di21052019

Back U bevindt zich hier: Start > Nieuws > Uitslag Mottofestival 2019

Uitslag Mottofestival 2019

Motto VERRASSING:

1e prijs: Senseo Switch Film van ERSA
2e prijs: Oplossing Film van TAS
3e prijs: Verrassing Film van TAS
     
 
Speciale prijs:
 
De beste SPEELFILM
Smartphone  Film van ERSA
 
De GRAPPIGSTE Film
Senseo Switch  Film van ERSA
   

Juryleden:

Tini Schuurmans
Richard de Pijper
Wim Veld

Het Motto voor 2020 is "HOBBY"


1. HOPELOOS

Els van Hulst, John Vegt, Hans van de Buijs (DE BARONIE)


(Rapport van Tini)

Het verdriet van een gelukkige man

Eenvoudige verfilming van een grap met twee mannelijke spelers.

De oude man vertelt zijn verhaal en de jonge man is het luisterend oor en vraagt om uitleg.

Het verdriet lijkt echt en ondanks het gelukkige verhaal hebben we met hem te doen. Het spel van deze man is dan ook erg goed.

De clou wordt goed bewaard tot de laatste zin waarna de film ook direct eindigt, erg goed.

Het camerawerk is erg onzorgvuldig. Ik krijg het idee dat dit niet is geoefend. De standpunten zijn niet moeilijk, met een enkele keer oefenen op het juist in beeld krijgen en houden zou de film veel meer kracht hebben. Het camerawerk leidt nu af.

Kijken we hier doorheen en met goede afwisseling in standpunt en kader, waarbij we ook worden getrakteerd met mooie close-ups, is de film aantrekkelijk om naar te kijken.

Het geluid is ook niet heel constant van kwaliteit. De geluidsman moet dit goed bewaken en ingrijpen wanneer het niet voldoende is.

Het verhaal is goed en begint direct. Ook het slot is bij het eind van de film. Er zijn dan ook geen wendingspunten; ze zijn hier ook niet nodig.

Zoals de titel al aangeeft is het motto hier niet zozeer verrassing als wel hopeloos.


(Rapport van Richard)

Een man herinnert zijn mooie vrouw van 25 jaar maar niet meer waar die woont.

Af en toe onstabiel camera werk, wel goed gekozen camera standpunten.

De personages komen in goede close up in beeld wat de betrokkenheid vergroot.

De geloofwaardigheid van de acteurs kan beter, het komt te geacteerd over. Vooral de dementerende man die snikkend zijn verhaal probeert te doen.


(Rapport van Wim)

Een oude, huilende en verliefde man stort zijn hart uit tegen een toevallig passerende jogger.

Het verhaal dat volgt is tamelijk geloofwaardig opgebouwd en de clou is enigszins verrassend.

De acteurs hebben zich goed ingeleefd in hun karakter en de interactie doet heel natuurlijk aan.  Wel komt het luidruchtig gesnik van de oude man wat overdadig over.

De personen komen om beurten close-up in beeld. Wat meer afwisseling in camerastandpunten en kaders zou het geheel ten goede kunnen komen.

De geluidslaag is verzorgd en de kijker wacht geboeid op het onverwachte slot.

Waardering:

Clubniveau

Toepassing Motto: 11.3


2. BOOMKLEVER

Monique van Kuijk, Jan Schellekens, Joop Kok (TAS)


(Rapport van Tini)

Zekerheid voor alles!

Goed verfilmde sequentie met een verrassend slot.

De voorbereidingen voor het klimmen zijn prima in beeld gebracht met veel afwisseling en close-ups. Samen met een strakke montage wordt wel duidelijk wat er gebeurt, maar niet waar het naar toe leidt. Des te verrassender is dan ook het slot, wat ook direct het einde van de film is. Keurig gedaan.

Muziek, camerawerk en montage werken prima samen.


(Rapport van Richard)

De titel dekt niet helemaal de lading van de film. Immers wordt er niets aan de boom gekleefd. Wel wordt er op een unieke manier een constructie gebouwd waarbij de toegang om lampjes op te hangen tot de boom wordt vergemakkelijkt. Een zeer creatieve constructie wel te verstaan. Op het moment dat de stekkers in beeld komen is al wel direct de verrassing vrijgegeven. De muziek is goed gekozen en maakt het best spannend met wat er gaat komen. De camera standpunten zijn goed gekozen en de decoupage is netjes verzorgd.


