Op 28 oktober werd het jaarlijkse Podiumfestival gehouden. Dit festival biedt een podium voor die filmers die nog niet tot de topfilmers behoren, maar wel graag hun films aan een breder publiek willen voorleggen.
De juryrapporten hebben dan ook een meer analytische inhoud.
Wel zijn er enkele speciale vermeldingen:
- Meest creatieve film: Panorame Mestdag van Ineke van Hirtum (Shot'71)
- Beste montage: Mijn Palet van Henk van Oss (OASE)
- Beste cameravoering: Mondo Verde van René de Rooij (TAS)
3. “Gedachteniszuil” door Els van Hulst
Els toont ons de gedachteniszuil en vertelt of laat vertellen over de achtergrond ervan.
In een meestal goede samenhang tussen beeld en tekst, omlijst met passende muziek, krijgt de kijker een goed beeld van de zuil. De film had sterker kunnen zijn als de initiatiefnemers of bouwers in beeld waren gekomen, de mens erachter.
Tussendoor zijn zuilen en naamplaatjes te zien, waarvan de betekenis onduidelijk is door gebrek aan informatie. Waren die beelden van belang? Zo ja, waarom? Zo nee, weglaten.
We zien mooie opnamen van de zuil en het slotbeeld is schitterend en dan is het jammer als de pan van het gedicht, toch een cruciaal onderdeel van de zuil, de mist ingaat door de snelheid en het onvoldoende synchroon lopen met de gesproken tekst.
Het is moeilijk een film te maken rond een statisch object, maar dat is in deze film aardig gelukt.
Conclusie
Een mooi “portret” van de zuil door de manier waarop de beelden zijn gemaakt en verwerkt, jammer dat het menselijke aspect erachter weinig aan bod kwam.
18. “Een Weekend Nieuwpoort-Bad” door Joop Mohr
Een impressie van de badplaats in vele facetten bij veel te koud weer.
De film begint met een vraag die de kijker aan het denken zet: prima
We zien de omgeving, het strand, de duinen en een aantal gebouwen waarbij gedegen commentaar wordt geleverd. De beelden zijn strak en mooi van compositie. Variatie in de beelden is er echter nauwelijks door dezelfde standpunten en vrijwel uitsluitend totalen. Vooral het gebrek aan close-ups wreekt zich op den duur waardoor de kijker weinig wordt betrokken bij het onderwerp.
Natuurlijk vormt het slechte weer een belemmering, er is geen vrolijkheid op de stranden en de boulevard, waardoor de kleur uit zo’n badplaats weg is, maar juist dan zijn close-ups nodig om de aandacht vast te houden.
Dat de film de kijker op afstand houdt, is ook het gevolg van het commentaar dat te weinig spreektaal bevat, voornamelijk feitelijk is en ernstig klinkt. De muziek past hier wel bij.
Conclusie
Vooral mooie beelden en een gedegen verslag over deze plaats dat meer kan boeien als er vaker close-ups te zien zijn.
9. “Het Zinnenbeeld” door Babs Oudenhuijzen
Een portret van een kunstenaar, noemt de kunstenaar het, maar in feite gaat de film over de constructie van het Zinnenbeeld, waarvan de kunstenaar uitleg geeft over de achtergrond en bedoeling van de verschillende delen.
We maken heel kort kennis met de kunstenaar en zien een heel klein beetje van zijn omgeving. We leren de man niet kennen waardoor de film toch afstandelijk blijft. Was het zo kort in beeld brengen van de kunstenaar een bewuste keuze?
De opnamen zijn in het algemeen goed, met uitzondering van een minder geslaagde pan. Jammer dat de belichting hier en daar te wensen overliet. Een goede vondst en mooi uitgevoerd is het binnengaan van het Zinnenbeeld.
In de montage is soms te snel gesneden waardoor camerabewegingen niet worden afgemaakt en we onvoldoende kunnen zien waarop de camera specifiek was gericht, zoals bijvoorbeeld de rode etalagepop; deze pop kwam zo prominent in beeld dat dat een betekenis moet hebben, maar welke?
