is verzorgd. De stem van Lisanne is duidelijk en goed verstaanbaar. Soms hapert haar vertelling en lijkt afwachtend op het volgende beeld. Deze mooie documentaire laat zien dat het moeite waard is om het gebied rondom de Maas te bewaken en te beheren voor de toekomst.
Rapport van Evert Hassselaar
Een natuurbeheerder vertelt bevlogen over haar ambitie om de Maasoevers weer bio-divers te maken. We volgen in de film haar persoonlijke relaas, die wordt ondersteund met beelden.
Na een begin met animaties en prachtige stille beelden volgt de introductie van de coördinator natuurbeheer in een spannend filmische setting vanuit de auto, het uitstappen en zich laten voorstellen van de vrouw. Prachtig begin, waarbij de tekst lang genoeg in beeld blijft om gelezen te worden, en de achtergrond rustig genoeg is om als verzorgd en sfeervol over te komen. Wat blijft verrassen is de frisse, levendige en enthousiaste vertelster, die door kennismaking met haar persoonlijke ambities betrokkenheid vergroot bij het verhaal.
De drone is nuttig ingezet. De muziek blijft goed op de achtergrond en verbergt dat er maar weinig live-omgevingsgeluiden te horen zijn. De korte onderwaterbeelden zijn een verrassing. De beelden vanuit het bootje zorgen voor afwisseling. Het onderwerp geeft aanleiding tot veel totalen en half totalen. Het feit dat dit opvalt kan ik opvatten als enig gemis aan nabijheid. We kijken naar een persoon, niet in beeld vanuit haar gezichtsveld. Het mooie einde, met beelden door haar verrekijker, is een voorbeeld van deze benadering, die we een beetje gemist hebben.
Mooi camerawerk, goed montage en met goede geluidslaag. Hier en daar vallen verschillen in kleuren op; altijd lastig om die bij elkaar te brengen of juist afwijkend te maken.
De film wordt sterk gedragen door deze vrouw, die goed presenteert en zich trots beweegt in de mooie natuur.
Dank ook voor de geleende beelden.
Rapport van Rik Kapoen
De documentaire Nieuw Leven voor de Maas wordt uitgewerkt vanuit de probleemstelling: Het belang van natuurinrichting. Lianne Schröder van Natuurmonumenten is een enthousiast verteller en introduceert het thema, gidst de kijker door de film en trekt haar conclusie. Het wie, wat, waarom en hoe de natuurinrichting plaats vindt met haar effecten zijn geborgd. De kijker weet wat deze kan verwachten en creëert betrokkenheid bij de film. Dat is knap gedaan.
Wat deze film interessant en boeiend maakt, is de vorm, de filmische vormgeving en het verhaal. Zij vormen een eenheid.
De cameravoering verrast de kijker door de goede afwisseling van dronebeelden, totalen en close-ups.
De kadrering is goed en er wordt met gevoel voor compositie en sfeer gefilmd zoals de beelden met ochtendnevel.
De scherpe shots van de dieren in het veld zoals de ijsvogel en bevers, de close-ups van de insecten brengen afwisseling. Er is balans tussen emotie en informatie.
De montage is verzorgd. Dit blijkt uit de overzichtskaartjes, de mooie animatie bij de titel en de goede balans tussen de voice-over en muziek.
Het verhaal is goed opgebouwd, waarbij de tekst leidend is voor de beelden. De interviews vertellen het verhaal, niet de beeldtaal.
Spanningsbogen ontbreken. Het conflict is een feitelijke constatering, de oplossing en de weg ernaartoe zijn leidend. Deze verhaalstructuur versterkt het gevoel van de kijker dat er sprake is van een registratie.
De documentaire Nieuw Leven voor de Maas is een boeiende film over een interessant onderwerp.
Karpathos
Henny van der Burgt
Rapport van Annie Akerboom
Een vakantiefilm over het Griekse eiland Karpathos. Het eiland heeft genoeg te bieden aan schoonheid van de natuur en bezienswaardigheden. De Griekse sfeer komt goed tot uiting.
De maker heeft oog voor detail en laat prachtige doorkijkjes en heeft goede camerastandpunten gekozen. De foto’s zijn mooi verwerkt. De Griekse muziek is passend. Soms is de verhouding tussen de muziek en de voice-over niet in balans en overheerst dan ten opzichte van het geluid. De voice-over is goed verstaanbaar en wordt met passie verteld. Het hoorbare gesprek van de groepsleider is onduidelijk en onnodig. Bij de boottocht is de horizon soms niet rechtgetrokken.
Een reisfilm met een mooie herinnering aan Karpathos.
Rapport van Evert Hassselaar
Reportage van een reis naar het eiland Karpathos, waarbij de maker vertelt over wat de reizigers hebben meegemaakt. Een echte vakantiefilm, waarin de reiziger de kijker hoopt te boeien met beeld en informatie
De voice-over is plezierig en brengt over dat het een mooi eiland is waar de filmer volop heeft genoten. Goed verstaanbaar ook, hoewel de muziek zich een beetje opdringt in de eerste helft. De sfeer van de muziek brengt de kijker in Griekenland. De muziek varieert en dat is plezierig. Soms zijn er korte klassieke fragmenten die veel sfeer toevoegen. Mooi gekozen!
De insteek is de belevenis van de filmer als toerist. Er is persoonlijke uitleg over de beleving van de reizigers, met commentaar dat meer achtergrond geeft, maar oppervlakkig blijft, waardoor de kijker wat op afstand blijft. De uitleg over Olympus is boeiend.
De beelden zijn prachtig. Opvallend is het gevoel dat de beelden oproepen op het schommelende schip. Het avondlicht aan het slot is ook heel mooi.
Het cameragebruik is geslaagd. De beelden zijn rustig. Wel zal de automatische scherpstelling de oorzaak zijn van enkele onscherpe beelden, die vermoedelijk niet onscherp bedoeld zijn. De montage is zorgvuldig uitgewerkt, maar had misschien nog wat kieskeuriger kunnen zijn, door bijvoorbeeld onscherpe beelden eruit te knippen.
Zijn de drone beelden geleend, en ook wat beelden van de kerk in het bergdorpje?
De gids, die uitleg geeft, wordt niet geïntroduceerd en komt nauwelijks in beeld.
Het verhaal ontwikkelt zich zonder drama of ontwikkeling, waardoor verschillende locaties op elkaar gaan lijken en de kijker kan ervaren dat de film een beetje te lang is voor het onderwerp.
Rapport van Rik Kapoen
Reportage van een reis naar het eiland Karpathos, waarbij de maker vertelt over wat de reizigers hebben meegemaakt.
De mooie omgeving wordt met een goede cameravoering vastgelegd en het luchtig vertelde verhaal voegt relevante informatie toe.
De camera wisselt standpunten goed af. De (omgekeerde) tilt en de zoom zijn effectief. Zij sturen de aandacht van de kijker goed. Er wordt gefilmd met gevoel voor compositie en een goede kadrering. Dit verrast de kijker.
De shots veelal in (midden)totaal worden afgewisseld door goede close-ups van de plaatselijke bevolking. Dit voegt de emotie toe waar de kijker naar op zoek is.
De montage is verzorgd. Door het gebruik van kaartjes kan de kijker zich goed oriënteren. Hierdoor ontstaat een logische opbouw in de film.