(Rapport van Wim)

Een man treft allerlei uitgebreide voorbereidingen om met een ladder bij een hoge boom te komen. Hij doet al die moeite om uiteindelijk een stekker in een stekkerdoos te doen, waardoor er..... kerstlampjes gaan branden.

De man komt heel natuurlijk over en de kijker wacht gespannen af wat het resultaat is van alle geleverde inspanning.

De camera wordt doelmatig gehanteerd met een mooie afwisseling in standpunten en uitsnede. Jammer, dat de achtergrondmuziek geen grotere bijdrage levert aan het geheel.

Knap om binnen 1 minuut het hele verhaal te vertellen.

Waardering:

Clubniveau

Toepassing Motto: 12.7


3. S.LEMIEL

Els van Hulst, Hans van de Buis, John Vegt (DE BARONIE)


(Rapport van Tini)

Een verwarrende verfilming van een grap van wie is wie.

Om goed in het verhaal te komen, missen we cruciale informatie: wat voor een dokter is dit? (Dit staat op de deur, maar is te kort in beeld om te kunnen lezen), wat zijn de klachten van de familie (dat wordt door de dokter gezegd, maar niet toegelicht, ook niet beantwoord op de vraag van dhr. Lemiel). Daarnaast wordt er geen opzet gegeven voor de reactie van S. en komt het slot te abrupt.

Het camerawerk is zeker in het begin erg onrustig door veel camerabewegingen.

Het spel is redelijk. De locatie is niet goed gekozen. Deze ruimte ziet er met de vlaggetjes en het kinderalfabet meer uit als een schoollokaal dan een praktijkruimte.

De omkering van de beschuldiging of diagnose is zozeer een verrassing als wel een omkering van de bewering.


(Rapport van Richard)

Een mop wat is uitgewerkt tot een filmisch verhaal. Een man komt bij een psychiater maar weet zelf niet waarvoor. Zijn familie heeft hem gestuurd. Ik denk dat de psychiater ook jarig was aangezien er feestelijke slingers in de hal hangen. De omgeving heeft dan ook meer weg van een basisschool aangezien we ook op de achtergrond plaatjes zien hangen met woorden eronder als huis en wieg. Er had misschien wat meer aandacht gegeven kunnen worden aan het decor of locatie setting.  De man komt wat zenuwachtig over en zit telkens aan zijn neus Hierdoor word je bedoeld of onbedoeld op een verkeerd been gezet. Je verwacht immers dat de man vanwege een drugsverslaving bij de psychiater komt. De psychiater doet d.m.v. tekeningen een test en dan blijkt dat de man een ander soort verslaving heeft. De grap komt niet als een verrassing maar maakt het daarom niet minder leuk. Wel had de film krachtiger geweest als deze iets korter was geweest. De muziek die gekozen wordt bij de opening is wat te onheilspellend. Camera werk en acteer werk is verder prima.


(Rapport van Wim)

Een man komt bij de psychiater, die hem op verzoek van de familie aan een test onderwerpt met een onverwachte uitkomst.

De locatie is goed gekozen en ook de acteurs spelen hun rol met verve. Vooral de patiënt geeft zijn rol een bijzonder accent. Meteen als hij in beeld komt, is het duidelijk, dat hem iets mankeert al blijft ongewis wat precies. Aan het slot is de reactie van de psych iets te aangezet. De camera registreert de interactie doeltreffend en synchroon aan de ontwikkeling van het verhaal. De spreekstemmen zijn goed verstaanbaar. De gekozen achtergrondmuziek voegt weinig toe.

Waardering:

Clubniveau

Toepassing Motto: 11.0


4. MET DANK AAN...

Ruud Scheidel (ERSA)


(Rapport van Tini)

De vergadering wordt onderbroken voor goed nieuws?

Het verhaal is niet duidelijk. Ja, er wordt gezocht naar een nieuwe locatie en de burgemeester helpt…. Maar dat helpt niet echt. Waarom heeft de burgemeester eigenlijk gebeld, waarom worden er zo hoge eisen gesteld?

De film gaat in het toilet nog door, de grap is dan al geweest, had het beter geweest om direct na “Proost op de nieuwe ruimte” de film te beëindigen.

Camera en montage is erg eenvoudig met slechts 3 standpunten en geen close-ups.

Spel is redelijk.

Geluid is goed.

De Verrassing als plot is niet echt opzienbarend.