De stem van de maker klinkt hol door de grote ruimte en de manier van opnemen; hier had een richtmicrofoon goede diensten kunnen bewijzen. De muziek pas prima bij de beelden, zowel in toon als in ritme.
Conclusie
Het was mooi te zien hoe het Zinnenbeeld vorm kreeg, vooral door enkele specifieke opnamen.
16. “Intermezzo” door Rien Mulder
In deze film zien we beelden van een kasteel met daarachter vrij uitbundige muziek.
De maker heeft ervoor gekozen geen commentaar te leveren of op een andere manier informatie te verstrekken over het waar, hoe en waarom.
In dit geval is dat een goede keus omdat het alleen om de beelden gaat. Fotografisch mooie beelden, goed gekadreerd en enkele malen in close-up. Goed om naar te kijken gedurende deze twee en een halve minuut.
Deze keuze heeft wel tot gevolg dat de film oppervlakkig blijft en weinig boeit.
Maar de titel pretendeert ook niet meer.
De muziekkeuze, enerzijds passend bij een kasteel, past anderzijds niet bij de rust in de beelden en de montage; de muziek zweept op en de beelden stralen rust uit, waardoor het geen geheel wordt.
Helaas heeft de filmer niet altijd op de lichtval gelet zodat er storende blauwe beelden tussen zitten, dat doet afbreuk aan de sfeer.
Conclusie
Mooie beelden die helaas niet in balans zijn met de muziek.
6. “Heerlijk uitwaaien op het IJsselmeer” door Rein Gebuis
We gaan mee, zoals de titel al doet vermoeden, op een zeilboot het IJsselmeer op, maar ook voor een belangrijk deel in Volendam, dus rond het IJsselmeer.
Eerst wordt de achtergrond van het schip verteld terwijl we een freeze zien van de aan de wal liggende boot, jammer van die lange freeze. Vervolgens zien we aan boord hoe uitleg wordt gegeven over het opzetten van de zeilen en enkele andere zaken aan boord, met name de informatie over de wind. In dit deel van de film zien we een aantal fraaie close-ups waardoor de kijker betrokken raakt bij het onderwerp. Helaas moeten we het later weer vrijwel uitsluitend doen met totalen.
Het commentaar bij de film is helder en verduidelijkt de beelden. Tip: gebruik het woord “je” of iemands naam in plaats van “men” om de kijker bij de film te betrekken.
“Sailing” van Rod Steward begint precies op het goede moment, maar deze muziek is zo bekend dat veel kijkers hierdoor worden afgeleid, omdat ieder zo zijn eigen beelden heeft bij het horen van de liedjes; de muziek paste overigens goed bij de beelden.
Een vloeiende montage.
Conclusie
Een leuke film met mooie beelden, die echter de aandacht minder goed kan vasthouden, mede door het gebrek aan close-ups, terwijl de maker heeft laten zien dat hij dat wel kan.
- 1.“Trollstigen” door Betty Bloos - van der Weijst
Een compilatie van foto’s, gemonteerd met diverse computerovergangen.
De fotografie is prachtig en de manier waarop de foto’s aaneen zijn gesmeed tot één geheel is mooi gedaan, op een enkele computeranimatie na. Een goede keus is het invoegen van de trollen.
De muziek is erg aanwezig in deze collage, waarbij de muziekkeuze niet als geheel passend overkomt, enerzijds door de taal van de gezongen tekst, anderzijds door de verschillende climaxen die in dit stuk voorkomen; die climax ontbreekt nu eenmaal in de foto’s. Ook het ritme van de muziek past niet helemaal bij het ritme van de montage.
Het invoegen van tekst bij de foto’s in deze vorm en met de verschillende lettertypes en -grootte leidt af, en dan lezen we wat we zien: “Watervallen zijn hier heel gewoon” en “Rijdt je nog door de sneeuw”; tekst moet wel iets toevoegen.
Conclusie
Als je een deel van je vakantie wilt laten zien aan familie en bekenden is dit een mooie manier om dat te doen: een mooie montage.