De balans tussen voice-over, muziek en live geluid is goed. Dit maakt de gesproken tekst goed verstaanbaar.
De tekst wordt luchtig uitgesproken en de informatie verzameld via gedegen research is logisch van opbouw.
Spanningsopbouw ontbreekt. Dat is jammer want dat gaat ten koste van de betrokkenheid van de kijker bij de film.
Het wie en waarom ontbreken in de film. Dat is jammer waardoor de film weliswaar een mooie registratie van een prachtige omgeving is, maar niet gelaagd wordt en de film vlak blijft.
Karpathos is een mooie reisfilm over een indrukwekkende omgeving. Het plezier van de maker over zoveel moois voor zijn lens is voelbaar.
Landgoed "Boschdal" een verborgen verleden
Han de Graaf en Sjoerd Eeftens
Rapport van Annie Akerboom
Een documentaire over het landgoed Boschdal in Prinsenbeek.
Er is gekozen voor een voice-over die de twee wandelaars, Lieke en Hans, volgt door het landgoed Boschdal, destijds eigendom van Graaf Otto Anna van Bylandt. De voice-over heeft een goed verstaanbare stem. Jammer dat er helemaal geen buitenbeeldse geluid is gebruikt. Dat geeft meer sfeer aan de film. Muziek is nauwelijks aanwezig. Door het felle licht zou men bij een aantal scenes kleurcorrectie kunnen toepassen. Er is veel research gedaan naar de oude verdwenen situatie. Door maquettes, tekeningen, foto’s en richtingspijlen te gebruiken kun je het landgoed herkennen in vroegere tijden rond de 18e eeuw. De rol van de wandelaars voelt afstandelijk. Omdat het landgoed een groot gebied beheerst, zijn de dronebeelden goed ingezet voor overzicht situaties. Cameravoering is rustig en stabiel. De beelden zijn door de grootte van het gebied veel in totaal en HT gemaakt. De lengte van de film zou ingekort kunnen worden, zonder de film tekort te doen. Een gebied met veel verdwenen landhuizen en boerderijen wordt in deze film meer zichtbaarder gemaakt.
Rapport van Evert Hassselaar
Reportage over de historie van een gebied
De makers hebben veel onderzoek gedaan naar een landgoed dat in het verleden ten noorden van Prinsenbeek heeft gelegen. In de loop van de jaren is er veel veranderd en zijn er moderne boerderijen, landbouwgrond, nieuwe woningen, wegen enz. gekomen. Via inserts van historisch materiaal en met gedetailleerde aanduidingen via animaties wordt de historie tot leven gewekt.
Dat lukt niet overal, omdat de film wel vertelt, maar lang niet altijd kan verbeelden hoe het vroeger was. Dat leidt bijvoorbeeld tot stippellijnen over grasvelden, met detailinformatie, die niet bijdraagt aan het beleven van de historie. De animatie van het heideveld is fraai en ook de ingepaste gebouwen zijn duidelijk. Helaas is een groot deel van de film een vertelling met plaatjes.
Enkele drone panorama’s bewegen soms te snel om mooi te zijn.
De rode lijn wordt gevormd door 2 personen die van plek naar plek gaan. Ze komen niet aan het woord en hun rol blijft afstand scheppen. De voice-over is duidelijk en de tekst is geloofwaardig en tevens goed getimed onder de beelden gemonteerd.
Tot slot volgt de uitleg dat een boek is verbeeld tot film.
Conclusie
Een nogal lange film met een overdaad aan tekst, waardoor de historie weinig tot leven wordt gewekt. Maar de opzet is zeker origineel en de montage zorgvuldig gemaakt.
Rapport van Rik Kapoen
Landgoed "Boschdal" een verborgen verleden kenmerkt zich als een verzorgde film.
Een goede voice-over gidst de kijker door de beelden.
Er is een goede balans tussen stem en muziek waardoor het gesprokene goed verstaanbaar is.
De beelden veelal in totalen zijn verzorgd. De drone shots geven goed overzicht.
De montage is rustig met kaartjes, pijlen en foto’s ter verduidelijking. Dit alles is goed gedaan.
De aandachtspunten voor deze film zijn: het vertelperspectief, de toegankelijkheid voor een breed publiek en de emotie.
Het verhaal wordt vanuit Otto Anna van Bijlant verteld. Otto’s naam wordt genoemd bij de inrichting van het landschap, verder blijft hij op afstand. De kijker raakt niet betrokken bij de persoon. De introductie van Otto wordt niet duidelijk gemaakt.
De wandelaars Lieke en Han gidsen de kijker door het landschap. Hun rol beperkt zich dat de kijker hen ziet wandelen, praten en wijzen. Wat hun aanvulling op de informatie aangedragen door de verteller is, vraagt de kijker zich af.
De research is gedegen. Scherpere keuzes had de film interessanter gemaakt. Het brede publiek is niet op de hoogte van details als de huisnummers en de plaatselijke situatie. De tekst veronderstelt dit wel en zet de kijker hiermee op afstand.
De film richt zich op de informatielijn. Emotie, spanningsbogen en visie van de maker ontbreken. Dit maakt de film minder boeiend dan het interessante onderwerp en het verzorgde geheel zou doen vermoeden.
Landgoed "Boschdal" een verborgen verleden is een verzorgde film met een goede research.
De Donkere Rivier
Jolanda van Grinsven
Rapport van Annie Akerboom
De titel “de donkere rivier” verwijst naar een droevige gebeurtenis van de oma van Jolanda.
De rivier de AA bij Veghel is een prachtige rivier maar heeft ook zijn sporen achtergelaten. Door een boottocht over de AA te maken, probeert Jolanda haar trauma te verwerken.
Hoewel het een tragische gebeurtenis was, is de emotie in de film niet voelbaar. Cameravoering is niet altijd stabiel. Mooie camerastandpunten van het stromende water en de oevers vanuit de fluisterboot. Het verhaal wordt door ik-vorm ingesproken. De geluidsterkte is wisselend en soms te zacht. Drone beelden volgen goed de loop van de rivier. Titel “de donkere rivier” komt niet echt tot uiting. Dat een boottocht een goede verwerking voor het verdriet kan hebben, horen wij van Jolanda op het einde.
Rapport van Evert Hassselaar
De introductie is duidelijk: deze keer geen nieuwe film die de Aa aanprijst, maar een persoonlijke ervaring in de ik-vorm over de zwarte kant van deze rivier die het leven van haar oma nam. Ze neemt de kijker mee met de vraag: wat zal een tocht met het fluisterbootje over de Aa met haar doen?
Wat we zien is de idylle van de rivier, in drone beelden en veel vanuit het bootje.
De muziek is nogal hard aanwezig en ondersteunt de donkere sfeer niet.
De maakster is blij dat ze deze tocht heeft ondernomen. Daar past de muziek wel bij, maar in het grootste deel van de film brengt de muziek de kijker niet in de spanning en de donkere herinneringen, die de maker wil overbrengen.
De boottocht is rustig en dat is de film ook: erg rustig, niet spectaculair. Het doel van de reis wordt pas laat uitgelegd en daardoor is het niet gelukt om de kijker mee te nemen in de emotionele lading die de reis voor de maker heeft. Dat geldt ook voor het commentaar, dat vooral over de rivier gaat en weinig over de herinnering aan haar oma.
Soms zou kleurcorrectie en stabilisatie de kwaliteit van beelden kunnen verbeteren.