(Rapport van Richard)

Een kort filmpje inspelend op de huidige actieve situatie de speelt binnen in ERSA.  De camera standpunten zijn wat eenvoudig gekozen. En helaas is het acteerwerk ook niet heel sterk. De voorzitter houdt op een gegeven moment de telefoon niet eens meer aan zijn oor. Ook is duidelijk zichtbaar dat de telefoon niet in gebruik is. Wat leuk was geweest als je op het scherm burgemeester had zien staan wat eenvoudig te creëren is. De eindscene op de wc is dan wel weer erg leuk gevonden en geeft de film zeker kracht. Als de film was gestopt hiervoor was het zeker niet een sterk verhaal geweest. Ook de afsluiting met wat een gezeik en het spoelen van de week is grappig. Het is zeker een verrassing om de leden ineens letterlijk in het toilet te zien. Geluid is prima en alles is duidelijk verstaanbaar


(Rapport van Wim)

Tijdens de jaarvergadering van Ersa maakt de voorzitter zijn overdreven wensen t.a.v. een nieuwe locatie nogmaals kenbaar aan de burgemeester. Hoe dit afloopt?

Een lid noemt het “gezeik” met het daarbij passende geluid.

Het is een simpel verhaaltje. In het begin is de setting heel natuurlijk en is er sprake van interactie, maar daarna wordt het gegeven ongeloofwaardig, door de eisen die gesteld worden. De opnames in de toiletruimte voegen weinig toe, omdat daar overbodige vragen gesteld worden. Na: “Proost op deze nieuwe locatie” is de cirkel eigenlijk rond en zou dit een passend slot zijn geweest. Wel is het camerastandpunt hier origineel.

Het camerawerk is verzorgd met voldoende afwisseling en ook het geluid voldoet.

Jammer dat er aan het scenario niet meer kritische aandacht is besteed.

Waardering:

Clubniveau

Toepassing Motto: 12.7


5. SOEP

Ria Pullen, Jan Appels, Gerard even , Janus van Boxe (De BARONIE)


(Rapport van Tini)

Verfilmde grap.

Met leuke afwisselende beelden wordt een eenvoudig verhaal keurig neergezet.

Het spel is van voldoende niveau.

De geluidslaag bestaande uit pianospel (wat ter plekke gespeeld zou kunnen zijn), geroezemoes op de achtergrond en het livegeluid zijn goed op elkaar afgestemd. Het geroezemoes komt echter niet goed overeen met wat we zien.

De inleiding van de film had wat korter gesneden kunnen zijn. Helaas is van 1 camera de scherpte duidelijk onder de maat. Hier had de regisseur moeten ingrijpen.

Vanaf het moment dat de vrouw de ober terugroept, is de clou al duidelijk. We zien overduidelijk dat er geen bestek is. De afwikkeling had sneller gemoeten om de clou beter te laten uitkomen.

Het Motto Verrassing is niet voldoende aangepakt. Verrassing is een onverwachte gebeurtenis of een geschenk. Hier is het iemand wijzen op een fout.


(Rapport van Richard)

De uitzoom is niet functioneel bij de opening. Als je uitzoomt betekent dit dat je iets aan de kijker wilt laten zien. Maar in deze shot is dat niet het geval. De shot dat de dame aankomt lopen is helaas onscherp. Het moment dat de interactie met de ober begint is het acteer werk van beide goed en geloofwaardig. Ook het tussenshot van de handen van de ober waarbij duidelijk wordt dat ie enigszins zenuwachtig wordt is goed gevonden. Er zit achter de film een ambiance geluidslaag. Helaas past deze niet helemaal in de setting zoals we die zien. Overigens zien we ook maar 3 mensen aan een andere tafel zitten en de geluidslaag moet ons doen geloven dat het wel een heel vol restaurant is. De grap is leuk gevonden en op een creatieve manier maakt de vrouw haar punt duidelijk aan de ober.


(Rapport van Wim)

Een dame bezoekt restaurant “Boswachter Liesbosch”. Jammer dat de beginbeelden onscherp zijn en dat er uitgezoomd wordt i.p.v. Ingezoomd.

Zij bestelt daar een kop champignonsoep, die zij ook door de ober wil laten proeven. De ober reageert vol onbegrip, maar de dame dringt aan om hem iets duidelijk te maken.

Het verhaal speelt zich af in een heel logische entourage en is mede daardoor heel geloofwaardig. Het aandringen van de vrouw verhoogt de spanning, waardoor de kijker geboeid blijft.

De acteurs hebben zich goed ingeleefd in hun rol. De lege suikerpot is plotseling verdwenen, als de ober de bestelde soep brengt.

De camerabewegingen zijn rustig en afwisselend. Het handenwringen van de ober goed in beeld gebracht.