8. “Maria met eigen Ogen zien” door Tineke Engelen
Tineke heeft het boekje als uitgangspunt genomen, introduceert de schrijver en wij lopen mee om een beeld te krijgen van de verschillende Mariabeeldjes. We zien een tijdsbeeld van net na de oorlog in verbondenheid met Maria. Een leuke vondst om een deelnemer aan het woord te laten en later een eigenaar van het huis.
Het camerawerk is vrij traditioneel, maar we zien gelukkig ook close-ups van de beeldjes en de vertellers.
De montage is vlot en vloeiend. Waarom wordt het stukje getoond van de TV? Het voegt niets toe.
Het geluid bestaat uit passende muziek in een goede mix met commentaar en soms livegeluid; één keer stoort dat livegeluid waardoor de commentaarstem moeilijk verstaanbaar is. De commentaarstem is helder en goed verstaanbaar; jammer dat het iets teveel opgelezen wordt en daardoor wat enthousiasme mist.
Conclusie
Een lieve film over een bijzonder onderwerp, waardoor je weer meer gaat letten op gevelstenen. Leuk opgezet en informatief.
Iets meer variatie in camerastandpunten zou de film nóg mooier maken.
11. “Fantasy in Wonderland” door Rien van der List
Een impressie van Fantasy op de Wouwse Plantage.
Goed gekozen is de introductie van de film waarin foto’s op een vlotte manier achter elkaar zijn gemonteerd en het filmpje met de krant waardoor we op een mooie manier kennis maken met het onderwerp.
We zien een groot aantal onderdelen van dit evenement en heel veel mensen in allerlei vormen van kledij.
Heel veel bijzondere kostuums die we helaas voornamelijk zien in totalen en halftotalen en veelal vanaf hetzelfde standpunt op ooghoogte; juist zo’n evenement leent zich voor variatie en close-ups.
De verschillende onderdelen lijken in chronologische volgorde te zijn gemonteerd zonder dat er verder een verhaallijn is. De montage zelf is vloeiend en oogt prima.
Bij de geluidsafwerking is gekozen voor livegeluid met commentaar; een goede keus. Het commentaar doet komisch aan waardoor de film een luchtig karakter heeft. Wel jammer van die irritante kreet die regelmatig te horen was. Was dat een bewuste keus? De geluidsovergangen kloppen niet altijd.
Door het ontbreken van een verhaal blijft het echter wat oppervlakkig en wordt de kijker weinig betrokken bij het onderwerp.
Conclusie
Een leuke impressie die met meer variatie in cameragebruik en close-ups de kijker veel directer zou betrekken.
19. “Een dorstig Volkje” door Ruud Scheidel
In Roosendaal wordt al lang bier gedronken en vroeger ook gebrouwen, zoals blijkt uit deze film die een aantal brouwerijen uit Roosendaal toont en in een combinatie tussen een verteller en een animatie laat zien hoe bier tot stand komt.
We beginnen op een terrasje, waardoor we vanzelf zin krijgen in bier; een leuke opening, direct gevolgd door een beknopte geschiedenis van het bier.
De keuze om het brouwen van het bier te laten vertellen door een brouwer is een goede keuze, waarbij de plaatjes zijn verhaal nog eens verhelderen. Hij praat echter wel tamelijk articulerend en langzaam. De uitleg zal meer mensen tot het einde blijven boeien als die beknopter is.
De opbouw van het verhaal via het terrasje, de geschiedenis, het brouwproces en vervolgens de opkomst en ondergang van de brouwerijen in Roosendaal betrekt de kijker bij het onderwerp en zorgt dat de film blijft boeien. Voor kijkers die niet uit Roosendaal komen is het grote aantal brouwerijen en later cafés wel erg veel van het goede. De manier waarop oud en nieuw met elkaar worden vergeleken kwam prima over.
Het camerawerk is gevarieerd qua standpunt en beelduitsnede; de close-ups maken het extra interessant.
Een vloeiende en vlotte montage, gecombineerd met een helder commentaar.