Niettemin een boeiend gegeven: de donkere rivier.
Rapport van Rik Kapoen
De film De donkere rivier is een persoonlijke overwinning op de AA als donkere rivier. Deze invalshoek maakt de film bijzonder.
De camera filmt met gevoel voor compositie en sfeer.
De drone shots zijn functioneel en geven goed overzicht. De glijdende beelden passen goed bij de waterloop.
De montage is rustig, passend bij het onderwerp.
De geluidslaag is goed verzorgd. Live geluid, muziek en voice-over stem zijn goed in balans, waardoor de tekst goed verstaanbaar is.
De verzorgde voice-over is in bepaalde delen zeer persoonlijk. Dit verhoogt de betrokkenheid van de kijker bij de probleemstelling: de donkere rivier.
Aandachtspunten zijn: de eenheid van vorm en inhoud en de wie van de 5W’s.
De tekst brengt emotie, niet de beelden. Tijdens de persoonlijke ontboezemingen kiest de filmmaker voor neutrale beelden van de rivier. De kijker ervaart de relatie tussen het gesprokene en het beeld onvoldoende door het ontbreken van beeldtaal. Dit gaat ten koste van de emotie.
Het verhaal wordt in de ik-vorm verteld. De hoofdpersoon, de filmmaker, wordt aan het einde pas geïntroduceerd. Van welk verdriet sprake is wordt niet duidelijk gemaakt en van de oma van de hoofdpersoon heeft de kijker geen weet. Dit bemoeilijkt het dat de kijker het verdriet met de maker kan meevoelen.
De film De donkere rivier is een persoonlijke overwinning op de AA als donkere rivier en maakt in combinatie met de mooie fotografische beelden de film tot een bijzonder geheel.
Revival van de filmrol
Jan Verburgh
Rapport van Annie Akerboom
Dat oude filmcamera’s nog goed bruikbaar zijn, laten deze hobby cineasten zien. Met veel plezier worden de oude camera’s uitgepakt, bekeken en uitgeprobeerd o.l.v. initiatiefnemer Sacha Barraud. Er wordt een draaiboek gemaakt voor zeven korte verhalen en met zeven oude camera’s gefilmd. We volgen volgens Sacha de “ouwe witte mannen” met hun apparatuur op weg naar de filmlocatie waar ze vooral prioriteiten moeten stellen qua tijd. (3 min. film) De opdracht is nog niet zo simpel maar het eindresultaat wordt op het einde met een paar filmpjes getoond. Het camerawerk voor deze film is voornamelijk het volgen van de filmers (behind the scenes) wat duidelijk het plezier weergeeft. Een leuk idee met enthousiaste filmers.
Rapport van Evert Hassselaar
De titel is goed gekozen: filmers gaan aan de slag met oude filmcamera’s, waarvoor nog 3-minuten rolletjes gebruikt worden die naar het ontwikkellab moeten worden gestuurd en tot goede voorbereiding en selectief gebruik van shots uitdagen.
Het maakproces van meerdere filmpjes komt in beeld. Uiteindelijk wordt slechts een enkel resultaat vertoond.
Het verrassende onderwerp wordt levendig gebracht. Veel acties, rustig commentaar, goede afwisseling en in beelden levendig gebracht. De onderlinge relaties van de filmers, hun uitdagingen, de voorbereiding van de techniek, worden goed gebracht.
De voorbereiding van de verhalen komt weinig in beeld, wel “the making of”.
Dat er uiteindelijk na het veelbezongen proces maar een enkel filmpje te zien is, voelt als een teleurstelling.
Ook wordt een beschouwing of evaluatie achteraf gemist, met name omdat het begin en midden van de film zo veelbelovend is.
Betekent dit echt dat “old frames work”? De film maakt dit niet duidelijk.
Wel grote complimenten voor de levendigheid en de sfeer, die aanstekelijk overkomt.
Rapport van Rik Kapoen
Het feest der herkenning maakt de film Revival van de filmrol interessant. Hoe super 8 herleeft!
De intro is dynamisch gefilmd vanuit wisselende standpunten en elkaar snel opvolgende uitsneden.
Door het ontbreken van een rode draad ervaart de kijker een zekere chaos en stelt zich de vraag: waar gaat dit naar toe? Een vraag die met vallen en opstaan wordt ingelost.
De interviews met de initiatiefnemer brengen structuur. De montage doorbreekt deze weer. De kijker vraagt zich af of deze naar een reportage, een making off of het resultaat van het gefilmde kijkt.
De geluidslaag is goed in balans. De interviews goed verstaanbaar.
Aandachtspunten zijn: verhaalstructuur, logische opbouw en de spanningsopbouw.
Omi
Martijn van Summeren, Regie Henny Fransen (overleden 2024)
Camera Wouter van Summeren
Rapport van Annie Akerboom
In 2020 zijn er veel mensen overleden aan corona. Ook in Macharen heeft het noodlot toegeslagen bij bakkerij Teun en Annet. Na de dood van zijn vrouw Annet heeft Teun geen plezier meer in het leven en is de bakkerij voorlopig gesloten. Een fantasiefiguur (Annet) verkleed als clown Plom probeert Teun weer vreugde in het leven te geven. Ook de buurvrouw en dochter Trudy geven hem de nodige aandacht. Met flashbacks wordt het de kijker duidelijk dat de fantasiefiguur Teun wil helpen. Door stappen en sprongen in het verleden te nemen samen met clown Plom krabbelt Teun langzaam op. De verjaardag van Omi is een kantelpunt voor Teun. De verstoorde relatie met zijn zoon wordt hersteld en Teun gaat weer aan de slag in zijn bakkerij samen met buurmeisje Trudy. Het verhaal van Omi is geloofwaardig en wordt goed geacteerd vooral door Teun en Plom. De cameravoering en beeldtaal is goed en afwisselend. De beelden zijn in cinema formaat. De dialogen van Trudy zijn soms moeilijk te verstaan en loopt het wel synchroon? Muziek is in balans met dialogen. Goed verzorgde montage. Het is een grote productie geweest. Omi is een mooie film met een thema die voor velen herkenbaar is.
Rapport van Evert Hassselaar
Een speelfilm over de verwerking van het verlies van een echtgenote door Covid, met de thema’s die daarbij horen: gesloten winkels, geen toegang tot zieken, afstand houden. De opbeurende elementen zijn de clown en het buurmeisje, dat de Corona regels aan haar laars lapt. Een happy end volgt, na de Corona epidemie.
De film is bij een eerste kijkervaring moeilijk te begrijpen. Pas later in de film worden alle set-ups ingelost en wordt duidelijk waar de film over gaat. De set-ups zijn “schurend” voor de kijker: de hoofdpersoon die zijn ontbijt niet lust, het aangeboden warme eten van de buurvrouw in de vuilnisbak kiepert, de ontevreden blik en het voortdurend maar onderweg zijn naar plekken die pas later betekenis krijgen. Ook de relatie met de clown is een raadsel, totdat duidelijk wordt:
-de clown is zijn vrouw zijn Annet, die overleden is
-hij is bakker en moest in de epidemie zijn winkel sluiten
-de buurvrouw kookt voor hem, omdat hij te verdrietig is
-het eerste pannetje is leeg en wordt in afwachting van een nieuwe maaltijd, zonder aan te bellen, voor de deur gezet.