Het geheel is goed verstaanbaar, al is de achtergrond soms wat storend. Ook de rustige muziek past helemaal in de sfeer van de film.

Waardering:

Clubniveau

Toepassing Motto: 14.7


6. IN GESPREK MET

Leo Guikers, Harrie Guikers (SHOT71)


(Rapport van Tini)

Wat een interview zou moeten worden, wordt nu een spannende intro…naar wat?

Door de aankondiging in de titels verwachten we een interview met Harry Zwanenberg. De film krijgt een wending als de interviewer een rode pen vindt, de deur open staat en een bril op de grond ligt. Binnen in de kamer blijkt alles in scene gezet te zijn als de interviewer het storyboard vindt.

Een leuke film met een mooie twist.

Voor wie Harry niet kennen is de film echter verwarrend en komt niet over. De kast met boeken oogt erg rommelig. Had hier niet beter een tafel kunnen staan met een foto van Harry (die bijv. een filmprijs in ontvangst neemt), dan weet de kijker direct wie wie is.

De tafel met koffie en paaseitjes zorgt voor verwarring. De paaseitjes leiden af, en behoudens de terugtrekkende hand, zien we niet dat er (hete) koffie in het kopje zit.

Prima camerawerk en vlotte montage. De muziekaccenten liggen wat voor de hand en zijn te bekend.

Het motto wordt in de aftiteling gegeven als een Verrassing van Harry Zwanenberg. Een geslaagde verrassing omdat hij zo de makers dwingt tot een leuk verrassend filmpje.


(Rapport van Richard)

Het filmpje opent als een aflevering van een serie portretten. Maar al snel is duidelijk dat hier een wending in zit. De muziekkeuze van de theme-song van Jaws is misschien niet heel handig gekozen. Te onheilspellend. Een meer opbouwend mysterieus muziekje is passender dan de muziek die gebruikt wordt bij een opdoemende mensen etende haai. Het verhaal is zeker creatief. De shots naar de foto van de 2 kinderen op de kast of naar de eettafel waarbij de tv ineens aanspringt voegt weinig toe aan het verhaal. In de scenario beschrijving staat dat de koffie nog warm is, helaas kwam dit niet duidelijk naar voren toen de man naar de tafel liep. Wel dat ie een paaseitje wilde nemen.


(Rapport van Wim)

In de serie “filmportretten van bekende shotters” neemt aflevering 68 een bijzondere plaats in. Je verwacht een vraaggesprek met Harry Zwanenberg, maar je krijgt …..

Op de oprit ziet de interviewer een rode pen liggen. Meteen wordt de sfeer onheilspellend door de begeleidende muziek, maar die wordt niet gevangen in het spel en de beelden.

Bij het kopje op tafel trekt de interviewer snel zijn hand terug, maar de hete koffie ontbreekt. En ook de microfoon is hij onderweg kwijtgeraakt.

Dit alles is gefilmd in totalen en halftotalen, terwijl het storyboard juist veel close-ups bevat. Daardoor zou ook de montage afwisselender worden.

Het is een verrassend en verdienstelijk kort filmpje, dat door elke club gebruikt kan worden om duidelijk te maken wat een storyboard is.

Waardering:

Clubniveau

Toepassing Motto: 18.0


7. LINDA

Anny Herman, Monique van Kuijk, Joop Kok, Hans Vugts, Jan van Loon (TAS)


(Rapport van Tini)

Een kunstenaar aan het werk.

Linda wil van haar foto een schilderij en de kunstenaar lukt het niet het goed op papier te zetten.

De frustratie eindigt met een ogenschijnlijk geslaagde poging, maar weer tenietgedaan door een kleine aanpassing. De kleine ontploffing door het neergooien van de spuitbus resulteert in en een levende Linda die uit het schilderij komt.

Leuke gedachte en mooi uitgevoerd. De film bevat voldoende afwisseling om de aandacht vast te houden, ook al duurt de film te lang. Het is niet duidelijk wat de maker ons wil vertellen. Is het een geniale schilder die levensechte portretten aflevert? Heeft hij een delirium van de drank? Of??

Het geluid is niet van voldoende kwaliteit, in het begin slecht verstaanbaar en gedurende de gehele film zijn er rare bijgeluiden.

De keuze om geen muziek te gebruiken is goed. De geluiden van de gebruikte materialen komen hierdoor nog beter naar boven.

Camerawerk is goed, echter in het gesprek tussen Linda en kunstenaar zitten de 2 personages erg in het midden van het beeld.