Conclusie
Een interessante film door de verhaalstructuur en de manier waarop de camera in combinatie met het commentaar vertelt. De film zou op regioniveau kunnen komen als de brouwerijen en cafés in Roosendaal iets minder prominent in beeld zou komen.
14. “Silencio Eterno” door Annegien Heij
Om te beginnen een film met een bijzondere titel: goed gevonden. Niet iedereen spreekt Portugees, dus is het wel zaak een verklaring te geven.
Ook goed gevonden is het idee om het eindbeeld hetzelfde te nemen als het beeld waarmee de film start: de cirkel is rond.
Mooi camerawerk met een aantal camerabewegingen die veelal goed worden uitgevoerd. Verder kent het camerawerk echter weinig variatie in standpunten en beelduitsneden.
In de montage worden bewegingen helaas meerdere malen niet volledig uitgevoerd waardoor het toch een beetje rommelig wordt.
Mooie muziek onder een heldere en warme commentaarstem die goed past bij de sfeer van de film en ook inhoudelijk aanvullend commentaar levert.
Wat wordt gemist in deze film zijn de mensen die toch het dorp en de stilte maken, nu lijkt het een verlaten dorp.
Conclusie:
Een frisse film door de mooie beelden en het fijne commentaar. Meer variatie in het camerawerk zou de film zeker op een hoger peil brengen.
7. “NK Veldrijden voor de Jeugd 2015” door Theo van den Borne
Een verslag van zowel de voorbereidingen als de ritten van dit nationale kampioenschap.
Theo heeft ervoor gekozen vrijwel de gehele voorbereiding te laten zien in de vorm van vergadering, baanaanleg, afzetten, tentopbouw enzovoort waarvoor hij 8 minuten gebruikt op een totale lengte van 14 minuten. Dat die voorbereidingen veel tijd kosten, nemen we graag aan, maar het is de vraag of wij dit allemaal zo uitgebreid moeten zien. De voorbereiding kabbelt rustig voort zonder dat er spanning in zit.
Bij de wedstrijden ligt dit anders: dan komt er dynamiek in door de snelheid van de fietsers en door de wedstrijdcommentator.
De verhouding tussen voorbereiding en wedstrijd is onevenredig en zal helaas bepaalde kijkers laten afhaken. Dit komt onder andere door het cameragebruik met een gelijkblijvende standpunt en beelduitsnede; we zien uitsluitend totalen en halftotalen op ooghoogte. Ook de montage speelt hierin een grote rol, de scènes duren te lang en we zien herhalingen.
Net voor de wedstrijd zien we een lange pan om het wedstrijdterrein helemaal te laten zien, jammer dat deze pan, waarin veel te zien is, zo snel wordt uitgevoerd.
De eerste huldiging is vertederend en komt goed over, daarna kunnen er wel wat huldigingen worden weggelaten of heel kort gesneden.
Theo heeft gekozen voor enkel livegeluid en een commentaarstem, die overigens weinig wordt ingezet; een goede keus, zeker tijdens de wedstrijden.
Conclusie
Een mooi verslag van dit NK, zeker voor de insiders van de organiserende club, maar voor outsiders is de voorbereiding veel te lang en te traag gemonteerd.
15. “Glas in Lood” door Jos van der Sangen
Jos van der Sangen blijkt zowel de ontwerper van het raam als de filmer te zijn, iets wat één van de juryleden in eerste instantie danig in de war bracht. Zagen we Jos van der Sangen ook aan het werk met de tekening? Is het ook Jos van der Sangen die het commentaar inspreekt? Pas bij de aftiteling krijgen we antwoord op deze vragen.
Dit verhaal kent wel een middenstuk en een afsluiting, maar geen introductie zodat de kijker zich blijft afvragen wie, wat, waar?
Wel wordt het de kijker duidelijk hoe een glas in lood raam tot stand komt.
Het proces wordt chronologisch gevolgd van tekening tot en met plaatsen en we krijgen duidelijke informatie via de commentaarstem. De glazenier zelf komt niet aan het woord, bewust?