Bij nader inzien blijkt het filmverhaal knap in elkaar te zitten. Het “schuren” heeft ook een beetje met de kwaliteit van cameratechniek en acteren te maken. Het buurmeisje begint weinig naturel, maar groeit prachtig in haar rol. De hoofdpersoon kan emotie minder goed overdragen. De cameraposities zijn statig en door herhaling niet zo boeiend. Die herhaling lijkt bewust gekozen, maar levert uiteindelijk te weinig boeiend kijkspel op.
Ofwel, het scenario zat goed in elkaar, maar de shotlist was nog niet zo goed uitgewerkt?
Veel lof voor deze ambitieuze opzet. Bij een tweede keer kijken groeit de waardering. Hoewel de bakker erg lang in een mineurstemming is, zien we hem toch blijer worden. Wel valt hier en daar een slecht gelukt geluidsfragment op. De muziek steunt de verhaalontwikkeling niet.
Met 28 minuten lijkt de dramatische ontwikkeling te langzaam en zou in de eerste helft iets meer weggelaten kunnen worden?
Een film om verder over te praten.
Rapport van Rik Kapoen
De film Omi speelt met tijd en ruimte. Rouw- en verdrietverwerking staan in deze film centraal en de kijker beleeft deze in het hoofd van Teun mee.
Een verhaalstructuur met flashbacks en de gesprekken in het hoofd van Teun met Annet dwingen de kijker om actief op zoek te gaan naar het wat en waarom. Dit creëert betrokkenheid van de kijker bij de film en is knap gedaan.
Het scenario geeft aanknopingspunten met set ups als het bezoek aan het graf en de gesloten bakkerij. Er is spanningsopbouw doordat Teun als hoofdpersoon informatievoorsprong heeft op de kijker. Dat is knap gedaan.
De camera vertelt het verhaal in veelal midden totaal vanuit een beperkt aantal standpunten. De camera volgt neutraal en afstandelijk de handelingen. De camera stuurt de aandacht van de kijker als observerend. Door deze keuzes versterkt de camera de emotie die de acteurs uiten en de kijker zou moeten voelen, niet. Dat is jammer omdat de acteurs de emotie wel tonen.
De montage is traag en redt de lange shots niet. De kijker ervaart de montage meer als een verlengstuk van de camera dan een nieuwe fase. Dit gaat ten koste van de spanningsopbouw. De aanknopingspunten die in het scenario hiervoor zitten, worden niet altijd benut.
Tijdens de intro creëert de mis en scene een eigen arena. De rook en Annet in clownspak dragen bij aan de wereld die zij samen in de film zullen gaan bouwen. Dit is mooi gedaan.
De montage-effecten die dit moeten ondersteunen zijn eenvoudig en versterken de emotie niet. Dat is jammer.
Teun verbeeldt de rouwverwerking geloofwaardig. De pijn van het verdriet gaat hem minder goed af. De spelregie had de vaardigheid die Teun benut bij de verbeelding van de rouwverwerking kunnen voorhouden om de pijn van het verdriet een extra laag te geven.
Omi is een goed geslaagde speelfilm over verdriet en rouwverwerking tijdens de coronaperiode.
Waarom Santiago de Compostela
Ton Lunenburg
Rapport van Annie Akerboom
Een reisreportage naar Santiago de Compostela met de vraag waarom deze wandeltocht Camino geheten, zo populair is onder de wandelaars. De zware tocht wordt vaak door de wandelaars voltooid om dichter bij jezelf te komen. In een interview vertelt Jolanda over haar belevenissen aan deze pelgrimstocht ter nagedachtenis aan haar vader. Ook andere wandelaars vertellen waarom en welke Camino route wordt gelopen. Einddoel voor iedereen is de kathedraal in Santiago de Compostela. De film bestaat uit een interview van Jolanda, eigen verhaal filmer en bronnen van YouTube. Deze mix is prima en laat diverse verhalen horen. Door gebruikte beelden van YouTube is het lastig te bepalen hoeveel beelden door de maker zelf gefilmd zijn. Mooie shots van Romeinse stenen bruggen met waterspiegelingen en opnames van en in de kathedraal. De film wordt af en toe duidelijk ondertiteld in kleur. Muziek is ondersteunend en in balans. Enigszins onduidelijk blijft de vorm. Is het een reisfilm of een reportage met ook eigen reiservaring? De slotzin is mooi gekozen:” de Camino-afstand voor iedereen hetzelfde nl. 20 centimeter van je hersenen tot je hart”.
Rapport van Evert Hassselaar
Boeiende impressies van een tocht per caravan in Noord-Spanje naar Santiago de Compostela. De gesprekken worden vergezeld van beelden van onderweg en het bereiken van het einddoel.
De film begint met een duidelijke locatiebepaling van de start van de tocht. Daarna wordt de reis chronologisch gebracht, terwijl de interviewer verdiepende vragen stelt aan de pelgrims over hun motieven. De vele pelgrims in actie leveren boeiende plaatjes en scenes op. De interviews zijn kort en fris, terwijl de langere interviews passend achter andere beelden zijn doorgezet. Dat levert een prima verhaalstructuur op met een mooie afwisseling van beelden. De kijker krijgt een indruk van zo’n tocht.
Hoewel de persoonlijke betrokkenheid uit het verhaal spreekt, is pas vanaf 10 minuten het doel, het waarom, herkenbaar.
De opnamen van landschappen, gebouwen, de vele Romeinse bruggen en van mensen zijn prachtig. De lopende camera is passend toegepast.
De muziek blijft prettig op de achtergrond. De geluidslaag is goed gelukt. Er is een mooie samenhang tussen beelden en de voice-over.
De interviews geven een menselijk gezicht aan de tocht.
De lengte past goed.
De vraag is wel wie het gezelschap in de camper was en welke relatie de makers hadden met de vriendin, die de tocht ondernam.
De inhoud boeit en de conclusie is dat dit een sympathieke en zeer geslaagde film is.
Rapport van Rik Kapoen
De vraag “waarom” staat in de film centraal en prikkelt de nieuwsgierigheid van de kijker. Deze vraag stelt de film aan bedevaartgangers die de pelgrimstocht afleggen. De film vertelt hun verhaal vanuit diverse perspectieven: de historie, de toerist met camper, de reiziger die heelt en de wandelaar. Dit maakt de film interessant.
Boeiend zijn de beelden van het landschap en de mensen die de tocht afleggen. De camera wisselt in standpunten en uitsneden. Dit brengt variatie in de film en maakt deze om aangenaam naar te kijken.
De montage heeft een aangenaam ritme en heeft een logische opbouw. De kaartjes en animaties dragen hieraan bij.
De opbouw is logisch mede door de kaartjes en de animatie.
Het interview voor de montagecomputer met de lopende film geeft een extra laag. Dat is goed gevonden.
Aandachtspunt zijn de vormwisselingen. De intro afficheert zich als een reisfilm, het middendeel start als een reportage met interviews terwijl daarna de kijker ervaart de film van Jolanda te zien die de tocht zelf maakt. Deze diverse vormen werken verwarrend en gaat ten koste van de consistentie en dat is jammer.
Waarom Santiago de Compostela is een boeiende film over een interessant onderwerp.