De verrassing is goed met Linda die uit het schilderij komt.


(Rapport van Richard)

De titel komt niet echt terug in de film. We moeten maar aannemen dat de dame die in beeld komt Linda is. Wel komt de naam terug op de aftiteling. Een kunstenaar maakt aan de hand van een foto een kunstwerk dat letterlijk tot leven komt. De film is lang en valt vaak terug in herhaling. Hierdoor verlies je als kijker de aandacht. Het einde is ook niet helemaal duidelijk voor mij. Komt er een nieuw meisje uit het schilderij, want het oorspronkelijke meisje van de foto was er al. Die gaf immers de foto af. Of is het bedoeld als metafoor dat je een schilderij levendig kan maken. Hier kom ik niet helemaal aan uit. Het acteer werk is prima. De schilder komt ook goed uit de verf. Wel is even onduidelijk wat er in het begin gebeurt. Hij struikelt bijna over iets, en begint dan ineens heel fanatiek aan zijn kunstwerk. Wat gebeurde daar? Geluidslaag is goed en de montage verzorgd. Hier en daar misschien iets te snelle shots ten opzichte van andere waardoor er tempowisselingen in de film zitten.


(Rapport van Wim)

In 3 sterk op elkaar gelijkende sequensen probeert een bezeten en enigszins “typische” schilder een portret aan de hand van een foto op papier te krijgen. De schilder heeft een geoefende hand en zijn activiteiten worden goed in beeld gebracht met afwisselende standpunten en kaders. De locatie heeft een authentiek karakter evenals de rekwisieten. Het meisje speelt haar rol heel natuurlijk en vormt een duidelijk contrast met de bevlogenheid van de schilder. De herhaling van pogingen om het portret op papier te krijgen geeft de film een wat traag karakter. Wel is geprobeerd dit door een vlotte montage (kleine time-lapses) te ondervangen. De trucage aan het slot is niet helemaal geslaagd, maar is wel verrassend.

Waardering:

Clubniveau

Toepassing Motto: 15.0


8. VERRASSING

Cas Dekker, Riet Rens-Bakx, Marianne Bos, Rika Houthuijsen-Verheul (ERSA)


(Rapport van Tini)

Toegelaten worden tot een filmclub vergt goede voorbereiding.

De man krijgt opdracht een filmpje te maken als toelatingsexamen. Hij blijkt echter een totaal andere film ingeleverd te hebben dan gedacht. Weer thuiskomend bij zijn vrouw lijkt het dat de vrouw erachter zit als zij “Verrassing” roept. De motivatie hierachter wordt niet ingeleid of toegelicht en komt hierbij uit de lucht vallen.

Het spel van de 3 spelers is matig en niet overtuigend.

De film is op 1 locatie opgenomen; de suggestie dat het verschillende locaties moeten zijn is niet overtuigend.

Het is niet duidelijk waarom de vrouw van de man altijd achter de laptop zit.

Een leuk idee, maar de uitvoering is gehaast gedaan.

Het motto lijkt toegepast, maar mist de overtuiging door gebrek aan motivatie.


(Rapport van Richard)

Een man wil lid worden bij een filmclubje en laat per ongeluk verkeerde beelden zien bij de intake. De logo-intro en de intro van de titel is professioneel en creatief. Het schept een bepaalde verwachting wat helaas de rest van de film niet waarmaakt. De knips in het 2 gesprek naast elkaar zijn duidelijk zichtbaar, Het filmpje van de kopieer machine komt niet van zijn stick maar YouTube. Kleine dingen die makkelijk weg te poesten zijn. De clou is ook een beetje onduidelijk. Want wat is de verrassing vanuit de vrouw naar haar man. Want immers is de man nu afgewezen. De film had ook zeker korter ge kunnen. De geluidslaag is prima.  Het gekozen muziekje schept een prima sfeer in de film. De deur naast de vrouw met de ingebakken afbeeldingen en naam is eigenlijk overbodig aangezien de dame het ook benoemd. Dit is ook voor de belden van de bloemen wanneer de man uitlegt naar het park te willen gaan. Leuk bedacht maar de uitwerking kon beter.