Het camerawerk is aangepast aan het werk dat gebeurt, onder andere door veelvuldig gebruik van close-ups en verschillende standpunten. Zowel de tekenaar als de glaszetter worden duidelijk in beeld gebracht.
De montage is vlot en vloeiend waardoor de film geen minuut verveelt. Hoe zou het zijn als je als kijker meekrijgt wat er mis kan gaan? Mogelijk extra spanning en daarmee betrokkenheid.
De geluidsmontage, bestaande uit livegeluid, commentaar en muziek, is in evenwicht. De commentaarstem ontbeert wel enthousiasme. We horen vaak “er wordt” en dat klinkt afstandelijker dan: “de glazenier gaat nu ……..”.
Conclusie:
Een duidelijke film over dit onderwerp met een goed verhaal, jammer dat de introductie ontbreekt.
Nominatie: beste cameravoering
10. “Huis van Waalwijk” door Paul van Erve e.a.
Een prima verhaal met een mooie intro die direct duidelijk maakt wat we gaan zien, een uitstekend middenstuk en een goede afsluiting met een boodschap. Dat over deze film vooraf goed is nagedacht, is duidelijk te zien. Ook leuk is dat het huidige gebruik van het gebouw is te zien.
Het camerawerk is mooi met variaties, goede close-ups en uitstekende camerabewegingen. Helaas laat de belichting soms te wensen over; de maker onderkende dit ook door twee keer een goed belichte freeze in te brengen.
In de montage zien we een logische opeenvolging van opnamen die uitstekend passen binnen het verhaal. De huwelijksbeelden in zwart-wit zijn niet echt fraai te noemen en voegen ook niets toe aan het verhaal.
De voice-over draagt de film met een uitstekende tekst en een warme, duidelijke stem. Als we horen over de pen-en-gatverbindingen is het wel jammer dat we die blijkbaar belangrijke zaken niet te zien krijgen. Vooral de muziek aan het einde is goed gekozen.
Door de zwarte letters is de openingstitel niet goed leesbaar, de aftiteling heeft een heel andere stijl, wat weer afbreuk doet aan het geheel.
Conclusie:
Een weldoordachte film met uitstekende opnamen en goed commentaar met een enkel minpuntje dat we maar snel moeten vergeten. Alhoewel, enkele kleine aanpassingen zouden de film nóg beter maken.
Nominatie: cameravoering en montage
12. “En toch draait ze” door Filmgroep Tielemans
Een voorlichtingsfilm waarin de stelling dat de aarde rond is en draait duidelijk wordt gemaakt.
De film kent een duidelijke verdeling in kop, waarin de vraag wordt gesteld, de romp waarin de stelling wordt aangetoond en de afsluiting in de vorm van de uitspraak die gelijk is aan de titel. De draaiende wereldbol aan het einde valt uit de toon bij de tekeningen.
In de film wordt gewerkt met tekeningen die de stelling onderschrijven en die geheel of gedeeltelijk worden getoond, naar gelang het belang van het onderwerp. Een keus die de duidelijkheid ten goede komt.
De tekeningen zijn goed gemaakt, zijn leuk om naar te kijken en geven de bedoeling van de maker goed weer; de verschillende beelduitsneden leggen de nadruk op het behandelde onderwerp.
Het verhaal komt tot ons via een duidelijke en heldere voice-over met een helder en duidelijk verhaal, het toegepaste buitenbeeldse geluid maakt het compleet. In het begin sluit het beeld af en toe niet aan bij wat er wordt verteld, later is dat beter.
De muziek is rustig en past prima bij de film.
Het geheel zorgt voor interesse en brengt de boodschap prima over.
Conclusie:
Het is eigenlijk een registratie van een prentenboek, maar met zoveel creativiteit gemaakt dat het leuk is om naar te kijken. Een boekje met prachtige tekeningen bij een verhaal dat iedereen ooit moet horen, is op deze manier nog toegankelijker gemaakt voor scholieren.
Nominatie: meest creatieve film
4. “China in een notendop” door Elma Garnier
Een impressie van een reis door China.
We zien alleen beelden, gelukkig veel Chinese mensen, we horen de muziek of livegeluid en soms komt er een titel in beeld, maar het vormt geen geheel omdat het een registratie is zonder verhaal.