Een kennismaking met Wenen
Joop Verburg
Rapport van Annie Akerboom
Een vakantietrip naar Wenen. Filmbeelden en foto’s wisselen elkaar af. Imposante wit/crème gebouwen en andere bezienswaardigheden worden door de familie Verburg bezocht. Enkele highlights worden extra toegelicht zoals de Karlskirche, en het Hundertwasser museum. De beelden zijn rustig en stabiel. Voice-over is goed verstaanbaar en ligt prettig in het gehoor. Muziek is wat zwaar in verhouding tot het vrolijke bezoek aan de stad.
Montage in orde. Als kijker worden wij meegenomen met een bezoek aan de wereldstad Wenen.
Rapport van Evert Hassselaar
Heerlijk, dat begin met klassieke muziek op de achtergrond. De voice-over is naturel en met een plezierige stem wordt ongedwongen verteld wat er allemaal te zien is, goed getimed onder de beelden.
Het camerawerk is heel goed. De montage is zorgvuldig. Complimenten!
De titels bij de gebouwen ondersteunen het kijken. De inserts, met een achtergrond die in zicht blijft, geven een verstoord beeld. Maar de details zijn een genot om te zien
De voice-over is goed afgestemd op wat we zien. Wat een toeristen! Het intermezzo met de lege concertzaal voegt weinig toe aan het verhaal.
We zien de reizigers en bv een dochter soms zwijgend naar de camera glimlachen en dat ondersteunt het gemis van actieve inbreng van deze reizigersfamilie bij de reis. Begrijpelijk vanwege privacy, maar wat zijn hun meningen, wat doet deze reis voor hen? Gelukkig zien we even een vingertje wijzen in het knusse café, ontworpen door architect Hundertwasser.
Geweldig cameragebruik, goede montage, waarbij de geluidslaag veel aandacht kreeg. Complimenten! De film begint en eindigt met een trein, ook mooi gekozen.
Een mooi filmverslag van de reis. Goede herinneringen, die echter ook voor de kijker boeiend zijn.
Rapport van Rik Kapoen
De film Een kennismaking met Wenen is een goed verzorgde reisfilm van een stedentrip naar Wenen.
Het wie, wat en de vorm, het verslag, zijn in de intro geborgd. De kijker weet goed wat deze kan verwachten. Dat is goed gedaan.
De camera registreert veelal in totaal en midden totaal. Voor de kijker schept dit afstand en voelt zich eerder observator dan medereiziger. Dat is jammer want dit gaat ten koste van de emotie.
De montage is rustig en verzorgd.
De geluidslag is goed in balans waardoor de verzorgde voice-over goed verstaanbaar is.
De research is gedegen.
De combi van shots die afgewisseld worden door foto’s pakt goed uit.
Er zijn geen spanningsbogen en maakt de film minder boeiend over dit interessante onderwerp.
De interesse van de filmmaker is voelbaar, maar verrast de kijker niet.
De film Een kennismaking met Wenen is een goed verzorgde reisfilm en voor betrokkenen een mooie herinnering aan een bijzondere reis.
Openbaar vervoer in en om Rotterdam
Bert Berkhoudt en Fred Roosendaal
Rapport van Annie Akerboom
Rotterdam is een moderne dynamische stad die volop bruist en beweegt.
De stad heeft veel verschillende vervoersmogelijkheden die goed op elkaar afgestemd kunnen worden. We maken een dagtrip met deze vervoersmiddelen. Via de voice-over (met Rotterdams accent) is er duidelijk uitleg aangevuld met inserts van kaarten met stippellijnen van de op- en uitstappunten. Zo weten we waar we zijn en krijgen de nodige informatie. Soms wordt de informatie een opsomming van feiten en getallen. De cameravoering is dynamisch (veel rijdende vervoersmiddelen en personen) en zeer stabiel. De camerastandpunten zijn zeer divers zoals bv. het uitzicht vanuit de cabines en de machinist die de trein vervoert. Muziek is passend en vlot.
Een dynamische film over Rotterdam die de vaart erin houdt.
Rapport van Evert Hassselaar
Een overweldigende reeks treinen, trams, boten en stations in actie, met een levendige stem inclusief Rotterdams accent, die de kijker weleens een poepje zal laten ruiken, want het openbaar vervoer in en om Rotterdam is geweldig!
Met een mooi evenwicht van uitleg en beelden krijgt de kijker veel informatie inclusief duizelingwekkend cijfers aangeboden. De cijfers blijken best nuttig. De opnamen van stations en treinen, van mensen, reflecties, stadsgezichten, zelfs beelden vanuit de cockpit zijn zeer rijk, met mooi camerawerk, prima belichting en heel vlot gemonteerd, zoals dat heet.
Een levendige en beeldrijke film, waarbij helaas de muziek afbreuk doet. Hoe belangrijk is de geluidslaag, nietwaar? We weten het, maar nog steeds lukt het niet om meer tijd in de geluidslaag dan in de beeldmontage te stoppen.
Omdat het om een reeks van plekken gaat en er weinig verhaalontwikkeling is, blijkt het na 8 minuten wel lang genoeg te zijn. Gelukkig blijven de fraaie beelden komen.
Kortom: professioneel werk met camera en montage en uitleg. Complimenten.
Rapport van Rik Kapoen
De film Openbaar vervoer in en om Rotterdam legt met gevoel en liefde de vele vormen van OV in de Randstand vast. Voor elke geïnteresseerde in de verbindingen van de Randstad een must.
De camera registreert scherp met oog voor detail, kader en compositie. Mooi zijn het gebruik van de spiegels in de bus, de details bij de waterbus en het gebruik van de doorkijkjes in het ondergrondse metrostation Blaak. Bijzonder zijn de ritten “op de bok” in de trein en naast de chauffeur in de bus.
Opnamen in het OV zijn niet vanzelfsprekend. De filmmakers slagen erin om de kijker het gevoel te geven dat zij medereizigers zijn. Dat is knap gedaan.
De montage is veelal rustig, de beelden zelf zorgen voor de dynamiek.
Er is effectief gebruik gemaakt van découpage, de logische volgorde bij het registreren door de camera. Opstappunten, kruisverbindingen en hoe de vormen elkaar aanvullen worden gestructureerd aan de kijker getoond. Dit maakt de film aangenaam om naar te kijken en compliment voor de shotlist.
De kijker ervaart een film met een gedegen voorbereiding.
De balans in het geluid is goed, de voice-over is hierdoor goed verstaanbaar.
Er is sprake van een gedegen research met als risico dat de informatie gericht blijft op feitelijke informatie als aantallen, vormen van vervoer, plaatselijke situatie en locaties.
De emotie is ondergeschikt en maakt de film afstandelijk. De kijker voelt zich door deze vorm minder betrokken bij het interessante onderwerp.
Het interessante onderwerp boeit door het herkennen van situaties en de interesse ervoor. De doelgroep is dus hierdoor beperkter dan het brede publiek. De overload aan informatie, het ontbreken van beeldtaal en spanningsbogen maakt de film minder toegankelijk voor dit brede publiek.
Een auteurshandtekening ontbreekt.
De film Openbaar vervoer in en om Rotterdam legt met gevoel en liefde de vele vormen van OV in de Randstand vast.