(Rapport van Wim)

De originele intro aan de start van de film doet iets anders verwachten, dan het verhaal dat volgt. Dat is wel logisch opgebouwd, maar veel minder oorspronkelijk. Het telefoongesprek tussen de man en de voorzitster van filmclub “het statiefje” is vrij statisch gefilmd, ondanks het gebruik van een dubbelbeeld. Voor het gesprek aan tafel tussen man en vrouw geldt nagenoeg hetzelfde, evenals voor de clubavond. De locaties lijken sterk op elkaar. Daardoor ontbreekt vaart en spanning in de film en is de kijker snel afgeleid. Daar doen de beelden van het kopieerapparaat en hetgeen zich daar afspeelt weinig aan af. Het slot maakt het geheel niet sterker. Ook is de motivatie achter de clou niet duidelijk.

Waardering:

Clubniveau

Toepassing Motto: 11.0


9. SMARTPHONE

Ad Smits, Tonny van Donschot, Jan van Donschot, Tineke Engelen (ERSA)


(Rapport van Tini)

God heeft zijn reikwijdte vergroot en gaat met de tijd mee.

Mooi camerawerk door veel afwisseling en kaders. Vlot gesneden en goed geacteerd.

Hiermee is dit een geslaagde film geworden en is de grap goed overgekomen.

De titel had wat spannender mogen zijn.

De verrassing is dat God met zijn tijd meegaat. Goed gedaan.


(Rapport van Richard)

Een filmpje waarbij zelfs de telefoon heilig is. De camerastandpunten zijn met zorg gekozen. Alleen het gesprek bij de poort laat iets te wensen over. Scherpte ligt niet altijd goed en wanneer de pater praat zie je niet zijn gezicht, maar wordt er diverse keren geknipt naar verschillende de over-shoulder shots waarbij het acteer werk van de man die zijn telefoon kwijt is niet helemaal goed tot zijn recht komt in tegenstelling van de rest van de film waarbij dit wel zo is. Een sterk verhaal is het niet maar wel leuk gevonden. De geluidslaag is goed en de muziek is passend gekozen.


(Rapport van Wim)

Als je een lijntje met God hebt, kun je een man in nood gemakkelijk helpen.

Het scenario is eenvoudig, maar netjes uitgewerkt. De personen zijn geknipt voor hun rol en de aankleding helpt m.n. de pater aan geloofwaardigheid.

De botsing met het hek is wat dik aangezet, maar het gesprek is weer heel aannemelijk. In iets meer dan een minuut wordt het hele verhaal verteld en dat bevordert de aandacht van de kijker. De camerabeelden zijn afwisselend en de spelers goed te verstaan. Leuk is het muziekje aan het einde van deze korte film, dat een spannender titel verdient.

Waardering:

Clubniveau

Toepassing Motto: 16.3


10. VERRASSING

Rene de Rooij (TAS)


(Rapport van Tini)

Wat zien we?

Een enkel-shots film. En daarin zit de verrassing.

De opening lijkt op structuurbehang, maar na het keerpunt blijkt het een duinlandschap te zijn.

Geweldig gevonden en bijzonder goed uitgevoerd, met een goede beheersing van de drone.

De muziek versterkt het effect. Wel jammer dat de muziek een fade-out heeft. Dat zwakt het weer af.


(Rapport van Richard)

We zien een witte achtergrond wat lijkt op een muur. Wel zie je de schaduw van de drone al in beeld. Dan draait het beeld en zien we een mooi uitgestrekt zandvlakte. Het thema verrassing wordt hier wel heel goed toegepast en de beelden zijn ook prima. Als je even nog gewacht had tot een andere tand van de zon had je helemaal geen schaduw gehad van je drone. Muziekkeuze is prima.


(Rapport van Wim)

Iets wat een muur met een wat ruwe structuur lijkt, verandert in een landschap van een zandvlakte met verspreide begroeiing. Dat is een mooie vondst. De overgang van “wand” naar zandvlakte is vakkundig bewerkt van zwart/wit naar kleur. De begeleidende muziek roept spanning op, maar de beelden te lang staan, om de spanning waar te maken. Een (te) korte film, die gebruik maakt van het filmen met drone en als intro voor een uitgebreidere reportage gebruikt zou kunnen worden.

Waardering:

Clubniveau

Toepassing Motto: 19.7


11. HET LICHT

Ad Smits, Tonny van Donschot, Jan van Donschot, Tineke Engelen (ERSA)


(Rapport van Tini)

Een vermoeide of levensmoede vrouw ziet het licht.

Overtuigend spel van de vrouw, ze kan echt wel wat energie gebruiken.

De poort naar de hemel blijkt echter iets anders te zijn dan we eerst dachten, nu kunnen we de hemel op aarde krijgen voor slechts €219,00.