Wat een leuk begin met die noten, het sluit helemaal aan bij de titel.
Het camerawerk is goed met variaties en vooral close-ups met oog voor detail die het geheel verlevendigen.
In de montage worden de beelden vermoedelijk in reisvolgorde achter elkaar gezet. Er is geen logisch verband te ontdekken en regelmatig zien we ter onderscheiding van de verschillende gedeelten een zwart beeld. Het is niet vloeiend, terwijl dat binnen de onderdelen wel het geval is.
De gekozen muziek is prima, past uitstekend bij de beelden. Jammer dat het geluid niet altijd doorloopt.
Conclusie:
Mooi camerawerk met een belofte voor de toekomst vanwege het oog voor mensen en details. Leuke, interessante en informatieve beelden die boeien. Een goed verhaal met kop en staart, mogelijk vervat in een bepaald thema maakt het veel interessanter.
13. “Mijn Palet” door Henk van Oss
Een portret van een schilder die oude afgebroken gebouwen in Oss schilderde aan de hand van ansichtkaarten.
De kern van de film is een interview met de schilder die vervolgens zelf vertelt over zijn geschiedenis, zijn passie en zijn werk. Dat de schilder zelf zijn verhaal vertelt maakt het portret indringender. Er is, afgezien van de titel, geen opening en de aftiteling fungeert als slot. Zou het slotbeeld niet als opening van de film hebben kunnen werken zodat de kijker meer zicht krijgt op het waarom?
Het verhaal is chronologisch opgebouwd en wordt verlevendigd met foto’s en schilderijen om het kracht bij te zetten.
Het camerawerk is mooi uitgevoerd met mooie close-ups en verwerkt in een vlotte en vloeiende montage waarin de beelden logisch op elkaar aansluiten, soms voorzien van fraaie animaties. Jammer dat de bewegingen van de interviewer niet synchroon zijn met wat er gezegd wordt, dat wordt later wijselijk weggelaten. Mooie overvloeiers tussen vroeger en nu.
Het livegeluid is prima verstaanbaar en op een enkele hapering na goed uitgevoerd.
Conclusie:
Een mooi portret van deze schilder met iets te weinig intro en afsluiting.
Nominatie: montage
17. “Panorama Mestdag” door Ineke van Hirtum
Deze titel verrast, vooral ook doordat men die meestal te snel leest en daarmee op het verkeerde been wordt gezet: prima.
De titelpagina met de groene zwarte rand of schaduw maakt de leesbaarheid minder.
Een verslag over zoiets banaals als het bemesten van een volkstuin en dat nog leuk blijft ook.
Dat leuke zit hem vooral in de manier waarop het commentaar wordt geleverd en de muziek onder beelden, in het bijzonder het tromgeroffel; zij het dat de snelheid van de muziek een snellere montage vereist. De jury mist een aantal malen het livegeluid dat mogelijk had kunnen bijdragen aan de sfeer op de volkstuin.
Goed camerawerk zonder veel variatie in standpunten en beelduitsneden, soms kan het wat stabieler en scherper; close-ups hadden ervoor kunnen zorgen dat er sneller gesneden had kunnen worden in de montage en meer vaart in de film was ontstaan. Het teleshot met de mannen achter elkaar lopend met de kruiwagen is mooi.
Conclusie:
Een leuke en onderhoudende film over zo’n onderwerp, vooral door het commentaar. Meer close-ups en een iets vlottere montage maken het geheel nóg mooier om naar te kijken.
Nominatie: meest creatieve film
- 2.“Brandalarm in de Sint Jan” door Henk Dillen
Via een gesimuleerde brandmelding uit de Sint Jan vertrekt een brandweerauto naar de kerk.
Een leuke opening met muziek die actie oproept, maar de snelheid van de film is hier te traag.
Vervolgens gaan we de kerk in om te kijken of de brandwerende voorzieningen in orde zijn. We zien de sprinklerleidingen en later ook een enkele sprinklerkop en de verschillende manieren om op de zolders en in de nissen te komen. Dit alles is rustig gefilmd en gemonteerd; het tempo van de muziek is daarmee dan niet meer in balans.