De vlam die nooit doven mag
Henny van der Burgt
Rapport van Annie Akerboom
Beginnend met een beeld met tekeningeffect en een verklarende tekst over het einde van de 2e WO en tv-beelden van Wageningen die de vrijheid herdenken. De titel in rode vlammen geeft de symboliek van de vrijheid aan. Ieder jaar wordt het bevrijdingsvuur opgehaald door diverse loopverenigingen bij Hotel De Wereld in Wageningen. Het aangestoken vuur wordt onderling verdeeld en naar diverse gemeenten overgebracht om de bevrijding te vieren. De loopgroep uit Schijndel wordt gevolgd gedurende de 71 km die zij moeten afleggen. De klok met de tijd wordt mooi in een tekstbalk getoond. Eenvoudige registrerende cameravoering met veel totalen en half totalen. De voice-over is duidelijk verstaanbaar. Het gesprek bij het graf van de stoottroepen is te lang en niet goed verstaanbaar. Aangemoedigd door volgers en begeleiders worden zij met trots onthaald door de burgemeester op 5 mei. Muziek is passend bij het onderwerp. Een verzorgde reportage met een duidelijke boodschap voor de vrede. Zeer geschikt voor de doelgroep.
Rapport van Evert Hassselaar
Hoewel de film onder het genre “Documentaire” is ingedeeld, zou “reportage van een hardlooptocht” wellicht beter passen. Het verhaal is snel verteld: hardlopers brengen een symbolische vlam van Den Bosch naar huis.
De betekenis is zwaar aangezet: heilig vuur voor vrede naar huis brengen. De trots van de lopers is te zien, er is enthousiasme en aandacht van het publiek, de ontvangst onderweg is warm. Daarnaar kijken zou de inhoud van de vredesloop en de betekenis van de vlam moeten overbrengen, maar in mijn ogen is dat niet gelukt.
Het fragment uit de toesprak van de burgemeester draagt niet bij, evenals overname van televisiebeelden.
Het geheel heeft een bijna carnavaleske sfeer meegekregen.
De film is door gemis aan drama nogal lang.
Uiteraard zal het thema en de herinnering voor de deelnemers en makers belangrijk zijn maar een jurylid beoordeelt de waarde als film.
Rapport van Rik Kapoen
De film De vlam die nooit doven mag is een integere reportage over vuuroverdracht in Schijndel ter nagedachtenis aan de donkere oorlogsjaren.
De montage is mooi en goed verzorgd.
De intro met de geschreven tekst maakt goed duidelijk in welke context de vuuroverdracht plaats vindt en waarom de vlam nooit mag doven.
De geluidsbalans is goed, waardoor de voice-over goed verstaanbaar is. De dragend uitgesproken tekst past goed bij het onderwerp.
De camera is registrerend veelal in totaal en middentotaal. De kijker blijft op afstand.
De nachtopnamen zijn goed gelukt.
De filmstructuur maakt gebruik van een tv-uitzending om de context te duiden. De verhouding tussen deze en de eigen beelden raakt door de gekozen lengte hiervan uit balans en doet hiermee de eigen beelden tekort.
Het vertelperspectief is vanuit de handelingen van de lopersgroep naar aanleiding van de gebeurtenissen. Niet vanuit de personen. Door deze vorm overheerst de informatie. Het is jammer dat hierdoor de emotie ondergeschikt raakt en afstand schept tussen film en kijker.
Voor de deelnemers van de loopgroep is de film een mooi en goed verzorgd persoonlijk document. Voor een breed publiek is de registratie zonder spanningsopbouw als weergave van de feitelijke situatie minder toegankelijk.
Marja Weusten, Betrokken hondenmens
Jolanda van Grinsven
Rapport van Annie Akerboom
Marja is hondeninstructeur en geeft les aan honden en hondeneigenaren. Dat is zeer essentieel voor Marja. Het moet kloppen. Welke hond past bij de eigenaar. Met veel passie en liefde geeft zij trainingen zodat honden en eigenaren een goed leven met elkaar hebben. Zeer dynamische cameravoering. Er wordt veel subjectief gefilmd wat de beelden versterkt. Mooie CU’s van de honden. Narratieve beelden van de actioncamera bij de hond wordt zeer levendig in beeld gebracht zoals de wapperde oren van de hond. Het verhaal wordt deels door het interview thuis en in de natuur gemaakt en is goed verstaanbaar. De film zou versterken door meer beeldtaal in te zetten en minder interviewbeelden. Muziekliedjes over honden is goed gekozen en vrolijk. Montage is prima. Marja houdt van honden en dieren dat volledig in de film tot uiting komt.
Rapport van Evert Hassselaar
Een portret van een hondentrainster.
Marja Weusten is haar hele leven met honden bezig. Het portret toont haar met haar eigen hond, gezellig wandelend en vertellend in de natuur en is docent/instructeur in trainingssituaties.
De rode draad is een interview op de bank thuis, die zeer uitgebreid is en de film bijna tot een lange praatfilm maakt. Wanneer we zien hoe zij met de dieren bezig is, wordt duidelijk hoe professioneel ze is en zien we hoe honden met hun baasjes acteren. Ook zien we haar even als docent. De uitvoerige vertelling over hoe je met de dieren om moet gaan is leerzaam, waarbij zij toch vooral haar kennis en bevlogenheid profileert.
Informeel wandelen door het dorp, met mooie muziek, levert een weldadig rustmoment tijdens de woordenwaterval. Het praten tijdens de wandeling geeft mooie fragmenten, waarbij de honden in hun natuurlijke doen zijn.
Het interview op de bank duurt wat lang en de camerapositie is wat eentonig. De buitenbeelden zijn goed opgenomen. Met name de opnamen op en onder water zijn mooi uitgevoerd. Als meelevende kijker schrik je dan van de bezorgde blik van een hond, die zojuist de arm van een drenkeling aan de wal heeft gebracht en moet ervaren dat die arm meteen weer teruggegooid wordt in het water. Een emotioneel moment van betrokkenheid geeft dat voor de kijker. De uitleg is goed verstaanbaar, de geluidslaag meestal prima. Ook het gebruik van de actioncam past goed.
De maakster heeft hiermee een duidelijk portret gemaakt van deze vrouw met daarbij goede beelden van het gedrag van de honden.
Rapport van Rik Kapoen
De cameravoering in de film Marja Weusten, betrokken hondenmens verrast de kijker. Zoals bij de uitlaatplaats dicht op hondenhoogte. De intro met dynamische beelden wisselende standpunten zoals vanuit de bakfiets met hond verlevendigen de film. De kijker voelt zich door deze aanpak direct betrokken bij het onderwerp.
Wie Marja is wordt effectief duidelijk gemaakt. Als hoofdpersoon is ze direct in beeld, waarom er de passie is, wordt snel ingelost, de flashback in zwart/wit als montage effect maakt het beeld compleet. De arena is geschetst en dat is knap gedaan.
De montage is verzorgd en maakt goed gebruik van de dronebeelden om het overzicht te bewaren. De montage van beelden boven en onder water, van de hond en vanaf de hond maken de film dynamisch en afwisselend.
De balans tussen de geluidslagen is goed, waardoor de interviews goed verstaanbaar zijn.
Helaas ervaart de kijker naar twee afzonderlijke delen te kijken. De treffende intro en het daaropvolgende middendeel verschillen sterk van elkaar. Is de intro mensgericht, in het middendeel verschuift het onderwerp van mens en hond naar de training. De lange interviews worden aangevuld met beelden. Het gesprokene is nu leidend, de beelden zorgen voor de afwisseling. De aandacht gaat in het middendeel door deze opzet meer naar de handelingen die de trainer verricht en minder naar de hondenmens Marja. Naar eigen zeggen is Marja meer mensencoach dan hondeninstructeur. Iets wat in intro en outtro meer naar voren komt dan in het middendeel. Dit werkt verwarrend.