Jammer is dat we het effect niet te zien krijgen. Het blijft nu bij een belofte en wordt de opzet van de vermoeide vrouw niet ingelost.

Het motto is goed toegepast.


(Rapport van Richard)

Een dame die als een zombie door een klooster loopt richting de kapel. De dame is gedesoriënteerd en dit wordt ook nog eens bevestigd door de disorderbeelden van de dame. De deuren openen op magische wijzen en we komen in de kapel. Plots een flits en een ontploffing om in beeld een licht therapie lamp reclame te krijgen. Door de opbouw van de film wat overigens ook super goed gefilmd is met de juiste ondersteunde sfeermuziek is dit een beetje een anticlimax. Ook is niet helemaal duidelijk wat de lichttherapie met de dolende dame heeft te maken.


(Rapport van Wim)

Een wat depressieve vrouw sjokt door de gang van een voormalig klooster.   Voor de deuren naar de kapel horen we een stem, die de tekst boven de deuren vertaalt. Als de vrouw binnen is, verschijnt plotseling na een rookwolk een lichttherapielamp en klinkt opnieuw een stem uit het niets. Het verhaal komt tamelijk gezocht over, al lijkt de locatie goed gekozen.

Sommige scenes duren lang (de vrouw voor de kapeldeuren). De belichting is niet optimaal en dat schaadt de kwaliteit van de beelden. De montage is traag en dat komt de film niet ten goede.

Waardering:

Clubniveau

Toepassing Motto: 16.0


12. OP WEG NAAR HONGKONG

Frank Seegers (SHOT71)


(Rapport van Tini)

Een film dat de indruk wekt om een stoomtrein van Krimpen naar Hong Kong te volgen op een lied van Henk Elsink.

Leuk gevonden en grappig gemonteerd.

Het geheel komt wat gekunsteld over: er zijn verschillende locomotieven en machinisten in beeld en tussen Berlijn en Moskou rijdt ineens een Nederlandsche trein voorbij. Ook zien we in diverse steden metro’s die we in het lied niet tegenkomen en wat in het verhaal ook niet logisch is.

De montage is soms wat slordig; we zien beelden van verschillend formaat over elkaar en het beeld van de eerste machinist die iets probeert in te drukken staat onnodig lang.

De verrassing zit in het lied en wordt door de film niet gevolgd.


(Rapport van Richard)

Een wat onsamenhangende clip waarbij de beeld volgorde van Nederland naar Hong Kong niet chronologisch zijn. Ik weet ook niet of de film past in dit motto festival aangezien het thema verrassing ook niet echt terugkomt in deze film. Verder is de montage netjes en de beelden zijn prima. De muziek ondersteund de beelden.


(Rapport van Wim)

Gebaseerd op een lied van Henk Elsink, wordt de treinreis per stroomtrein van Krimpen aan de Lek naar Hongkong in beeld gebracht. Daarbij worden voornamelijk beelden gebruikt, die geleend zijn van clubleden. Dat is succesvol gedaan en die samenwerking verdient waardering. Een nadeel is wel, dat beelden van verschillend formaat worden gebruikt en dat maakt de montage wat slordig. Aanvankelijk zien we een mooie afwisseling in kadrering, maar later zien we (te) veel totalen. De verrassing moet nog opgespoord worden aan de Lek of aan de IJssel.

Waardering:

Clubniveau

Toepassing Motto: 9.0


13. SENSEO SWITCH

Cor Claassens (ERSA)


(Rapport van Tini)

Senseo, voor elk wat wils.

De film komt wat traag op gang door de vele handelingen van het uitpakken en opstellen van het apparaat. Hierdoor lijkt wel spanning opgebouwd te worden, maar leidt eigenlijk weg van de grap.

De man doet heel geheimzinnig, maar het wordt niet duidelijk waarom, mag zijn vrouw niet weten dat hij drinkt, mag zijn vrouw de verborgen kwaliteit van het apparaat niet weten? Dit wordt niet in een setup meegegeven. Hierdoor valt de grap eigenlijk in het water.

Leuk gefilmd met veel close-ups en vlot gemonteerd, maar er had meer tijd weggesneden kunnen worden. Veel handelingen worden voluit getoond (zoals het vullen van het waterreservoir, en het vullen van kop of glas).

De verrassing dat je met Senseo ook bier kunt maken nemen we graag over.