Uiteraard kan het niet missen dat we heel veel mooie plaatjes van de Sint Jan te zien krijgen en die plaatjes zijn zeker de moeite waard. De manier waarop ze in de film zijn gemonteerd doet echter afbreuk aan de rondgang door de kerk. Zo zien we op één van de daken de verschillende figuren, om vervolgens een shot te krijgen vanaf de grond, waarna we de rondgang over het dak vervolgen. Een close-up van het oog, gevolgd door een inzoom naar het oog is niet logisch.
De keuze om de brandweerman het verhaal te laten vertellen is een goede, jammer dat het ter plaatse opgenomen geluid niet altijd goed verstaanbaar is; dit commentaar is cruciaal voor de film.
Aan het einde volgt een vrij abrupte afsluiting zonder conclusie en dat doet dan weer afbreuk aan het verhaal.
Conclusie:
Een verrassende inkijk achter de schermen van de Sint Jan met prachtige opnamen van de kathedraal, om van te smullen, maar de kern van de film komt daarmee wat minder goed tot zijn recht.
5. “Mondo Verde” door René de Rooij
Na de titelpagina lopen we direct het park binnen en begint het bezoek aan de verschillende tuinen met uitleg via de voice-over.
Waar het ligt, wat het is en wanneer we er zijn is niet duidelijk, jammer.
De bezoeken aan de verschillende tuinen zijn kort, maar daar worden we wel getrakteerd op mooi camerawerk met goed gekozen composities en veel prachtige close-ups.
Die beelden worden vloeiend achter elkaar gemonteerd, met helaas een zwart beeld ertussen voor een overgang; jammer, hier had een creatiever overgang gepast.
Het commentaar is enigszins komisch, is goed verstaanbaar maar helaas niet enthousiast genoeg. Het inspreken van een film is een kunst op zich en vereist een passende stem. In deze film is het commentaar cruciaal omdat er, terecht, niet voor is gekozen de beelden alleen met muziek op te fleuren. Het gebruikte livegeluid is soms storend.
De keus om de titel te laten zien zonder geluid is minder gelukkig, desnoods beginnen met omgevingsgeluid had dit al opgevangen.
In de afsluiting komen we wel te weten waar het zich heeft afgespeeld, maar dan heeft de kijker zich al de hele film veel af zitten vragen.
Conclusie:
Een mooie impressie met schitterende beelden met als belangrijkste gemis een goede intro.
Nominatie: cameravoering
20. “De Reiziger” door Harrie van den Berk
We zien in deze film iemand die blijkbaar heel veel heeft gereisd, met passie vertellen over zijn belevenissen tijdens die trips, maar wie hij is? Geen idee.
Je krijgt als kijker wel een band met die man, maar je blijft je afvragen wat zijn achtergrond is.
De maker heeft de keus gemaakt de reiziger constant in beeld te laten zijn, eerst voor een woestijnlandschap, later voor videobeelden, van zijn reizen nemen we aan. Het is jammer dat we heel veel van de persoon zien en zo weinig van die beelden erachter; het oogt rommelig en de beelden zijn niet goed zichtbaar. De opnamen van de reiziger zijn statisch, zittend op zijn kruk en later het gezicht in close-up en helaas ook en profiel. De film zou een stuk sterker worden als de beelden zouden zijn gemonteerd als volledige insert, zodat de beelden het verhaal zouden versterken. Er is wel knap gewerkt met keying, het ziet er professioneel uit.
De reiziger praat vol passie over zijn reizen en dat de maker het hem laat vertellen, zonder enige onderbreking, is prima.
Je merkt soms wel dat er in het interview is gemonteerd, maar dat is niet storend.
De muziekkeus past prima bij deze film, maar is in verhouding met de stem van de reiziger echter iets te hard.
Conclusie:
Een hartstochtelijk spreker die een verhaal weet te vertellen, maar dat wordt helaas niet echt door beelden ondersteund.