De film boeit door het interessante onderwerp, Marja als vlotte verteller en de verrassende cameravoering. De handelingen en de informatie zijn leidend, de emotie is ondergeschikt. Een auteurshandtekening ontbreekt. Dat maakt de film vlak.
Bevrijd, of toch niet?
Ton Lunenburg
Rapport van Annie Akerboom
Francis Sampson, aalmoezenier en parachutist in het Amerikaanse leger tijdens de 2e WO, is de aanleiding om deze documentaire te maken. Veel historische foto’s en filmmateriaal geven een indruk over het gebied rondom Heeswijk- Dinther in de laatste periode van de oorlog. In het museum Bevrijdende vleugels in Best vertelt Jos Korsten het verhaal over de moeizame dagen voor de bevrijding en de gesneuvelde oorlogsslachtoffers. Mien is op jonge leeftijd getuige geweest van een gesneuvelde parachutist. Jaren later vindt zij zijn graf op de begraafplaats Margraten. Daar krijgt de gesneuvelde Amerikaanse soldaat een gezicht door een foto te plaatsen bij zijn graf. De montage is belangrijk bij deze film vanwege veel historische beelden en foto’s en kaarten. Er zijn mooie effecten gebruikt door zwart-wit foto’s en beelden met één kleur te bewerken zoals de rode strik van het jonge meisje waardoor het meer aandacht krijgt. Er zijn ook diverse geluidseffecten gebruikt zoals het seinen van codes. Er is zorgvuldig aandacht besteed aan de achtergronden. Insert van oude TV met filmbeelden die volgend zijn in het groot is mooi. Het interview is goed verstaanbaar. Het jaarlijks nagespeelde verhaal bij kasteel Heeswijk zou korter kunnen. “Bevrijd maar nog niet vrij” heeft in deze streek een grote betekenis gekregen gedurende het einde van de oorlogstijd. De jaarlijkse nagespeelde bevrijdingsopnames zijn minder belangrijk voor de film. Een goede informatieve documentaire over de uiteindelijke bevrijding in buurtschap Heeswijk – Dinther.
Rapport van Evert Hassselaar
Heeswijk en Dinther horen in Nederland tot de eerste dorpen die bevrijd werden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Maar de bezetter kwam terug en deze omwenteling herhaalde zich nog twee keer. Deze geschiedenis wordt gemengd met het relaas van een pater, die zijn leven waagde om gewonde en dode soldaten naar het eeuwige leven te begeleiden. De film presenteert een fragment uit het oorlogsverhaal vanuit een museum met heel veel geleende beelden.
De vraag is hoe je een film beoordeelt als filmjury, wanneer die voor een groot deel uit geleende beelden bestaat. Los daarvan moet ook gezegd worden dat het verhaal boeit, dat de verteller duidelijk is, heel enthousiast, dat er veel vaart en veel spektakel te zien is en dat de opoffering van de priester emotioneert.
Er is goed onderzoek gedaan. De tekst is heel goed gepresenteerd en informatief. Er klinkt iets van een oorlogsverslaggever die ter plekke aanwezig is in de presentatie. Dat is een compliment waard. De montage is goed en vlot, de muziek heel mooi passend. Het naspelen bij kasteel Heeswijck is filmisch minder geslaagd maar is wel goed ingepast in de film.
Rapport van Rik Kapoen
De documentaire Bevrijd, of toch niet? vertelt het verhaal vanuit Aalmoezenier Father Francis Samson en de parachutist Robert Peninger. Dit maakt de film persoonlijk en de kijker voelt zich op die momenten betrokken bij het onderwerp.
De verhaalstructuur is vanuit historische beelden met flashback tijdens interview in zwart/wit en het naspelen van de slag rondom kasteel Heeswijk. Jos Korsten is een goed verteller en draagt het verhaal.
De montage is verzorgd en draagt via kaarten en tussentitels bij aan de logische opbouw van het verhaal.
De foto’s zijn functioneel en de historische beelden sluiten goed aan bij de nagespeelde beelden. Toegevoegd geluid als de morseseinen geven een extra laag.
De gedegen research draagt bij aan de relevantie van het onderwerp met veel informatie.
De emotie is beperkt.
De identificatie blijft voor de kijker uit ondanks het gekozen vertelperspectief om het verhaal te vertellen vanuit personen. Dit komt door de vorm die zuiver registrerend is.
Onduidelijk is of de nagespeelde beelden eigen opnames zijn. Is het onderdeel van het eigen verhaal en het script of zijn ook dit beelden die er al waren? Door het ontbreken van deze informatie was het niet bekend of hier de creativiteit van de filmmaker of het de research was die hieraan ten grondslag ligt, beoordeeld kon worden. Dit was van invloed op de beoordeling.
De documentaire Bevrijd, of toch niet? boeit door het vertelperspectief, de research en de verbinding tussen historische beelden en het gedenken van WO II
Cultureel dorp Changana
Leo Dekkers
Rapport van Annie Akerboom
Verslag van een Afrikaans dorp.
Een bezoek aan het Afrikaanse dorp Shangana waar de muziek en dans een belangrijk onderdeel vormen van de excursie. Het Afrikaanse dorp met nog enkele tientallen bewoners is gastvrij en neemt de bezoekers mee in hun wereld. Cameravoering is vaak onrustig en regelmatig onscherp.
Het verhaal is registrerend en als kijker voel je geen betrokkenheid. De intro geeft de juiste locatie aan. Er is geen spanningsopbouw. De muziek is deels live gezongen door de bevolking van Shangana. CU’s van de Afrikaanse bevolking zijn mooi. De voice-over vult de nodige informatie aan. Het is een leuke herinnering aan een kleurrijk en muzikaal Afrikaans dorp. De film dateert uit 2009.
Rapport van Evert Hassselaar
De maker heeft met een reisgezelschap een dorp in Zuid-Afrika bezocht. En dit middels een korte reportage weergegeven.
Het dorp komt over als een openluchttheater, waarin professionele acteurs hun rijke cultuur tonen in een wervelende voorstelling, afgesloten met een lokaal traditionele maaltijd. De muziek is prachtig, de dansers komen close en onbevangen in beeld. De camera staat steeds op de goede plaats met mooie afwisselingen van kaders en standpunten. Dat levert prachtige beelden op, die vervolgens vlot gemonteerd zijn. De geluidslaag is goed. De voice-over geeft enige uitleg over wat het allemaal betekent.
Het gezelschap blijft wel wat op de achtergrond. Wie waren dat en wat was de mening van iedereen over hetgeen werd getoond? De kijker wordt voorgehouden dat het om een historische setting gaat, waar de bewoners nog op de oorspronkelijke wijze zouden leven. Dat komt als ongeloofwaardig over.
De sfeer op die dag is goed weergegeven.
De filmlengte past bij het onderwerp.
Rapport van Rik Kapoen
De thematische aanpak maakt de film Cultureel dorp Shangana interessant. Het is een afgebakend onderdeel van een reis.
De camera registreert de handelingen veelal in middentotaal en soms close zoals één van de kinderen in het dorp en de medicijnman. Op deze momenten gaat de kijker op het puntje van zijn stoel zitten.
De avondopnamen zijn mooi en goed gelukt.