(Rapport van Richard)

In dit filmpje wordt dan uiteindelijk het geheim van de echte Senseo Switch onthuld. Het filmpje begint als een soort unpack-review-filmpje zoals er vele zijn op YouTube. Vaak reviewen ze dan het product. Dan verwisselt wel heel plots ons personage van man naar vrouw. We zien de vrouw het uitpakken en bedienen van de Senseo verder afmaken. Dan komt de man en wordt de ware aard van het apparaat duidelijk. De shots zouden hier en daar nog wat korter kunnen. Verder is het een hele leuke en creatieve film die kwa montage als geluid goed verzorgd is. Ook over de camerastandpunten is goed nagedacht.


(Rapport van Wim)

Een leuk filmpje, dat gebaseerd is op een levensechte situatie. Er is goed nagedacht over het scenario en het draaiboek. Zonder woorden spreekt de film voor zichzelf. De camera brengt de détails duidelijk in beeld en ook de afwisselende kadrering richt het oog van de kijker op de essentie. Wel had de montage wat meer vaart mogen hebben. De personen spelen hun rol in overeenstemming met hun karakter, op een enkele keer na. De muziek ondersteunt het geheel en dringt zich niet op.

De titel in het laatste shot is doelmatig. Kortom: een leuk filmpje, dat laat zien, dat thuis onze hobby ook uitgeoefend kan worden.

Waardering:

Regionaal niveau

Toepassing Motto: 17.7


14. OPLOSSING

Con Loomans, John Goossens, Joop Kok, Jan Vekemans, Jan Schellekens, Kees van de Pol (TAS)


(Rapport van Tini)

Van wanhoop naar hoop en weer terug.

In de inleiding wordt het karakter van de zwendelaar effectief neergezet. Dat maakt de afloop enerzijds voorspelbaar maar ook aanvaardbaar.

Het slachtoffer is naïef, hij vraagt niet naar wat de zwendelaar hem te bieden heeft. Hij krijgt weer hoop. Des te groter is dan ook zijn verwondering als hij de verrassing krijgt.

De uitspraak van de zwendelaar dat het een beproefd recept is een goede vondst.

Technisch is de film niet goed voorbereid. Er wordt gebruik gemaakt van dasspeld-microfoons, die onder de kleding zit. Hierdoor ontstaat een zeer dof en vrijwel onverstaanbaar geluid. Waarschijnlijk is ook het licht erg opgepoetst, dat is te zien aan de kleur van de mannen. De geluidsman en lichttechnicus hadden moeten ingrijpen.


(Rapport van Richard)

Een korte film over een wat luguber persoon die ook een lugubere oplossing heeft voor de problemen van de man die hij helpt in het bos. De film laat wel wat dingen onbeantwoord. Zoals wat doet de man in het bos en waar gaan de gesprekken over de huizen precies over. Dat het geen zuivere koffie is mag wel zeker zijn. Bij de opening zien we alleen bij het 1e shot dat de navigatie opstart en bij het volgende shot is deze uit. Ook is het een vrij geavanceerde auto maar zonder handsfree? De vraag is wel hoe geloofwaardig is het dat iemand in het bos een vreemde zomaar 100 euro gaat geven. Bij 2.18 hoor je jammer genoeg de iemand door de shot heen praten. Verder is de geluidsmontage en videomontage goed verzorgt. De muziek is goed gekozen en komt en gaat op de juiste momenten in de film. De clou aan het einde is leuk gevonden en past ook in het totaal plaatje van de film. De acteurs komen goed over en ook geloofwaardig. Een nette film met een verrassend einde.


(Rapport van Wim)

Een automobilist biedt zijn hulp aan aan een wanhopige man. Hij zegt hulpverlener te zijn en voor honderd euro een oplossing voor de problemen te kunnen bieden in de vorm van een hulppakket. Het blijkt een rigoureuze oplossing te zijn.

Het scenario is goed doordacht en uitgewerkt. De locatie is goed gekozen en de acteurs spelen hun rol over het algemeen geloofwaardig. Het inleidende telefoongesprek roept al vragen op over de betrouwbaarheid van de wat louche automobilist. De wanhopige is wel erg goedgelovig en betaalt naïef het gevraagde geld. Aan de mise-en scene is met zorg gewerkt.

De camera wordt in het bos vakkundig en vol afwisseling gehanteerd en de beeldcompositie heeft de nodige zorg gekregen. De gesprekken zijn goed verstaanbaar, al is een enkele keer ook de souffleur te horen.

In de woonkamer is het tegenlicht wat storend. Ook hier is de set keurig voorbereid. Het laatste beeld geeft de film een sprekend en verrassend slot.

Waardering:

Clubniveau

Toepassing Motto: 18.3