De montage is verzorgd.
Het geluid is in balans waardoor de voice-over goed verstaanbaar is.
De intro borgt het wat via een kaartje en het begin van de reis.
Een goede voice-over stem vertelt het doel van het onderwerp. Het is de kijker duidelijk wat hem te wachten staat.
De film is registrerend zowel in verhaal, camera als montage. De kijker blijft hierdoor op afstand en dat gaat ten koste van de betrokkenheid van de kijker bij het interessante onderwerp.
Spanningsbogen ontbreken en maakt de film voorspelbaar.
Cultureel dorp Shangana is voor betrokkenen een mooie herinnering aan een bijzondere reis.
Stadswapen
Harry Zwanenburg
Rapport van Annie Akerboom
Het stadswapen van gemeentehuis in ’s Hertogenbosch is aan restauratie toe. Nadat de aannemer het verrotte hout heeft vervangen, kan Femke Rinkel aan haar opdracht beginnen. Decoreren van het stadswapen. Het is een nauwkeurig proces want er wordt met 24-karaats bladgoud gewerkt. Het stadswapen is hersteld en voor vele jaren te bewonderen in de driehoek gevel van het gemeentehuis. Cameravoering is eenvoudig en registrerend. Mooie CU’s tijdens de werkzaamheden van het stadswapen. We maken echter geen kennis met de aannemer, zijn korte uitleg is helder. Bij Femke wordt de info van de herstelwerkzaamheden ingesproken door een voice-over. Het had meer waarde gekregen wanneer zij zelf op het moment iets zegt over dit mooie ambacht. Je zou je daardoor meer betrokken voelen. De muziek is goed gebruikt en ondersteunend De restauratie is verricht door twee personen die hun vakwerk verstaan.
Rapport van Evert Hassselaar
Reportage over de ambachtelijke renovatie van een stadswapen op een gebouw.
Hoewel het onderwerp en ook de titel weinig uitnodigen, blijft de film verrassen.
Je blijft ademloos kijken naar het bijzondere, ambachtelijke werk. De uitleg is boeiend, er zijn goede close-ups van de werkzaamheden. De voice-over brengt sfeer en spanning en ook betrokkenheid van de kijker bij dit uitdagende renovatiewerk. Het begin en eindshot zijn gelijk en dat maakt de film rond.
De muziek is saai, maar niet storend voor de beleving, en stoort de voice-over stem niet.
Het camerawerk is goed en de montage zelfs uitstekend.
De lengte is prima.
Rapport van Rik Kapoen
In de film Stadswapen laten goede close-ups de kijker gedetailleerd het precisiewerk van de restauratie van het stadswapen zien. De midden totalen bewaken het overzicht. Dit is goed gedaan.
Het aantal standpunten van waaruit wordt gefilmd is beperkt en maakt de film voorspelbaar.
De montage draagt bij aan de logische opbouw van de film door montage effecten. Deze benadrukken waarover de voice-overtekst spreekt.
De voice-over is goed verstaanbaar, is functioneel en getuigt van een gedegen research als het gaat over de betekenis van de symbolen op het wapen.
De shots zijn lang, de montage sluit hier onverminderd op aan en vertraagt de film onnodig.
Het verhaal is logisch van opbouw. De informatie is leidend, gericht op de handelingen.
De emotie is zeer beperkt. Het vakmanschap blijkt uit het resultaat. Er zijn geen tegenslagen of hindernissen die de vakman moet nemen. Hierdoor beleeft de kijker het vakmanschap niet zelf en voelt zich daardoor minder betrokken bij de film. Dit maakt de film vlak.
Doordat de film zich richt op de handelingen zijn tijdens de interviews de restaurateurs niet in beeld. Dit schept afstand en gaat ten koste van de betrokkenheid van de kijker bij de film.
De film Stadswapen is een mooie reportage over het precisiewerk van restauratie.
Baden in de natuur
Paul van den Heuvel
Rapport van Annie Akerboom
Marianne neemt iedere dag een frisse duik in het water. Dat geeft haar een energieprikkel.
Haar leven is erdoor veranderd. Meer rust en meer genietend van de natuur om haar heen.
Hoewel zij iedere dag gaat baden in het open water valt het op dat het weer steeds rustig en mooi is. Als kijker zou ik graag wat meer afwisseling en uitdagingen zien bv. in de herfst met storm en regen. Gaat Marianne ook als het vriest? Dat blijft onduidelijk en wordt niet toegelicht. Je voelt geen betrokkenheid en Marianne blijft een neutraal, onbekend persoon in de film. De muziek is een (loop) herhaling. Door de muziek aan te passen aan het seizoen, wordt de film versterkt en geeft meer beleving. De natuurbeelden zijn mooi evenals de omgeving. Maar de vraag blijft waar zijn wij? Het tempo van de film is traag aangepast aan haar levensstijl. Er is geen aftiteling. Een film met een leuk onderwerp die beter uitgewerkt had kunnen worden.
Rapport van Evert Hassselaar
Een vrouw baadt het hele jaar door regelmatig in natuurlijk water. In een poëtische sfeer wordt daarmee het karakter van een prachtige vrouw gefilmd.
Er is een mooie afwisseling van de seizoenen. Lekker kort en met prachtige beelden.
De scenes met de hond in het water zijn heel mooi. Het licht is overal prachtig.
Met tegenlicht krijgt de slanke figuur een mooi profiel. De kijker wordt in een voyeuristische rol geduwd door de filmer. Kan dat nog in deze tijd?
De poëtische sfeer van de beelden, sterk ondersteund door tintelende muziek, maken deze korte film tot een sterk statement over deze vrouw. Volkomen naturel, meditatief, en daarbij is de rustige voice-over in de ik-vorm heel sterk.
Kortom, wat een verrassing om deze film te kunnen zien. Kort en prima.
Jammer dat de aftiteling mist.
Rapport van Rik Kapoen
De film Baden in de natuur introduceert de hoofdpersoon in sfeervolle beelden.
Met gevoel voor compositie en kader vertellen de goede fotografische beelden het verhaal. De kijker voelt wat de film bedoelt. Dat is knap gedaan.
De opbouw van de film volgt de seizoenen. Er is een logische volgorde en de handelingen worden door de interne stem toegelicht en zin gegeven. De structuur van de film is hiermee helder voor de kijker.
Het wie, wat en waarom worden in de intro geborgd. Het is de kijker duidelijk wat deze mag verwachten.
De camera registreert en schept daarmee afstand. Dit is jammer omdat het in contrast is met de persoonlijke tekst die de hoofdpersoon uitspreekt. De gekozen vorm gaat hiermee ten koste van de emotie.
De montage is rustig passend bij het onderwerp.
De voice-over is verzorgd met soms bijna poëtische tekst, passend bij het onderwerp.
De beoogde rust van de hoofdpersoon is voor de kijker voelbaar en geeft een extra laag.
De balans tussen stem, muziek en live geluid is goed. De stilte is op bepaalde momenten voelbaar.
Op verhaalniveau legt de verteller haar werkelijkheid vast. De emotie wordt aangedragen via de mooie beelden en de goede tekst. Niet door het meebeleven van de kou, het gevoel. De kijker identificeert zich door de vorm niet met de hoofdpersoon.
De film Baden in de natuur kenmerkt zich door sfeervolle beelden die met gevoel voor compositie en kader het verhaal van de hoofdpersoon ondersteunen.